ناصر آشوری:
من و همسرم همدیگر را نقد میکنیم
ما از آن دست زوج هایی هستیم که خودمان را نقد می کنیم و بدیهی است در مواردی اختلاف نظر هم داشته باشیم.
به گزارش افکارنیوز، ناصر آشوری(احمد سرایی) از جمله بازیگران مستعد تئاتر به تازگی در نقش دکتر امین در مجموعه(بال های خیس) ایفای نقش کرده است. به بهانه پخش این مجموعه از سیما در دفتر مجله گفتگویی با ایشان انجام داده ایم که می خوانید.
ناصر آشوری در یک نگاه
متولد: ۱۳۵۹
تحصیلات: هنر آموخته رشته بازیگری از دانشکده هنر و معماری دانشگاه تهران
کارنامه هنری:
تئاتر: شازده حجاب، قابیل، دخمه شیرین، پرومته در زنجیر، بوی خون، بی قرار در باد گذشت
تلویزیون: قصه های باباجی، مدار صفر درجه، بال های خیس
سینما: چاله، روزهای زندگی
تله تئاتر: کالیگولا و چند فیلم کوتاه برای پایان نامه دانشجویی دانشجویان سینما و تئاتر
عجله، جواب نمی دهد
بعضی دوستان و همکاران فعلی من که در زمان دانشجویی همکلاسی بودیم، خیلی اصرار داشتند به دفاتر فیلمسازی بروم و خودم را معرفی کنم. من به آنها می گفتم شما مرا رها کنید، آدم بیکاری نیستم که بگویم جویای کار هستم. بسیاری از اقوام هم، وقتی به من می رسیدند، می گفتند تا کی می خواهی در تئاتر بمانی و چرا در عرصه هنرهای تصویری فعالیت نمی کنی؟ آنها می گفتند درست است که شما تئاتر کار می کنی، اما دیدن تئاتر برای ما سخت است، با تلویزیون وارد خانه هایمان می شوی و من همیشه می گفتم عجله نکنید. من از بزرگان حرفه مان یاد گرفته ام که در کار هنری عجله جواب نخواهد داد و خودم باید از لحاظ
کیفیت کاری به حد قابل قبولی برسم. وگرنه، پیشنهاد کار برای بازی در سریال های طنز از سال ۸۲ به من شده، اما چون داشتم تئاتر کار می کردم رغبتی نشان ندادم که در عرصه سینما و تلویزیون فعالیت کنم، از دو سال قبل کم کم با توجه به جوایزی که در جشنواره های استانی گرفتم و نشان دادم کارم دارد دیده می شود، به این نتیجه رسیدم که حالا می توانم آرام آرام وارد عرصه هنرهای تصویری بشوم و این مسیر را طی کنم.
در نوجوانی بازیگر برگزیده شدم
از سال های کودکی رویای من بازی ها و آیین های محلی مان بود. دایی پدرم یکی از گردانندگان اصلی آیین های نوروزی مانند عروس گل و نوروز خانی بود. در شمال ایران عروس گل، نوروزخانی و عروس خوانی آیین است که قبل از تحویل سال انجام می شود و یک نمایش موزیکال عامیانه است که طی آن گروهی به خانه های مردم می روند و در واقع پیام آور شادی هستند.
به این جهت، از کودکی به بازیگری علاقمند شدم و در مدرسه کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و جشنواره های دانش آموزی مدارس به شکل جدی در نمایش ها بازی می کردم و سال ۷۶۷۵ در جشنواره کشوری دانش آموزی که در اردوگاه شهید باهنر مشهد برگزار شد من به عنوان بازیگر اول کشوری انتخاب شدم. آن زمان دکتر قطب الدین صادقی از داوران جشنواره بود و وقتی با او صحبت کردم و راهنمایی خواستم، ایشان گفت به دانشگاه برو و مسیر علمی و آکادمیک را طی کن تا موفق شوی و خوشبختانه این اتفاق افتاد و دو سال بعد وارد دانشگاه شدم.
ایفای نقش های مشابه خلاقیت را از بازیگر می گیرد
من سعی می کنم در نقش های مشابه بازی نکنم و در واقع خودم را تکرار نکنم مگر اینکه برای آن تکرار یک دلیل موجه داشته باشم و معتقدم اجرای نقش های مشابه، موجب دلزدگی مخاطب می شود و خلاقیت را در بازیگر از بین می برد.
در مجموعه معمای شاه، قرار است نقش یکی از چهره های تاریخی، سیاسی و انقلابی را که خیلی کم درباره اش صحبت شده بازی کنم. او جایگاه بزرگی در تاریخ معاصر دارد و برای ارائه بهتر نقش درباره آن شخصیت تحقیق زیادی کرده و اطلاعات ارزشمندی درباره او به دست آورده ام.
برای رسیدن به نقش کنکاش می کنم
ممکن است بازیگران در نقش هایی که به خودشان نزدیک است خیلی راحت تر باشند، اما من به یک مقدار سنت شکنی معتقدم. دوست دارم نقش هایی را بازی کنم که از فضای ذهنی و افکار روزمره خودم دورتر باشد. به همین خاطر در مجموعه مدار صفر درجه، ایفای نقشی را قبول کردم که کاراکتری روسی بود و برای ارائه بهتر نقش افسری روسی، به سفارت روسیه مراجعه کردم و از دوستانی که زبان روس می دانستند مشاوره گرفتم. به اضافه اینکه نقاشی ها و فیلم های روسی مربوط به انقلاب اکتبر را دیدم و برای اینکه بتوانم خودم را به فضای جامعه آن دوران نزدیک کنم کنکاشی شیرین انجام دادم.
تئاترهایی هم که کار کرده ام، این پژوهش را از من می خواهد. به عنوان مثال در تئاتر نقش باربد، خنیاگر دربار ساسانی را که بازی می کردم درباره آن نوازنده و گوشه هایی که اجرا می کرد و دستگاه هایی را که در آنها می خواند، مطالعه کردم و چون در گذشته آواز ایرانی هم کار کرده ام از این لحاظ کارم آسان تر بود.
از تعزیه به بازیگری تلویزیون رسیدم
یکی از ویژگی های مثبت و ارزشمند کارگردان سریال «بال های خیس» این است که تئاتر می بیند. کارش را با تئاتر شروع کرده، تئاتر را می فهمد. یک روز که به دیدنش رفتم، مشغول تمرین یکی از نمایشنامه های جشنواره فجر بودم که شکل آن تئاتر برگرفته از تعزیه ایرانی بود و من نقش حضرت عباس(ع) را بازی می کردم و او، مرا برای ایفای نقش دکتر امین، که یکی از پزشکان جانباز است و در تولید داروی ضد سرطان فعالیت دارد، انتخاب کرد. موقعی که نقش دکتر امین را به من دادند و خواندم، نقش کامل نبود. بعد، در جریان تصویربرداری کامل شد از جمله آواز خواندن کاراکتر در فیلمنامه نبود و موقعی که آقای رنجبر
درباره تئاتری که بازی کرده بودم با من حرف زد، پیشنهاد داد از آواز خواندنم در آن نمایش برای شخصیت امین استفاده کنم.
مجموعه «بال های خیس» برعکس مجموعه «مدار صفر درجه» که شخصیت متعددی داشت، برای من یک نقطه عطف در کارهای تصویری است، زیرا همبازی هایی که در آن مجموعه داشتم، مانند روشنک عجمیان از تحصیلکرده های تئاتر بود، علی عمرانی هم از بزرگان عرصه تئاتر است و زمانی که کودک بودم و تله تئاترهایش را از تلویزیون می دیدم، همیشه آرزو می کردم بتوانم یک روز در کنار اساتیدی مثل او و کیهان ملکی و… بازی کنم.
سریال سازی عدالت و شهامت می خواهد
برای اینکه مردم از سریال های تلویزیونی استقبال کنند، باید کارگردان ها در ساخت کارهای خودشان از عدالت و انصاف بیشتری برخوردار باشند و در انتخاب بازیگرها هم در پرداخت به سوژه هایی که برگرفته از مسائل روز جامعه است، یک مقدار شهامت داشته باشد. البته شهامت داشتن با وقاحت دو مقوله جداست. در برابر حجم عظیم سریال های ماهواره ای که الان پخش می شود و تماشاچی جذب می کند و تمام اخلاقیات، زیرساخت های فرهنگی ما را که هزاران سال عقبه فرهنگی دارد تخریب می کند. کارگردان باید نیاز مخاطب را بشناسد تا مانع از نشستن وی پای ماهواره شود.
به عنوان مثال در یک سریال فاخر می بینیم که بازیگری در صحنه ای دارد نقشی را بازی می کند که از لحاظ عدالت اجتماعی آن بازیگر نباید آنجا باشد، چون قبل از وی، بازیگرهای حرفه ای و کار کشته تری داریم که می توانند آن نقش را بهتر بازی کنند و جالب است که آن سریال خودش داعیه عدالت دارد، در صورتی که به هنگام چیدمان عوامل خودش عدالت را رعایت نکرده است.
اندازه تبسم، با خنده و پوزخند فرق می کند
ذات بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون یکی و هر دو بر اصل باورپذیری استوار است، یعنی بازیگر باید بتواند با نقش آفرینی خود مخاطب خود را به باور برساند، منتهی قواعد تئاتر و علم تئاتر با علم تصویر و دوربین(به عنوان چشم مخاطب) زمین تا آسمان فرق دارد. ممکن است در عالم طبیعی و در زندگی روزمره خیلی راحت تبسم بزنیم یا بخندیم، اما این خندیدن اندازه اش در تئاتر که بین تماشاچیان و بازیگر فاصله زیادی وجود دارد یک جور است و در مقابل دوربین که لنز تا سه چهار سانتیمتری صورت بازیگر می آید یک جور دیگر است. یعنی اندازه های تبسم، خنده و یا پوزخند، فرق می کند.
من و همسرم همدیگر را نقد می کنیم
سال ۸۶ با فاطمه مجیدی ازدواج کرده ام و صاحب یک فرزند پسر ۵/۱ ساله به نام کیان مهر هستیم. همسرم در رشته ادبیات نمایشی تا مقطع کارشناسی ارشد تحصیل کرده و در حال حاضر مدرس دانشگاه است.
ما از آن دست زوج هایی هستیم که خودمان را نقد می کنیم و بدیهی است در مواردی اختلاف نظر هم داشته باشیم، اما به حرف همدیگر توجه می کنیم و مطمئن هستیم در فضای شهری شلوغ و پرترافیک ممکن است یک جایی گوشی مان زنگ بزند و حرف ها و کلام همدیگر را درست نشنویم، اما من و همسرم به حرف های همدیگر می اندیشیم و خیلی زیاد همدیگر را نقد می کنیم. همسرم خودش یکی از منتقدان و مشاوران اصلی در ایفای نقش های من است.
همسرم در تربیت بچه مان بیشتر نقش دارد و من از این بابت به راستی مدیون او هستم. همسرم بار سنگینی را به دوش دارد. خدا را شکر می کنم که کیان مهر مادری دارد که به هنر و زندگی عشق می ورزد.
خانواده جوان/ شماره ۹۲/ خرداد ماه ۹۲/ گفتگو: محمد تهراني/ صفحه ۲۰