امیر یگانه از آلبوم " بی تو تنهام " میگوید
به بهانه انتشار آلبوم دوم امیر یگانه، با او گپ مفصلی ترتیب داده ایم که در ادامه می خوانید.
به گزارش افکارنیوز، چهار سال و نیم پس از انتشار آلبوم «بی تو تنهام» امیر یگانه، این خواننده، آهنگساز و ترانه سرای خوش اخلاق دومین آلبومش را منتشر کرد. یگانه در آلبوم اولش همه تنظیم ها را به سیروان خسروی سپرده بود، اما در آلبوم دوم خبری از سیروان نیست و سیاوش صدری جای او را گرفته است. همین مسئله حرف و حدیثهایی به وجود آورد. به بهانه انتشار آلبوم دوم امیر یگانه، با او گپ مفصلی ترتیب داده ایم که در ادامه می خوانید.
آلبوم «بی تو تنهام» چهار سال و نیم پیش به بازار آمد. چرا اینقدر فاصله بین دو آلبومت زیاد شد؟
حدود شش ماه بعد از اینکه آلبومم منتشر شد، قطعه «حس» را منتشر کردیم. منتظر ماندم تا بازخورد آن را ببینم. چون آن کار برای من تجربه جدیدی بود و نسبت به قطعات آلبومم، خیلی متفاوت بود. آن زمان نمی دانستم باید چه کار کنم. چون نتیجه ای که فکرش را می کردم از آلبوم اول نگرفتم. به هر حال انسان وقتی کاری انجام می دهد و برای آن سرمایه مادی و معنوی صرف می کند اما نتیجه مطلوب را به دست نمی آورد، در تنگنا و بلاتکلیفی قرار می گیرد. «حس» قطعه هیتی شد، طوری که آن روزها همه جا شنیده می شد. تنظیمی که «زانیار خسروی» برای آن انجام داد خیلی خوب بود و در شنیده شدنش خیلی تاثیر داشت. بعد از «حس»،
«چقدر خوبه» را منتشر کردم و احساس کردم به تدریج دارم نتیجه می گیرم؛ ولی در ژانری که نسبت به آلبوم اول خیلی متفاوت بود. آنجا بود که تصمیم گرفتم آلبوم جمع کنم. فقط یک سال طول کشید که مجوز شعرها را بگیریم! چون کلاً صدور مجوز اشعاری که بر وزن ملودی نوشته می شوند، زمان بیشتری می برد. به طور کلی، سردرگمی بعد از آلبوم اول، دلیل اصلی این تاخیر بود.
تو از آلبوم اول بازخورد خوبی نگرفتی. این در حالی است که چهره های سرشناسی در آن اثر تو همکاری کرده بودند و به زعم خیلی ها، «بی تو تنهام» آلبوم با پتانسیل خوبی بود. دلیل دیده نشدن این اثر چه بود؟
چند دلیل داشت. یکی اینکه آن زمان اینترنت پر سرعت، مانند امروز فراگیر نشده بود و اینترنت تا این حد در انتشار آثار موثر نبود. علاوه بر این پخش فیزیکی آلبوم من هم به بدترین شکل ممکن صورت گرفت و گویا شرکت «پویا موزیک» اصلاً آلبوم من را پخش نکرد. همه CD ها در انبارش بود و منتظر بود تماس بگیرند تا CD ها را بفرستد. از سوی دیگر، آن سبک آهنگ ها در آن سال چندان عام پسند نبود. برخلاف الان که ژانر خاص هم مخاطب خودش را دارد، آن موقع باید کارها پاپیولار می بود تا شنیده می شد.
می خواهی بگویی که آلبومت پاپیولار نبود؟
غیر از دو سه قطعه، بقیه قطعات اصلاً پاپیولار نبود. آن زمان، مردم به اندازه امروز با تنظیم های سیروان ارتباط برقرار نکرده بودند. یکی از کارهایی که بابک جهانبخش ساخته بود(قطعه ۱) و یک قطعه که خودم ساختم(قطعه ۳)، بیشتر مورد توجه واقع شد. من در «بی تو تنهام»، قطعه راک، اسلوی غربی و… داشتم و عجیب نیست که آن زمان مردم زیاد آنها را دوست نداشتند. اگر هم دوست داشتند، تعدادشان کم بود؛ همان هایی که الان از تغییر ژانر کاری ام انتقاد می کنند.
در آلبوم قبلی چند همکار سرشناس داشتی؛ سیروان خسروی که همه تنظیم ها را انجام داده بود، بابک جهانبخش، شهاب رمضان، ترانه مکرم و… اما در این آلبوم همه ترانه ها و ملودی ها را خودت ساختی و در تنظیم هم فقط از سیاوش صدری استفاده کردی و البته یک قطعه از زانیار هم در آلبوم قرار گرفته است. این مسئله واکنش های زیادی هم به دنبال داشته است، خصوصاً در مورد تنظیم. دلیل تغییر تیم کاری ات چه بود؟
اگر آن زمان، از نظر اعتماد به نفس و توانایی در ترانه سرایی و ملودی سازی در شرایط امروز بودم، همین کار را می کردم. چون معتقدم آهنگسازی که خواننده باشد، بهترین کارها را برای خودش می سازد؛ گرچه شاید من جزو استثنائات این مسئله باشم! فکر می کنم بهتر است خودم کارهایم را بسازم. اکثر خواننده های موفق سال های اخیر، کسانی هستند که خودشان کارهایشان را می سازند؛ سیروان خسروی، محسن یگانه، محسن چاووشی، رضا صادقی، بابک جهانبخش و… این بدین معنی است که اگر می خواهی مردم سبک منحصر به تو را بپسندند، باید خودت آثارت را بسازی. درست است که بعد از مدتی، به تکرار خواهی رسید، اما حداقل
برای شروع خوب است. در مورد تنظیم هم باید بگویم زمانی که من تصمیم گرفتم تولید آلبوم دومم را شروع کنم، آلبوم های دوم شهاب رمضان و بهنام صفوی که مثل من در آلبوم اول با سیروان کار کرده بودند، در دست تولید بود و در واقع اولویت با آنها بود. از طرفی سیروان مشغول کار روی آلبوم خودش هم بود. شرایط سیروان طوری بود که نمی توانست زمان چندانی بگذارد. اگر برای این مسئله صبر می کردم، شاید این چهار سال به هفت سال تبدیل می شد! به همین دلیل سراغ کسی رفتم که بیش از همه به سیروان شبیه بود.
یعنی به خاطر شباهت به سیروان سراغ سیاوش صدری رفتی؟
بله. البته منظورم رده کیفی کار است. ویژگی مثبتی که سیاوش دارد این است که علاوه بر اینکه کیفیت کارش خوب است، حس شرقی هم در کارهایش دارد؛ چیزی که شاید در کار سایرین زیاد نبینیم. تنظیم هایش هارمونی هایی که باید داشته باشد را دارد. من از آثارش خوشم می آید. شاید بعضی ها نپسندند.
پس اگر شرایط زمانی سیروان مناسب بود، تو برای آلبوم دوم هم با او کار می کردی؟
به احتمال بسیار زیاد بله. آن وقت دیگر به دنبال شخص دیگری نمی گشتم. ببین، ممکن است تو از یک پرواز جا بمانی، اما در مسیر بازگشت به خانه با کسی آشنا شوی که مسیر زندگی ات را عوض کند. برای من چنین شد.
چقدر در تنظیم های آلبوم اعمال نظر می کردی؟
خیلی زیاد. یکی از دلایلی که با سیاوش خیلی راحت بودم و کار کردم با او را دوست داشتم، این بود که سلیقه و نظر من نیز در تنظیمات اعمال می شد و فکر می کنم این خوب هم بود. چون من هنگام ساخت آهنگ نکاتی درباره تنظیم در ذهنم بود که وقتی به سیاوش منتقل می کردم، او با سلیقه و علم خودش آنها را ترکیب می کرد و حاصلش آنچه که می شنوید شد. شاید اگر با تنظیم کننده دیگری کار کنم، آن قدر حرف من را نفهمد و یا حتی اجازه اعمال سلیقه من را ندهد. از طرف دیگر سیاوش هم خیلی در ملودی ها و حتی در شعرها نقش داشت.
همه ترانه ها و ملودی های این آلبوم را خودت گفتی. از اینکه قطعات آلبوم یکنواخت شوند نترسیدی؟
انصافاً اینطور نشد و حتی می ترسم قطعات از هم فاصله زیادی هم داشته باشند. چون بعضی از این آهنگ ها را من با این تصور که برای دیگران بسازم ساختم و بعد فهمیدم برای صدای خودم مناسب تر است. اما برای آلبوم بعدی می ترسم که این اتفاق بیفتد.
اتفاقی که برای تو افتاد و پیش از تو برای شهاب رمضان هم رخ داد، این بود که بعد از یک همکاری فول آلبوم با سیروان، همکاری با سیاوش صدری موج عظیمی از هجمه انتقادها نسبت به این کار ایجاد کرد. چقدر این انتقادها را قبول داری و کلاً نگاهت به این مسئله چگونه است؟
بخش عمده ای از این انتقادها را قبول ندارم. ضمن اینکه به همه نظرات و سلیقه ها احترام می گذارم و توقع احترام متقابل را هم دارم! اما متاسفانه دسته ای از مخاطبان به سلیقه دیگران احترام نمی گذارند. برخی نمی پذیرند که هر کس می تواند مستقل فکر کند و در مورد کارش تصمیم بگیرد و توقع دارند آن طور که آنها می خواهند عمل کنی. تا ابد که نمی شود با یک نفر کار کرد. مثل همین شرایطی که برای من پیش آمد و نتوانستم با سیروان همکاری کنم. متاسفانه در حال حاضر، هم سلیقه و هم اظهارنظرها براساس مُد جلو می رود. الان مُد شده که بگویند تنظیم خیلی مهم است. من مطمئن تنظیم، آخرین اِلِمان تاثیرگذار در
موفقیت یک آهنگ است. هنوز هم مکمن است آهنگی تنها با یک گیتار اجرا شود و روی مخاطب تاثیر بگذارد. کما اینکه قطعاتی هستند که شاید نزدیک به پنجاه سال در موسیقی ما مطرح بوده اند، اما شاید فقفط یک درصد آنها تنظیم های خوب داشته اند.
پس به نظرت نقش شعر و ملودی بیشتر است…
بله، خیلی بیشتر است. ما خواننده هایی داشته ایم که چندین آهنگ از آنها تنها توسط یک گیتار نواخته شده و با همان آهنگ ها به محبوبیت رسیده اند. قطعاتی هم داشته ایم که تنظیم های ساده و حتی ضعیفی داشته اند اما هیت شده اند. اکثریت مردم هم آنها را دوست داشته اند. شکی نیست که تنظیم هم مهم است، اما من می گویم آن قدر که بعضی ها روی آن زوم می کنند، تاثیرگذار نیست.
دلیل این واکنش هایی که صورت گرفته را چه می دانی؟
تعصب روی سیروان. بدون شک در حال حاضر سیروان به هر دلیلی خیلی محبوب شده و عده ای دوست دارند اینگونه ارادت شان را به سیروان نشان دهند. برخی هم می خواهند بگویند ما خیلی از موسیقی سر در می آوریم! الان همه به توانایی سیروان پی برده اند و نامش را می آورند، در حالی که سیروان از روز اول هم بسیار توانمند و متفاوت بود. یادم هست زمانی که مشغول جمع آوری آلبوم اول بودم، تبِ «بهروز صفاریان» همه گیر بود و خیلی از اطرافیان می گفتند چرا با او کار نمی کنی. در حالی که من با تنظیم های سیروان در آلبوم «واران» و آلبوم خودش، خیلی ارتباط برقرار کردم، واقعاً خیلی خوب بود. تنظیم هایش یک رنگ و
کاراکتر خاص به هر کاری می داد. دلیل اینکه آلبوم اول من را هم خیلی ها دوست دارند، شاید همین بوده است. نمی خواهم از اینکه با سیروان کار نکردم، دفاع کنم. این را بگویم که مسلماً دوست داشتم با او کار کنم و مسلماً دوست دارم در آینده باز هم با او همکاری کنم. چون اگر سیروان وقت و حوصله اش را داشته باشد و کاری را تنظیم کند، نتیجه اش فوق العاده خواهد بود. وقتی کنارش می نشینی و می خواهی ایده ای را درباره تنظیم بیان کنی، تا دهان باز می کنی او می فهمد چه می خواهی بگویی و بلافاصله آن را انجام می دهد! سیروان خیلی «این کاره» است.
چه شد که در قطعه «باور کن»، تو و شهاب رمضان همخوانی کردید؟
یک روز در خانه سیاوش مشغول ساخت یک ملودی بودیم، به شهاب گفتم اینجایش را تو بخوان… خواند و دیدیم زیبا شد و گفتم بیا دو صدائه بخوانیم و او هم استقبال کرد و گفت به صدای من می آید. بخشی از ملودی را برای صدای شهاب و بخشی را برای خودم ساختم. فردای آن روز سیاوش تنظیم کار را شروع کرد و تصمیم گرفتیم آن را به صورت تک آهنگ منتشر کنیم. کم کم انتظارمان از آهنگ بالا رفت و تصمیم بر آن شد که «باور کن» در آلبوم قرار دهیم. شهاب یکی از بهترین دوستان من است و صدایش را هم خیلی دوست دارم و خوشحالم که این همکاری صورت گرفت.
به نظر من تو در ترانه هایت، چندان به چارچوب های ادبیاتی، مخصوصاً «وزن» پایبند نبوده ای. این چه دلیلی داشت؟
ترانه با شعر خیلی فرق دارد. به نظر من هیچ ایرادی ندارد که ترانه امروزی بر وزن ملودی سروده شود. البته همه نمی توانند چنین کاری بکنند و تنها کسانی می توانند که هم ترانه سرا باشند و هم ملودی ساز. وقتی در سطح بین المللی آثار را بررسی می کنیم، می بینیم که ترانه هایشان وزن ندارد و در واقع وزن آن وزن ملودی است.
در موسیقی ما به دلیل وابستگی دیرینه اش به ادبیات، این مسئله جا نیفتاده است…
چون ما شاعر آهنگساز نداشتیم. در حال حاضر افرادی را می بینم که خیلی خوب در این زمینه کار می کنند؛ امیرعلی بهادری، محسن یگانه، مازیار فلاحی… از جمله کسانی هستند که شعر و ملودی های خوبی می سازند. مهم این است که وقتی شنونده کار را می شنود نه اینکه روی کاغذ بخواند احساس نمی کند که شعر وزن ندارد. چون آن شعر بر وزن ملودی است. همین باعثمی شود آثار کمی متنوع تر شود. این بدعتی بود که در موسیقی ما گذاشته شد و دارد بیشتر می شود.
خاطرم هست وقتی چند هفته بعد از انتشار آلبومت با هم حرف می زدیم، چندان با شش و هشت خواندن موافق نبودی! اما حالا می بینیم چهار قطعه شش و هشت در آلبومت قرار دارد. چه شد که نظرت عوض شد؟
البته اینها، شش و هشت حسی هستند. بعد از «حس» متوجه شدم که مردم این سبک را از من می پذیرند و می پسندند. در حالی که همیشه تصورم بر این بود که شش و هست خواندن، جایگاه نسبتاً پایین و کم ارزشی دارد. اما متوجه شدم از نظر مردم این طور نیست و اگر شش و هشت خوب بسازی، هم می توانی مردم را شاد کنی و حس خوبی به آنها منتقل کنی و هم جایگاهت را حفظ کنی.
از همکاری هایی که با دیگران داشتی برایمان بگو.
برای سیروان یک ترانه گفتم که افتخار بزرگی بود که برای او کاری انجام بدهم. برای شهاب دو آهنگ ساختم. خیلی دوست داشتم که بتوانم برای شهاب هم کاری بکنم و فکر می کنم قطعه اول آلبومش مورد توجه هم واقع شد. این قطعه را کاملاً متناسب با صدای شهاب ساختم. معمولاً برای هر کسی آهنگ می سازم، متناسب با صدای خودش این کار را می کنم و در واقع از صدایش الهام می گیرم که چه بسازم. همکاری های دیگری هم بود و چند کار هم در آینده منتشر می شود و امیدوارم مورد پسند قرار بگیرد.
برای کنسرت هم برنامه ریزی کرده ای؟
اگر همه چیز آن طور که می خواهیم پیش برود، نیمه مهر ماه کنسرت برگزار خواهیم کرد.
همکاری با برادران آقایی نسب(شرکت نوای نی لبک شرقی) چطور بود؟
باید این را بگویم که این دو برادر با تمام وجود کار می کنند تا با کیفیت ترین کار ممکن را انجام دهند. هم پخش کار و هم کیفیت کار از جلد آلبوم گرفته تا پوسترها و… به خوبی صورت گرفته و واقعاض از این بابت از آنها سپاسگزارم. خوشبختانه یا متاسفانه، مدیران «نوای نی لبک شرقی» برای پول کار نمی کنند و عشق به کارشان در اولویت است. این مسئله گاهی ممکن است به ضرر خواننده تمام شود، اما اکثر اوقات به نفع خواننده است.
آرماني/ شماره ۱۵۱ و ۱۵۲/ شهريور ماه ۹۲/ آرتين ولي الهي/ صفحه ۶۳