تبلیغات
کد خبر: ۲۵۸۱۱۷

شهاب عباسی:

شاید به زودی آلبوم بیرون بدهم!

سه سال است که شهاب با برنامه خنده بازار روی آنتن شبکه سه سیما مانور می دهد و توانسته به همراه گروهش توجه طیف وسیعی از مخاطبان را به خود جلب کند.

شاید به زودی آلبوم بیرون بدهم!

به گزارش افکارنیوز، متولد ۱۳۵۲ در تبریز که البته نسب او به روس ها باز می گردد. او فرزند دوم خانواده ای است که پدرش از قهرمانان سابق بوکس کشور بود و یک خواهر و یک برادر دارد. عباسی از آن دست هنرمندانی است که در اکثر شاخه های هنر، دستی داشته و همه آنها را تجربه کرده است. از نقاشی و طراحی گرفته تا بازیگری، نویسندگی، کارگردانی و حتی خوانندگی!

سه سال است که شهاب با برنامه خنده بازار روی آنتن شبکه سه سیما مانور می دهد و توانسته به همراه گروهش توجه طیف وسیعی از مخاطبان را به خود جلب کند. او در همه سال هایی که در حیطه هنر حضور دارد، همیشه نیم نگاهی هم به به دنیای موسیقی داشته و سعی کرده از هر فرصتی برای خوانندگی استفاده کند. مدتی است که خوانندگی برای شهاب عباسی جدی شده و جالب است بدانید او حتی یک بار هم در تبریز کنسرت برگزار کرده است. خواندن تیتراژ برخی برنامه ها نیز از دیگر فعالیت های وی در دنیای موسیقی بوده و در بعضی قسمت های خنده بازار نیز شاهد هنرنمایی او بودیم که به همراه ضرب یا دفی که خودش می نواخت، خوانندگی هم می کرد. فرصتی دست داد با شهاب عباسی گپی بزنیم و کمی هم از دنیای موسیقی با او بگوییم که این مصاحبه زمانی انجام شد که شهاب درحال ضبط تیتراژ برنامه ای اجتماعی برای شبکه استانی طبرستان بود و زمانی که مشغول استراحت بود، پاسخگوی سئوالات ما بود. این کار را «حامد تهرانی» یکی از بازیگران مجموعه خنده بازار ساخته بود که فارغ التحصیل رشته موسیقی از دانشگاه سوره و ساخت تیتراژ بیش از ۳۰ تله فیلم را در کارنامه کاری اش دارد. این گفت و گو را بخوانید.

متولد تبریز

من متولد ۲۷ آذر ۱۳۵۲ در تبریز هستم.

یک خواهر و یک برادر دارم و خودم فرزند دوم خانواده هستم. پدرم از قهرمانان سابق بوکس آسیا و مادر نیز خانه دار هستند. علی رغم اصرارهای مکرر مادرم!!!هنوز مجرد هستم و فکر می کنم دو سه سال دیگر هم بتوانم مجرد بمانم و بیشتر به کارهایم بپردازم، ضمنا در تهران تنها زندگی می کنم و به این شرایط عادت کردم.

شروع کار

تا قبل از این که در دانشگاه قبول شوم، در رادیو تبریز فعالیت های جسته گریخته ای داشتم وقتی در رشته نقاشی قبول شدم حدود ۴،۵ سال به صورت تخصصی همه انرژی ام را صرف این رشته کردم.

در دانشکده هنر با جواد رضویان و مهران غفوریان هم دوره بودم و حسین رفیعی نیز یک دوره از ما بالاتر بود. بعد از اتمام دوران دانشگاه، کم کم از نقاشی فاصله گرفتم و به واسطه علی سلیمانی با آقای داریوش کاردان آشنا شدم و با تستی که دادم توانستم نظر مساعد ایشان را جلب و در برخی آثارشان حضور پیدا کنم.

ازاین شاخه به آن شاخه

یکی از بزرگ ترین اشتباهات من در زندگی هنری ام، از این شاخه به آن شاخه پریدن بود یعنی نتوانستم انتخابی کنم که بتوانم آن را ادامه داده و به موقعیتی برسم.

درست است که در عرصه های زیادی کار را تجربه کردم ولی به نظرم در همه آن ها درسطح متوسطی قرار دارم. بزرگ ترین ایراد این مسئله این است که وقتی یکی مثل شما از من می پرسد چه کاره هستی برای پاسخ دادن مکثمی کنم و باید فکر کنم تا بتوانم پاسخ شما را بدهم. اما در حال حاضر دغدغه من کارگردانی است و می خواهم به جایی برسم که بتوانم توانایی هایم را دراین زمینه اثبات کنم.

ایده اول خنده بازار

اسفند ۸۹ بود که هومن حاجی عبداللهی با من تماس گرفت و گفت فرید شب خیز قصد ساخت یک مجموعه طنز آیتمی را دارد. هومن که رفاقت دیرینه ای با فرید شب خیز دارد با این دلیل که خودش درگیر برنامه ای بود، مرا به شب خیز معرفی کرد. من هم استقبال کردم ولی از ساخت برنامه های آیتمی خیلی می ترسیدم. این سبک برنامه ها زمانی شروع شد و بعد به اوج رسید و بعد هم سقوط کرد. برای همین از این که کار مورد استقبال قرار بگیرد یا نه، ترس داشتم ولی با صحبت هایی که با آقای شب خیز داشتم خیلی زود به توافق رسیدیم و در کمتر از یک ساعت قرارداد بستیم.

برای شروع می ترسیدم

برنامه های طنز آیتمی با داریوش کاردان در تلویزیون، کلید خورد و با مهران مدیری به اوج رسید. زمانی که این سبک کار شکوفا شد متاسفانه روند ساخت برنامه های آیتمی به طور عجیبی رشد کرد و به قول معروف هر کسی که از راه رسید، شروع به ساخت برنامه کرد و در نتیجه کیفیت آثار تولیدی به شدت تنزل یافت. سال ها بود که ما خلاء این نوع برنامه را داشتیم، برای همین می ترسیدم کار نگیرد، ولی خداروشکر کار خوب پیش رفت. متاسفانه ما ایرانی ها یک عادت بدی داریم. هر چیزی را که خوب است در پیش می گیریم و تا انتها می رویم و شورش را در می آوریم و بعد هم رهایش می کنیم. همه دغدغه من این بود که برای خنده بازار این اتفاق نیفتد.

خنده بازار تاثیرگذار شده

اگر دقت کنید در برنامه های ورزشی مثل ۹۰ خیلی از مهمانان، مراقب رفتارها و صحبت های خود هستند و خیلی حساب شده تر رفتار می کنند. به نظرم خنده بازار تمرین خوبی برای بالا بردن آستانه تحمل و ظرفیت اشخاص بود. این را هم بگویم که در قبال شوخی های ما، سینمایی ها با سعه صدر بیشتری برخورد کردند، گرچه ورزشی ها خیلی زود عکس العمل نشان دادند.

رضایت من از کار ۷۰ درصد است و با پتانسیلی که داریم فکر می کنم حالا حالاها جای رشد داریم. من خوشحالم که خنده بازار به محلی تبدیل شده که بچه های با استعداد بتوانند توانایی های خود را به نمایش بگذارند و یا حتی خیلی از بازیگرانی که محو شده بودند را احیا کند.

کنسرت من در تبریز!

برای ورود به دنیای موسیقی سرم کلاه گذاشتن و گولم زدند!!!(با خنده) آنقدر به من گفتند صدایت خوب است و باید بخوانی که باورم شد! جدای از شوخی فکر می کنم خوانندگی امری ژنتیکی است که باید دستمایه آن را درونت داشته باشی. اکثر خواننده های خوب و خوش صدا یک رگ آذربایجانی دارند! و این به همان ژنتیکی که گفتم باز می گردد… نه این که از بچگی عشق خوانندگی داشتم، ولی بعد از ورودم به دانشگاه کم کم جذب فضای موسیقی شدم و احساس کردم می توانم کارهایی در این زمینه انجام دهم.

در دانشگاه دوستی داشتم به نام «سیروس سلیمی» که گرافیست بود و آن زمان برای فیلم سینمایی «تجارت» تیتراژ خوانده بود. یک روز مرا به خانه اش و کارش را با هم چند بار گوش دادیم. آن زمان خیلی تحریک شدم که موسیقی را جدی بگیرم و به قول معروف زیر زبانم مزه داد. همین شد که رفتم آموزشگاه آقای مهرداد کاظمی که آن زمان با ترانه معروف «ای ساربان آهسته ران» حسابی معروف شده بود. مدتی در آموزشگاه ایشان بودم و الفبای موسیقی و خوانندگی را زیر نظر «حسین شمس» آموختم. با تکنیک های نفس گیری، گام های صدا و دستگاه های موسیقی آنجا آشناشدم و به نوعی پنجره ای نو در عالم موسیقی به رویم باز شد.

من در عالم موسیقی خیلی جسارت به خرج دادم، به جاهای خیلی خوبی رسیدم، ولی تنبلی خودم باعثشده نتیجه لازم را نگیرم. سال ۸۰ بود که با همکاری محمد ملکی برای سریال «هیوا» در شبکه استانی آذربایجان تیتراژی خواندم که به شدت مورد استقبال قرار گرفت. بعد از آن بود که ملکی یک روز تماس گرفت و گفت قرار است سه روز دیگر کنسرت برگزار کنیم، ولی برای خواننده مشکلی پیش آمده و تو باید بیایی بخوانی! همانجا بود که گولم زدند و باورم شد که صدای خوبی دارم. خلاصه بعد از سه روز تمرین رو استیج رفتم و کنسرت را هم اجرا کردم و خیلی هم خوب از آب در آمد. برای آن کنسرت به قدری به خودم فشار آوردم که تا چند روز گلویم درد می کرد.

با سیاوش مفیدی در شبکه مازندران برنامه ای داشتیم که مجری بودیم و آنجا مهمانان خواننده زیادی داشتیم. من هم از هر فرصتی استفاده می کردم و سی دی کارهایم را به دوستان نشان می دادم که همگی به اتفاق می گفتند استعداد بسیار خوبی دارم و باید خواندن را جدی بگیرم. امیر تاجیک، مرحوم ناصر عبداللهی و امیر کریمی خیلی تشویقم کردند که خواندن را ادامه بدهم.

ورود به موسیقی آسان شده

متاسفانه این روزها ورود به دنیای موسیقی به کار سهل و آسانی تبدیل شده و هر کسی می تواند به راحتی آلبوم بیرون بدهد. همگی جوان هستند و جویای نام و می خواهند خیلی زود مورد توجه قرار گیرند. علاقه فاکتور مهمی است، ولی باید هر کاری روی اصولش انجام شود. نسل اول خوانندگان پاپ مثل محمد اصفهانی و سایر دوستان کسانی بودند که همه دستگاه های موسیقی و فنون این کار را به خوبی می دانستند و به قول معروف صدایی شش دانگ داشتند، برای همین است که ماندگار شده اند.

شاید به زودی آلبوم بیرون بدهم

می خواهم تنبلی در موسیقی را کنار بگذارم و بعد از خنده بازار بروم سراغ آلبوم و حسابی انرژی بگذارم پای کار. چند پیشنهاد دارم که امیدوارم بتوانم کار خوبی ارائه دهم. ولی چیزی که همیشه برایم خیلی مهم است ارائه کار خوب با ترانه هایی است که حرفی برای گفتن داشته باشد. من به ترانه و کلام خیلی اهمیت می دهم و می خواهم با شاعران خوب و به نام کار کنم.

تمرین پیانو در تبریز

وقتی نوجوان بودم در تبریز اولین مغازه ای که مجوز فروش لوازم موسیقی را دریافت کرده بود را خوب به یاد دارم.

چند کیبورد و گیتار را پشت ویترینش گذاشته بود و مردم با چه هیجان و اشتیاقی آن را نشان می دادند. آن زمان در مورد موسیقی خط قرمزهایی وجود داشت که باعثشد خیلی از استعدادها سوخت شوند.

همان زمان من برای کارهای نقاشی به منزل آقایی به نام «وارتان» می رفتم که در کلیسا پیانو می نواخت و انصافا پنجه های طلایی داشت. چند باری با اون پیانو تمرین کردم و خیلی تشویقم کرد، ولی واقعیت این است که در آن زمان شرایط مالی خانواده ام اجازه نمی داد بتوانم پیانو بخرم. ولی با همه این حرف ها، سازهای ضربی را با علاقه دنبال می کردم و الان هم در نواختن آن ها توانایی دارم.

ضمن این که گیتار و ویلن هم از سازهای مورد علاقه ام هستند. در خیلی از آیتم های خنده بازار هم گاهی پشت صحنه دف و ضرب دست می گرفتم و چه چه هم می زدم!

معمولا از همه تعریف نمی کنیم

در عالم هنر متاسفانه هنرمندان خیلی سخت از همدیگر تعریف می کنند. نمی خواهم بگویم حسادت ولی حسی وجود دارد که هیچ کسی دوست ندارد از آن یکی تعریف کند ولی من اصلا اینطور نیستم و اگر کار خوبی ببینم تعریف می کنم. در خوانندگان ایرانی احساس «رضا یزدانی» را خیلی دوست دارم و جنس صدای «امیر تاجیک» هم برایم جذاب است. مرحوم «ناصر عبداللهی» هم همیشه برایم مورد احترام و کارهایش خاطره انگیز است.

شهاب می گوید: خیلی وقت نمی کنم کنسرت بروم ولی تازگی ها کنسرت احسان خواجه امیری رفته بودم که خیلی خوش گذشت.

حامد تهرانی: برای شهاب آهنگ می سازم

حامد تهرانی یکی از بازیگران مجموعه خنده بازار است که بیشتر اوقات برای شهاب عباسی آهنگ می سازد و شهاب هم برایش می خواند. حامد فارغ التحصیل رشته موسیقی از دانشگاه سوره بوده و ساخت بیش از ۳۰ تیتراژ تله فیلم را در کارنامه کاری اش دارد. ساز تخصصی حامد پرکاشن است که حتی در یکی از آیتم های خنده بازار و در قسمت شوخی با برنامه «به خانه بر می گردیم» به وسیله قابلمه و ظروف آشپزخانه هنر نوازندگی اش را نشان داده است. حامد تهرانی در خصوص هکاری اش با شهاب عباسی می گوید: تا کنون چند بار برای شهاب آهنگ ساخته ام و او هم به خوبی خوانده… شهاب هوش زیادی در موسیقی را کمی جدی تر دنبال کند می تواند در این حوزه هم حرف هایی برای گفتن داشته باشد.

رپ موسیقی ما نیست

معتقدم رپ موسیقی ما نیست. این چیز ناجوری است که وارد فرهنگ ما شده… رپ موسیقی اعتراضی است و اصلا نمی توان درآن وارد موضوعات عاشقانه شد. با رپ در ایران مشکل دارم و نمی توانم بپذیرم جوانی با فرهنگ ایرانی لباس های عجیب و غریب بپوشد و نوع بیانش چیزی باشد که ماحصل فرهنگ دیگری است. رپ موسیقی اعتراضی است که در آن توهین و بی ادبی امری عادی است و این با منش ما در تضاد است.

از لابه لای حرف ها

در بین کار گردانان طنز، کارهای رضا عطاران، مجید صالحی و سعید آقاخانی را بیشتر می پسندم.

عاشق بازی اکبر عبدی و پرویز پرستویی هستم.

هرغذایی که بخواهید درست می کنم!! این هم از ثمرات زندگی مجردی است(با خنده) عاشق کوفته تبریزی و دلمه هستم! خیلی وقت است که غذای خانگی نخورده ام از بس که سر صحنه و فیلمبرداری همه اش غذای حاضری خوردم خسته شدم!

اوقات فراغت با هادی کاظمی xbox باز می کنم و آن هم فقط فوتبال.

در رانندگی به شدت قانون مدار هستم، اما حوصله ترافیک را ندارم.

اخیرا در اتوبان همت با سرعت ۶۰ و ۷۰ کیلومتر حرکت می کردم، چون عجله داشتم یک بار به راست و یک بار یه چپ تغییر مسیر دادم که ناگهان پلیس بزرگراه مرا گرفت. جالب است وقتی افسر آمد به سمت من با لحن معروف سیاوش مفیدی گفت: مدارک، کارت، سوییچ(من خنده ام گرفت). ماشینم را ۴ روز در پارکینگ خواباندند و مقابل درب پارکینگ هم دو تا عکس یادگاری با من گرفتند.

آرماني/ شماره ۱۴۹ و ۱۵۰/ اكبر كريمي/ صفحه ۴۶

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات