تبلیغات
کد خبر: ۲۵۶۰۶۱

گفتگویی‌خواندنی با بازیگر نقش منفی " مادرانه "

فرزاد منفی نیست، فرزاد مثبت هم نیست. فرزاد ادعا دارد و ادا در می آورد! فرزاد یک بچه جنوب شهری که حتی طاقت دیدن اشک های مادرش را ندارد و به تلنگری اشکش در میاد.

گفتگویی‌خواندنی با بازیگر نقش منفی " مادرانه "

به گزارش افکارنیوز، عباس غزالی بخشی از هنر این سرزمین است. خوب کار می کند، درست و اصولی و هر بار بیشتر از کار قبلی رد پای خوبی از خود به جا می گذارد. بازیگری که هنوز هم دلتنگ نقش هایش می شود و آنها را دوست دارد. بهروز «وضعیت سفید» هنوز هم در پس ذهن خیلی از ما جا خوش کرده و او را می شناسیم. حالا عباس آن کار شده فرزاد سریال «مادرانه»، فرزادی که هم می داند چه می خواهد و هم نمی داند، فرزادی که هم منفی است و هم مثبت، فرزاد که ادعای عشق می کند در حالی که ادای عشق را می آورد. حرف هایش را تا انتها بخوانید و خودتان ببینید که او واقعاً چند پله را صعود کرده، او این بار فرزاد «مادرانه» را طور دیگری تعریف کرد. این شما و این هم عباس غزالی با این همه حرف که دوست دارد خواندن و شنیدن آن را با شما هم شریک شود…

قبل از اینکه به سریال مادرانه برسیم بهم بگو حال و احوالت این روزها چقدر فرق کرده آن هم بعد از آن اتفاقی که برایت افتاد و ما را هم ناراحت کرد؟

تقریباً خوب، اگر بگویم عالی هستم که دروغ گفتم، دارم سعی می کنم که خوب باشم. بعد از فوت پدرم که عزیزترین بود و عزیزترین هم می ماند خیلی حساس و شکننده شدم و خیلی از اتفاقات را سعی می کنم تاب بیاورم و تحمل کنم آن هم به خاطر مادرم، مادری که همه زندگی من و خواهر و برادرهایم است و ما به خاطر او باید زندگی را زندگی کنیم. امیدوارم این اتفاق دردناک که وقتی به آن فکر می کنی باور می کنی که از درون داری آب می شوی برای هیچکس رخ ندهد و اگر اتفاق هم افتاد که می افتد چون جلوی تقدیر خدا را نمی شود گرفت خدا صبرش را بدهد تا بشود تحمل کرد. نبودن پدرم که همه چیز ما بود و حالا نیست خیلی سخت است، خیلی! اما این روزها خوبم و دارم تلاش می کنم که مقاوم شوم و تاب بیاورم.(کمی سکوت می کند)

یادمه در روزهایی که مشغول مذاکره و بستن قرارداد برای بازی در سریال «مادرانه» بودی پدرت به شدت بیمار بود؟

چه خوب یادته! در همان روزها که من درگیر پذیرش برای این نقش بودم پدرم با بیماری اش دست و پنجه نرم می کرد و همه ما نگرانش بودیم. من بازی در این کار را قبول کردم و قرارداد بستم و درست چند روز بعد پدرم فوت شد. من ماندم و یک دنیا دلتنگی، حالا دیگه من عباس چند ماه پیش نبودم، حتی اگر یادت باشه جواب تلفن های دوستان را هم نمی دادم و نمی دانستم که باید چه کنم. حتی در فکر بودم که قراردادم را فسخ کنم و در این کار بازی نکنم، اما زندگی می گذرد و باید ساخت. به خاطر تعهدی که به مجموعه و کارم داشتم در این کار بازی کردم و حالا بیشتر از قبل خوشحالم که این کار باعثشد تا من خیلی از اتفاقات را بیشتر از قبل لمس کنم. بهتر دیگه چیزی نگویم! فضای گفتگو را غمگین نکن!(و باز هم سکوت می کند).

بعد از نقش خوب و ماندگاری که در سریال «وضعیت سفید» بازی کردی و مدت ها دور بودی از فضای سریال چطور شد که بازی در سریال «مادرانه» جواب مثبت دادی؟

اتفاقات ریز و درشتی رخ داد تا من به قصه «مادرانه» رسیدم. وقتی بازی در این مجموعه به من پیشنهاد شد اول از همه به قصه خوب و پر مایه آن نگاه کردم، قصه خوبی که در جامعه ما به شدت قابل لمس است و ما به ازای بیرونی دارد و احساس می کردم اگر در این کار بازی کنم، این نقش می تواند تاثیر زیادی را در کارنامه کاری ام بگذارد. چیزی که برای خودم هم مهم بود و از همان ابتدا سعی می کردم که فرزاد را دوست داشته باشم و کاری کنم که فرزاد هم مثل بهروز «وضعیت سفید» ماندگار شود. نمی دانم که توانستم این کار را انجام بدهم یا نه! قضاوتش با مردم.

در این چند سال اخیر تاو در کارهای خوبی بازی کردی، با کارگردانان بزرگی همه کار کردی، از سیروس مقدم تا حمید نعمت الله و این بار هم با جواد افشار! این تجربه ها را چقدر برای خودت موثر می دانی؟

خیلی زیاد، هر کارگردانی برای خودش روشی دارد و یک سبک بازی را می پسندد، اگر من و محسن «رستگاران» را بازی کردم و آن نقش به اعتقاد مردم خوب شد پشت آن کار کسی بود به نام سیروس مقدم، اگر من بهروز «وضعیت سفید» را با آن همه سختی بازی کردم و بهروز شد محبوب مردم پشت ماجرا کسی بود به نام حمید نعمت الله که می داند با بازیگرش چطور برخورد کند تا بازیگرش راه راه درست برود و این بار درباره فرزاد هدایت، خب جواد افشار می تواند بخشی از این ماجرا باشد.

این بار تو یک نقش منفی را بازی کردی، یک نقش منفی خاص! چرا؟ مگر فرزاد چه نکته خاصی داشت که خواستی نقش منفی این کار شوی؟

فرزاد منفی نیست، فرزاد مثبت هم نیست. فرزاد ادعا دارد و ادا در می آورد! فرزاد یک بچه جنوب شهری که حتی طاقت دیدن اشک های مادرش را ندارد و به تلنگری اشکش در میاد. ادا در می آورد که عاشق رهاست، اما عاشق رها نیست، او می خواهد از پول خانواده رها، از پول پدر رها به همه آرزوهایش برسد. به آرزویش که خانواده اش در آن خلاصه می شوند، پس فرزاد منفی نیست، سیاه مطلق نیست، فرزاد زندگی را دوست دارد و دلش می خواهد که خوب و درست زندگی کند، اما نمی خواهد قبول کند که راهی که می رود اشتباه است.

فرزاد سریال «مادرانه» هم درست مثل بهروز «وضعیت سفید» ریزه کارهایی دارد که باید آن را احساس کرد! تو در شرایط بد روحی در این کار بازی کردی، فرزاد برایت چقدر اهمیت داشت؟

اهمیت فرزاد و بازی در این مجموعه برای من انگیزه دوباره بود. من قراردادم را امضا کردم و چند روز بعد پدرم فوت شد، مگر می شود آن شرایط روحی را تحمل کرد، آن هم درباره من که خودِ تو خوب می دانستی که پدرم یعنی همه چیزهای قشنگی که دارم و حالا این استواری، این همه چیز در کنارم، در کنارمان نیست. اما آمدن فرزاد در زندگی هنری من باعثخیلی از اتفاقات شد، فرزاد یادگاری خوبی برایم شد، فرزاد باعثشد هم حساس شوم و هم مثل کوه مقاوم. فرزاد این بار هم یک نقطه طلایی برای من بود و چیزی را درباره فرزاد یقین دارم این است که او باز هم مثل بهروز، مثل محسن ماندگار می شود.

یکی از شاخصه های نقش فرزاد این مو بستن اوست، این هم چیزی بود که از ابتدا در فیلمنامه وجود داشت و فکر شده جلو رفت یا یک اتفاق بود؟

این هم یکی از همین نکاتی است که مردم به آن خیلی توجه دارند، برای همین است که می گویم که نمی شود مردم را گول زد. فرزاد قصه «مادرانه» هزار و یک دلیل دارد برای این کارش، او می خواهد لااقل با این مو بستن ساده خودش را به طور ظاهری به رها ثابت کند، فرزادی که رها را حتی سر سوزنی دوست ندارد و ادعای عشق می کند. او مادرش را، خواهرش، خانواده اش را دوست دارد برای همین است که وقتی به پشت در خانه می رسد موهایش را باز می کند، این هم یکی از همان نکاتی است که گفتم باعثماندگاری فرزاد می شود.

اگر اشتباه نکرده باشیم این اولین تجربه بازی تو در کارهای مناسبتی است؟

بله و چقدر هم آن را دوست داشتم و باز هم یکی از دلایلی که باعثشد تا من در این کار بازی کنم همین پخش در شب های ماه رمضان بود. من کار را به این دلیل خیلی دوست دارم که مردم درست بعد از افطار کار را می بینند، این لحظات زیبای افطار را دوست دارد، لحظه هایی که می توانی دقایقی را با مردم در کنار سفره هایشان شریک شوی و این اتفاق اونقدر خاص و ویژه است که آرزو می کنم باز هم تکرار شود.

تو ۳ تا نقش خاص را برای مردم بازی کردی، سه نقش متفاوت، جذاب، پر مایه و ماندگار، محسن «رستگاران»، بهروز «وضعیت سفید» و حالا هم فرزاد «مادرانه» کدام یکی را بیشتر دوست داری؟

من برای هر کدام از این نقش هایم جدی زحمت کشیدم و برای همه آنها از ته دل تلاش کردم. وقتی لباس آن نقش را می پوشیدمف گریم می شدم و به جلوی دوربین می رفتم دیگه عباس غزالی نبودم، می شدم محسن، بهروز و حالا هم فرزاد. فرزاد پنج ماهه داره با من زندگی می کنه، بهروز حاصل دو سال کار منه، تعلق خاطر بیشتری بهش دارم. بهروز عاصی و زیادی جو گیره اما فرزاد لجبازه و پررو! من عاشق بهروزم، چون بهروز را طوری بار آوردم که هنوز هم بعد از گذشت این همه مدت دلم برایش تنگ می شود و گاهی با اداهای او حرف می زنم. فرزاد مال من است، فرزاد هم بخشی از وجود عباس است، او را هم دوست دارم.

تو سال هاست در این حرفه مشغول کاری، کارت را از اجرا شروع کردی، به بازیگری رسیدی و حالا هم با اقتدار داری راهت را ادامه می دهی، در تمام این مدت چه تجربه ای را کسب کردی؟

وقتی باور کنی که خدا در هر حالتی حواسش بهت هست و راه را نشانت میده، وقتی حضور خدا را توی زندگی ات، توی آن به آنِ نفس کشیدنت احساس می کنی تازه می فهمی که نباید غصه بخوری. وقتی باور کنی که هر آنچه که اتفاق می افتد خاص و مشیت خداست دیگه از هیچی دلگیر نمی شی. نمی دانم شاید بزرگترین تجربه برای من این بود که من به خواست خدا ایمان دارم و می دونم که او صلاح می داند که چه کند. خدا باور همه ماست و من این باور را خیلی دوست دارم.

فکر می کنی هنوز هم عباس غزالی محبوب مردمه و مردم هنوز هم او را دوست دارند؟

این را باید از مردم بپرسی! ما آنقدر مردم باهوشی داریم که نمی شود به این سادگی ها آنها را دچار دودلی کرد. من هم مثل همه این مردم هستم، من هم دارم زندگی می کنم در بین همین مردم، خودم را تافته جدا بافته ای نمی دانم که دست از دنیا بکشم و بگویم چون بازیگرم، چون مردم چهره ام را می شناسند پس با بقیه فرق دارم، نه این طوری نیست که اگر این باشم که عین غرور است، عین خودخواهی. همیشه با خودم می گم اگه مردم نباشند پس من و دوستان من کجا خواهیم بود. وقتی با کارت، با اخلاقت، با رفتار درست و بی غرورت به مردم نشان دادی که دوست شان داری آن وقت تو می مانی و مردمی که خیلی خوبند، خیلی خوب.

در زندگی عباس غزالی چه چیزهایی وجود دارد که همیشه و در هر حالی به خاطر آنها خدا را شکر می کنی؟

وقتی تو به این باور می رسی که یک تن و روح سلامت داری، وقتی خانواده ات کنارت هستند و شب سرت را با آرامش روی بالش می گذاری. من خانواده ای دارم که بزرگترین ثروت من در این دنیا هستند و بدون آنها لحظه ای نمی توانم زنده باشم. درسته که پدرم شش ماهی است که در بین ما نیست اما هنوز صلابت و اقتدارش را در گوشه گوشه خانه احساس می کنم. مادری دارم که مهربانترین است در مهربانی! عاشق است در عاشقی کردن برای فرزندانش. مردمی که زیادتر حدشان خوبند و جواب دادن به این همه خوبی کار هر کسی نیست و یک بالا سری، یک نام، یک خدا که همه چیزهایی که گفتم منوط به اوست. خدا ظریف ترین و بزرگترین واژه هستی است. حالا از نظر تو با این همه ثروت باز هم می شود ناشکری کرد، نه واقعاً نمی شود.

در گفتگوی قبلی که باهات داشتم به مادرت می گفتی فرشته مهربون زندگی من! چقدر مدیون و مرهون زحماتی که برایت کشیده هستی؟

تا دنیا دنیاست، تا وقتی که نفسم می رود و می آید. نه فقط من همه خانواده من مدیون مادرم و پدرم هستیم. پدری که جسمش نیست اما روحش، اصالت و صلابتش، مهربانی اش، خوبی زیادش در تمام خانه هنوز هم قابل لمس است. جای پدرم آنقدر خالی است، آنقدر دلم برایش تنگ شده که این دلتنگی را نمی دانم با چه چیزی پُر کنم. اما دلم می خواهد به مادرم بگم، اگه هزار سال دیگه هم بگذره، اگه تو دنیا برسه تو همچنان فرشته مهربون زندگی منی. خوبی هات توی هیچ واژه، کتاب و قاموسی نیست. فقط ای کاش بهم بگی این همه خوبی را از کجا آوردی، چرا این همه خوبی؟ همیشه مدیونتم و نمی دونم چطوری جبرانش کنم. نفش کشیدنم به امید توست، یادت نره من، یونس، خواهرم و برادرهایم و همه بچه هات عاشقت هستیم و عاشقت هم می مونیم.

و برای پایان بگو آنچه را احساس می کنی شاید از قلم افتاده باشد؟

فکر نمی کنم، این گفتگو آنقدر کامل و به جا بود که کلی انرژی گرفتم. ممنونم از تو که همیشه لذت می برم از گفتگوهایت، سپاس از مردم که عین آب زلاند و شفاف. امسال ماه رمضان برای من پُر بود از شادی و هم غمگین بودم برای اینکه امسال پدرم در کنار سفره افطار در کنارمان نبود. خدایش بیامرزد، برای همه اسیران خاک از خداوند بزرگ طلب آمرزش می کنم و خدا را قسم می دهم به حق همه شب های خوبی که گذشت مراقب همه انها باشد و سایه کسانی را که در کنارمان هستند را بالای سرمان نگه دار.

راه زندگي/ شماره ۳۸۳/ نيمه اول شهريور ماه ۹۲/ پرستو فولادي نژاد/ صفحه ۴۶

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات