فوتبالیستی که خواننده شد! + عکس
آرزوهایم بیشتر رنگ واقعیت دارد و خدا را شکر به بیشتر آرزوهایم رسیده ام، چون هیچ وقت آرزوی غیرمنطقی نداشته ام.
به گزارش افکارنیوز، نیما نکیسا هنرمند و ورزشکاری که همیشه بدون حاشیه به فعالیت های ورزشی و هنری ادامه داده در یک خانواده ورزشی به دنیا آمده. وی از دوره کودکی با ورزش ژیمناستیک، شنا و سوارکاری آشنا بود و به اضافه اینکه عنوان هایی نیز به دست آورد.
در همان دوران با ورزش فوتبال آشنایی پیدا کرد و به واسطه استیل بدنی اش دروازه بانی را انتخاب کرد و اوج توانمندی اش در فوتبال را در تیم ملی و باشگاه پرسپولیس گذراند و با اینکه چند سالی است در عرصه ورزش فعالیت رسمی ندارد، اما همچنان پا به توپ است و به واسطه علاقمندی به خوانندگی، چند سال پیش اولین آلبوم خود را به بازار ارائه کرد که مورد استقبال زیادی قرار گرفت و به موازات فعالیت در عرصه خوانندگی، بازیگری را نیز با فیلم «مامان بهروز منو زد» به کارگردانی مرادیان با موفقیت تجربه کرد. این هنرمند ورزشکار به کارگردانی محمد اسدنیا در فیلمی در ژانر دفاع مقدس نیز بازی داشته
است. با او گفت و شنودی داشته ایم که ماحصل آن تقدیم می شود.
نیما نکیسا در یک نگاه
متولد: ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۴ تهران
تحصیلات: دانشجوی کارشناسی ارشد رشته تربیت بدنی
کارنامه هنری و ورزشی
فوتبال: عضویت در باشگاه پرسپولیس، تیم ملی و چند تیم باشگاهی دیگر
سینما: مامان بهروز منو زد، ایرانی ها(آماده پخش)
آلبوم: خدا کنه بارون بیاد، هستم(آماده عرضه)
از بچگی حرفه ای بودم
من در یک خانواده کاملاً ورزشی به دنیا آمدم، پدرم قهرمان بوکس و ژیمناستیک کشور بوده و در حال حاضر نیز داور بین المللی ورزش بوکس است ضمن اینکه خواهرم غزال هم مثل من از بچگی به ورزش علاقمند شد و مثل من در چند رشته ورزشی به موفقیت رسید و در حال حاضر هم مدرس غواصی است. دلیل اینکه چرا چند رشته ورزشی را به صورت حرفه ای دنبال کردم، این است که به تشویق پدر و مادرم در بچگی با ورزش ژیمناستیک آشنا شدم و در همان زمان دو دوره قهرمان نونهالان کشور شدم در همان دوران ورزش شنا را هم به صورت حرفه ای شروع کردم و در چهار دوره قهرمان نوجوانان و جوانان کشور شدم و سوارکاری را هم تجربه کردم و
دو دوره در مسابقات پرش با اسب شرکت داشتم و عناوینی به دست آوردم و در ادامه هم فعالیت های ورزشی ام در ورزش فوتبال خلاصه شد و با اینکه با همه پست های ورزش فوتبال آشنا هستم، به سراغ دروازه بانی رفتم و ضمن سال ها پاسداری از دروازه تیم محبوبم پرسپولیس، چند دوره هم دروازه بان تیم ملی بودم و با اینکه چند سالی هست از ورزش قهرمانی فوتبال دور هستم، همچنان به تیم دلخواهم پرسپولیس وفادارم و تحت هر شرایطی بازی ها را دنبال می کنم.
ناصر عبدالهی از دوستان نزدیکم بود
من، در روزهایی که در اوج فوتبال بودم به سراغ خوانندگی رفتم و آلبومی هم روانه بازار کردم. دلیلش این است که از کودکی به موسیقی علاقمند بودم و با نوازندگی ساز پیانو به خوبی آشنا هستم و از آنجا که با خوانندگی هم آشنا بودم تصمیم گرفتم خودم را در عرصه خوانندگی محک بزنم که حاصل آن آلبوم «خدا کنه بارون بیاد» بود. تا حالا ۱۸ کنسرت هم با موفقیت برگزار کرده ام.
دومین آلبومم نیز به تازگی کارهایش به پایان رسیده است و آماده توزیع شده، که امیدوارم اوایل سال ۱۳۹۲ به دست دوستدارانم برسد نام آلبوم «هستم» است که دوستان هنرمندم پوریا حیدری، بابک جهانبخش، حمید عسگری و میلاد اکبری آهنگ های آن را ساخته اند. ترانه های این آلبوم را نیز سونیا مکاری پور، زینب علاقه، مهدی گرناوی، آرتمیس توکلی و… ساخته اند و کار اگر چه ارکسترال نیست، اما در موسیقی بعضی قطعات از سازهای آکوستیک هم استفاده شده است.
در کنسرت هایم چند آهنگ زیبا از زنده یاد ناصر عبداللهی را بازخوانی کردم که نشانه احترام من به او محسوب می شد. من و زنده یاد ناصر عبداللهی از دوستان خوب و صمیمی بودیم و در طول دوستی مان از تجربیات ارزشمند او بهره زیادی بردم.
از ورزش جدا نیستم
خیلی ها می پرسند با توجه به اینکه چند سالی از عرصه ورزش فوتبال غایب هستم، چه وضعیتی دارم که در پاسخ به این پرسش باید بگویم تحت هر شرایطی، همیشه پا به توپ هستم و با دوستان قدیمی در مواقعی بازی داریم. ناگفته نماند تا یک سال پیش ورزش فوتبال را به صورت حرفه ای دنبال می کردم و در تیم سپاه جامگان ابومسلم مشهد حضور داشتم. مدتی هم در باشگاه هنرمندان فوتبال را دنبال می کردم.
من، زمانی که به باشگاه هنرمندان رفتم هدفم انجام مسابقاتی به نفع نیازمندان بود و متاسفانه، بعدها متوجه اتفاقاتی در تیم شدم که تصمیم گرفتم از آن کناره گیری کنم.
الان، همچنان به تیم پرسپولیس وفا دارم و اگر وقت داشته باشم، حتماً بازی های مهم را دنبال می کنم.
فوتبالیست بودن سخت تر از بازیگری است
من که سال ها در زمین فوتبال به عنوان دروازه بان حضور داشته ام معتقدم بازی در زمین فوتبال به مراتب سخت تر از بازیگری است چون هنگام حضور در یک مسابقه فوتبال، با کوچکترین اشتباه ممکن است دروازه بان گل بخورد و با گل خوردن او شیرازه تیم به هم بریزد، در حالی که بازی در مقابل دوربین وضعیت دیگری دارد و اگر هم بازیگر در پلان سکانسی بد بازی کند، می توان دوباره و سه باره از بازی او فیلم گرفت.
اولین های زندگی ورزشی من
اولین بازی رسمی من در باشگاه پرسپولیس، مقابل شاهین بوشهر بود، که از دقیقه ۸۰ به بعد، به جای محمود خوراکچی مامور حفاظت از دروازه تیم پرسپولیس شدم و بازی با نتیجه ۱ بر صفر به سود تیم ما پایان یافت.
محمد مایلی کهن اولین بار مرا به تیم ملی دعوت کرد و اولین بازی خود در تیم ملی را در یک بازی دوستانه در بیروت، مقابل تیم ملی لبنان انجام دادم که در دقایق پایانی مسابقه، داور یک پنالتی به نفع تیم لبنان گرفت و به لطف خدا موفق شدم آن را بگیرم و بازی با نتیجه مساوی به اتمام رسید.
حضور رسمی من در سینما با «ایرانی ها» شروع می شود
در دوره فعالیت ورزش ام، دوستان زیادی از بین هنرمندان رشته های مختلف و از جمله بازیگری پیدا کرده بودم و به واسطه علاقه ام به بازیگری پیشنهادات مختلفی در این رابطه به من می رسید که هیچکدام را قبول نمی کردم، چون بیشتر وقتم صرف تمرین و انجام مسابقات فوتبال می شد، اما وقتی فعالیت در ورزش فوتبال را کمتر کردم با دعوت آقای مرادیان به جمع بازیگران فیلم «مامان بهروز منو زد» پیوستم، که فیلمی در ژانر کمدی و ویژه کودکان است.
اولین حضورم در عرصه بازیگری تجربه خوبی به حساب می آید، اما حضور رسمی من در عرصه بازیگری از فیلم جدیدم «ایرانی ها» به کارگردانی محمد اسدنیا شروع می شود. او جوان ترین کارگردان کشور در زمینه ساخت فیلم های بلند است.
کاراکتری را که کارگردان این فیلم برایم در نظر گرفته بود، خیلی پسندیدم و در فیلم ایفاگر نقش یکی از قهرمانان جنگ تحمیلی به اسم «علی بیگی» هستم و افتخار رودررویی با پیشکسوت سینمای کشور زهره صفوی را دارم. خیلی ها قبل از شروع فیلم مرا از کار کردن با کارگردان کار اولی ترساندند و گفتند چنان کاری به ضررم تمام می شود و راستش را بخواهید این نگرانی در شروع کار به سراغم آمد، اما در طول کار متوجه شدم اسدنیا به کارش کاملاً اشراف دارد و نگرانی من بی مورد بوده.
بخش اعظم بازی من در فیلم ایرانی ها در دوره بعد از شهادت «علی بیگی» است که به ذهن مادرش می آید و دیده می شود. بده بستان هایی که در طول کار بین من و خانم صفوی بود حقیقتاً حس و حال یک مادر و فرزند حقیقی را داشت و با کارگردانی خوب اسدنیا خوب هم به تصویر کشیده شد.
بازی در نقش یک شهید بسیار سخت بود. یک نوع روحیه عرفانی را طلب می کرد که با راهنمایی های کارگردان و متن خوبی که فیلم داشت به شخصیت والای شهید علی بیگی نزدیک شدم. ضمن اینکه بیشترین بازی را همان طوری که اشاره کردم در مقابل زهره صفوی پیشکسوت حرفه بازیگری داشتم و حس های لازم، در طول کار را از او می گرفتم و باید اعتراف کنم اگر قرار بود به تنهایی نقش را بازی کنم، حس و حالی که امروز به ثبت رسیده، به ثبت نمی رسید.
آنهایی که فیلم را دیده اند حاصل کار را دلخواه توصیف کرده اند امیدوارم توانسته باشم حق شهید و مادر شهید را ادا کنم.
در اوقات فراغت چه می کنی؟
بیشتر در حال مرور درس های دانشگاهی ام هستم و برای اینکه بدنم روی فرم باشد، تمرینات مرتبی را در باشگاه دنبال می کنم و در کنار خانواده ام هستم.
فوتبالیست مورد علاقه ات؟
پیتر اشمایکل دروازه بان سابق تیم ملی دانمارک و باشگاه منچستریونایتد.
بازیگر مورد علاقه ات؟
اکثر بازیگران قدیمی مورد علاقه ام هستند، مثل عزت الله انتظامی، علی نصیریان، محمدعلی کشاورز، جمشید مشایخی، اکبر عبدی، پرویز پرستویی و حمید فرخ نژاد و از بین بانوان بازیگر نیز، بازی های ژاله علو، فاطمه گودرزی، فریبا کوثری و زهره صفوی را می پسندم.
آخرین فیلمی که به اتفاق خانواده در سینما دیدی؟
زیاد فرصت این کار را نداریم.
با فوتبالیست های فعلی ارتباط و رفاقت داری؟
خیر، اما با فوتبالیست های هم دوره خودم در ارتباطم.
ویژگی همسر دلخواهت؟
هنوز به این موضوع فکر نکرده ام به دلیل اینکه پیش از ازدواج کارهای زیاد پیش رو دارم که علاقمندم به آنها سروسامان بدهم.
صمیمی ترین دوست دوران زندگی ات؟
در درجه اول پدرم و بعد مادر و خواهر خوبم.
آرزوهایت چه رنگی است و چند درصدش برآورده شده؟
آرزوهایم بیشتر رنگ واقعیت دارد و خدا را شکر به بیشتر آرزوهایم رسیده ام، چون هیچ وقت آرزوی غیرمنطقی نداشته ام.
نیما نکیسا از نگاه خودش.
مهربان، باهوش، زودرنج و دارای پشتکار زیاد.
و حرف آخر؟
برای تیم ملی فوتبال کشورم در مسابقات مقدماتی جام جهانی آرزوی موفقیت دارم. امیدوارم هر چه زودتر ساختار اشتباه و خراب فوتبال ما درست بشود و روزی برسد که بزرگان فوتبال کشور منفعت طلبی را کنار گذاشته باشند.
خانواده جوان/ شماره ۱۹۱/ ارديبهشت ماه ۹۲/ گفتگو: ميلاد بلادي/ صفحه ۸