تبلیغات
کد خبر: ۲۶۶۶۲۷

اگر دوران شیرین نامزدی هستید، حتما بخوانید

ممکن است در دوران عقد چه چیزهایی را بفهمید که شما را نسبت به شروع زندگی مشترک مردد کند.

به گزارش افکارنیوز، ازدواج فقط حلقه به دست کردن و تعیین مراسم روز ازدواج نیست. درست زمانی که حتی فکرش را هم نمی کنید، بروز بعضی مشکلات ممکن است عرصه زندگی را حتی در دوران عقد و زمانی که کارت های عروسی تان را بین اقوام پخش کرده اید، چنان به شما تنگ کند که عطای بودن با همسرتان را به لقایش ببخشید. به همین علت روانشناسان به دخترها و پسرها توصیه می کنند که با شناخت کامل همسر خود را انتخاب کنند تا دوران نامزدی و عقد را به سلامت طی کنند و به خانه بخت بروند. با این حال جلوی ضرر را هر وقت بگیریم منفعت است و حتی در دوران نامزدی و عقد هم اگر با بعضی نقایص جدی شخصیتی و رفتاری در طرف مقابل تان روبرو شدید، باید برای ازدواج و ادامه رابطه با چنین فردی، تردید کنید. با این حال این نسخه ای برای همگان نیست و شاید زوج هایی هم باشند که با وجود چنین مسائلی ازدواج می کنند و یک عمر هم با تمام مشکلات ناشی از چنین نقایصی می سازند. پس تصمیم با خودتان است. در این گزارش روانشناسان دکتر پروین ناظمی، ‌ دکتر عزیزالله تاجیک و یاسمین کریمی، کارشناس ارشد مشاوره در مورد خطراتی که زندگی یک زوج را تهدید می کنند توضیح می دهند.


چراغ های قرمز:

شاید لازم باشد جدا شوید


اگر در دوران عقد متوجه شدید که همسرتان درگیر یکی از بیماری های جسمی یا روانی است، قبل از جدا شدن یا ادامه زندگی با همسرتان، حتماً با پزشک یا یک مشاور و روانشناس در مورد نوع بیماری و علائم آن، نحوه زندگی با او، اقداماتی که می توان برای بهبود شرایط انجام داد و عوارضی که در آینده با آن روبرو خواهید شد و… صحبت کنید.

۱. ابتلا به بیماری های سخت


بعضی از بیماری ها بسیار هشدار دهنده اند و برای زندگی با مبتلایان به این بیماری ها باید همه چیز را در نظر بگیرید. برخی از این بیماری ها عبارتند از: ایدز، هپاتیت C، تومور و سرطان های کشنده پیشرونده. کسی که قرار است با یک فرد مبتلا به بیماری های سخت ازدواج کند، باید بداند که زندگی زناشویی اش ممکن است چندان طولانی نباشد و همسرش بعد از مدتی فوت کند. وقتی طرف مقابل قرار نیست مدت زیادی زنده بماند، همسرش قبل از اینکه وارد فاز سوگواری شود، باید مرحله پیش سوگواری را بگذراند که اصلاً کار ساده ای نیست. ضمن اینکه بیماری هایی مانند ایدز و هپاتیت C به شدت مسری اند و فرد باید احتمال آلوده شدن خودش را به این بیماری ها بدهد.

۲. تشخیص اسکیزوفرنی

اسکیزوفرنی از جمله بیماری های عصبی روانی مزمن و جدی است که روی کل شخصیت فرد تاثیر می گذارد و شایع ترین سن ابتلا بین ۱۵ تا ۳۰ سالگی است. ساختمان مغز این بیماران طبیعی است ولی بعضی از مواد شیمیایی آن عملکرد طبیعی ندارند. به طوری که افزایش و یا کاهش ترشح این مواد اختلالاتی در رفتار، تفکر و هیجان های بیمار ایجاد می کند و در مرحله حاد فعالیت های هیجانی، رفتاری، فکری و به طور کلی عملکرد طبیعی خود را از دست می دهد.

نشانه های بیماری در افراد مختلف متفاوت است ولی اغلب شامل افسردگی، رفتار عجیب و غریب، تحریک پذیری، خواب زیاد یا عدم توانایی در خوابیدن، گوشه گیری، خصومت بی دلیل، فراموشی، نشان دادن واکنش شدید در بحران ها، عدم توانایی در گریه کردن یا گریه های شدید، استفاده از الکل و مواد مخدر، تراشیدن موهای سر و بدن و خودکشی می شود. آنها معمولاً چیزهایی را می بینند و می شنوند که برای بقیه قابل رویت و شنیدن نیست.
برخی از مبتلایان به اسکیزوفرنی برای کنترل علائم بیماری خود باید همیشه دارو مصرف کنند، برخی دیگر مدت زمان مصرف دارویشان کوتاه است و بالاخره عده ای که بیماری آنها در پی استرس حاد نظیر بیماری جسمی یا زایمان شروع شده ممکن است طی مدت زمان کوتاهی بهبود پیدا کنند.

۳. اطمینان از اعتیاد به مواد مخدر


معتادان به مواد مخدر و محرک، حتی اگر سم زدایی کنند، بدن شان هرگز مثل سابق و قبل از مصرف مواد مخدر نمی شود. اینها تا زمانی که یک مقدار مشخص مواد مخدر به بدن شان نرسد، نمی توانند عملکرد طبیعی داشته باشند. اما باید به این نکته توجه داشته باشیم؛ چون زوج ها در دوران عقد ارتباط مستمری با هم ندارند، اگر یکی از دو طرف اعتیاد داشت، دیگری به راحتی متوجه آن نمی شود؛ مگمر اینکه با هم به سفر بروند یا ارتباط شان نزدیکتر شود. اما در هر صورت و در شرایط عادی که دو طرف با هم معاشرت عادی دارند، نمی توان به راحتی تشخیص داد که فرد مصرف کننده مواد مخدر است یا نه.

۴. فاش شدن بزهکاری


انجام رفتارهای خلاف شأن مثل اینکه خانم بفهمد درآمد شوهرش از راه کسب حرام است یا در کار قاچاق است هم از جمله مسائلی است که خانم می تواند در همان دوران عقد رابطه را تمام کند.



چراغ های نارنجی:

حتماً باید مشاوره کنید


افراد مبتلا به برخی بیماری هایجسمی مانند تالاسمی ماژور، هموفیلی، صرع و ام. اس: این دسته از بیماری ها به سختی خوب می شوند و همین مسئله باعثمی شود تا زندگی برای کسی که با فرد مبتلا به یکی از این بیماری ها زندگی می کند، خسته کننده شود. اینها با یکسری محدودیت ها در زندگی مواجه هستند و اگر قرار است وارد زندگی مشترک با فردی شوند، شخص مقابل شان باید به این نکته آگاه باشد که عملکرد افراد مبتلا به صرع یا ام. اس ممکن است در طول زندگی و مراودات اجتماعی کاهش پیدا کند. این کاهش عملکرد مشکلاتی را در برای دو طرف این زندگی در پی دارد.

۱. پارانویا


ویژگی اصلی مبتلایان به این اختلال روانی، عدم اعتماد آنها به دیگران، بدگمانی و بدبینی است. این اختلال بین آقایان شایع تر است و فرد مبتلا، سوءظن بیمارگونه دارد و مدام به همسر خود شک می کند. زندگی با چنین فردی هم سخت است. چرا؟ چون فرد مقابل مدام به این فکر می کند که تا کی باید او را توجیه کنم؟ اینها اهل جروبحثهستند و خشک و عصبی اند. ضمن اینکه بدبینی بیش از حد ممکن است منجر به خشونت یا اختلالات رفتاری دیگر هم شود.

۲. اختلال شخصیت مرزی


این دسته از افراد به قدری بی ثابت هستند که اگر اتفاقی بیفتد دنیا را یا سیاه می بینند یا سفید و نگاه شان خاکستری نیست. نشانه هایی همچون روابط بین فردی بسیار بی ثبات، خشم شدید و نزاع های مکرر بدنی، بی ثباتی عاطفی، خرج کردن افراطی، سوءمصرف مواد، رابطه جنسی نابهنجار، رانندگی بی مهابا، زیاد خوردن و اقدام مکرر به خودکشی کردن که شکل فریبکارانه دارد، از ویژگی های مهم این اختلال است. اگر پنج علامت از علائم گفته شده را فردی داشته باشد او یک بیمار مرزی یا بوردرلاین است. این دسته از افراد به محض اینکه بحثکوچکی بین آنها و همسرشان در می گیرد یا اتفاق جزئی می افتد؛ بلافاصله دست به خودکشی می زنند تا دیده شوند.

۳. اختلال شخصیت هیستیریونیک(نمایشی)


اینها هم جزو تهدیدکننده ها محسوب می شوند. رفتار آنها نمایشی است. شخصیت های نمایشی، هم در مردان و هم زنان دیده می شود ولی در خانم ها به مراتب بیشتر است. پوشش ظاهری و حتی آرایش شان با بقیه زنان فرق دارد و با این کار دوست دارند خودشان را بیش از پیش مطرح کنند. در مرحله بعدی بیمار از واقعیت های ذهنی و بیرونی دور می شود و اصلاً هویت خود را فراموش می کند یا موقتاً برای آرامش خود موضوعی را که بار سنگین عاطفی داشته باشد از یاد برده و دست به دامن انکار می شود و با این کار در قالب شخصیت دیگری قرار می گیرد و خود را چیز دیگری نشان می دهد.

۴. دست بزن


هر چند تنش ها و بحران های موجود در دوران عقد به ندرت به برخوردهای فیزیکی و کتک منتهی می شود، با این حال اگر جروبحثدر مورد مسائل جزئی و کوچک منجر به کتک زدن شود و یا موضوع کتک زدن چندین بار تکرار شود، حتماً باید به این رباطه خاتمه داد، چون چنین شخصی نمی تواند خشمش را کنترل کند. چه بسا این کتک زدن در آینده به قتل هم منجر شود.

۵. اختلال دو قطبی


پر بودن خانه از انبوه کارهای نیمه تمام یکی از ویژگی های اختلال دو قطبی است. این افراد معمولاً قادر به تمرکز روی یک کار نیستند و میلیون ها کار را شروع می کنند بدون اینکه بتوانند آنها را تمام کنند. آنها یا در فاز افسردگی هستند و یا در فاز هیجان که در هر دو فاز رفتارهای غیر عادی دارند. اینها معمولاً مشکل خواب دارند. در فاز افسردگی زیاد می خوابند و همیشه احساس خستگی می کنند. اما در فاز جنون و هیجان به اندازه کافی نمی خوابند اما هیچ وقت احساس خستگی نمی کنند.

۶. وسواس

وسواس یک فکر، تصور، احساس یا حرکت مکرر مضر و اعصاب خردکنی است که با نوعی احساس اجبار و علاقه به مقاومت در برابر آن همراه است. وسواس، تعادل روانی و رفتاری را از بیمار گرفته و باعثمی شود تا او در سازگاری با محیط دچار مشکل شود. در بیمار مبتلا به وسواس نشانه هایی همچون شک و تردید، ترس، دقت و نظم افراطی، اجبار، احساس بن بست، لجبازی دیده می شود و در مواردی این علائم خود را به شکل دله دزدی، آتش زدن جایی، در آوردن لباس، بیقراری، بهانه گیری، بی خوابی، بدخوابی، بی اشتهایی و… نشان می دهد. مشاهده این علائم در فرد وسواسی به قدری عجیب است که این احساس به اطرافیانش داده می شود که نکند او دیوانه شده باشد.



چراغ های زرد:


حداقل صبر کنید


وسواس عملی: طبق بررسی های انجام شده، کسانی که در زندگی شخصی شان حساس هستند. احتمال ابتلای آنها به وسواس بیشتر از دیگران است و جالب اینکه این مسئله در دوقلوها بیشتر مشاهده می شود. در اینکه چرا بعضی از مردم درگیر وسواس عملی می شوند، می توان به وراثت، عوامل اجتماعی و خانوادگی، میزان هوش فردی و… اشاره کرد. طبق نظر برخی از صاحب نظران، حدود ۴۰ درصد وسواس ها این بیماری را از خانواده خود به ارثبرده اند.

۱. کمال گرایی و انتقاد بیش از حد


یکی از بدترین افراد برای ازدواج، شخصیت های کمال گرا هستند. این دسته از آدم ها همیشه ناراضی و به همه چیز بدبین هستند. زندگی کردن با این نوع شخصیت ها بسیار سخت است. شخصی که با این فرد زندگی می کند، هر کاری انجام بدهد باز هم طرف مقابلش ناراضی است. وقتی شریک زندگی اش می بیند که او از همه چیز ناراضی است و هرگز نمی تواند رضایت خاطرش را جلب کند، دیگر انگیزه ای برای ادامه زندگی با او ندارد. طرف مقابلش حالا چه زن یا چه مرد مدام به این فکر می کند که من هر تلاشی می کنم برای همسرم هیچ فرقی نمی کند. پس من کفایت لازم را ندارم و نمی توانم او را راضی نگه دارم. شخصیت های انتقادگرا آدم های بسیار سختی هستند و آستانه تحمل شان بسیار کم است. اینها دوست دارند همه چیز در حد کمال خوب باشد و وجود هیچ نقص و ایرادی را نمی توانند تحمل کنند. درک درستی ندارند و نمی توانند بفهمند که عیب و نقص هم ممکن است در هر چیزی وجود داشته باشد. طرف مقابل هم هر چقدر این رفتارها را تحمل کند، بالاخره یک جایی کم می آورد. زندگی با این گونه اشخاص بسیار سخت است و بهتر است به این رابطه در دوران عقد پایان داد.

۲. تعصب زیاد یا برعکس

غیرت از جمله خصوصیات اخلاقی مردان است و نشانه مردانگی محسوب می شود و همه خانم ها هم دوست دارند. اما گاهی وقت ها غیرت بی جا و در واقع تعصب بیمارگونه و حتی بی غیرتی ای که شاید به نظر خنده دار و مضحک بیاید، زن را به شدت عاصی کرده و به ستوه می آورد. مراجع خانمی داشتم که می گفت همسرم بی غیرت است و اصلاً اهمیتی نمی دهد من چه کار می کنم؟ کجا می روم؟ در مقابل خانم هایی هم هستند که باید در مقابله هر مسئله هر چند ناچیز و کوچکی تعصب های بی جای همسرشان را تحمل کنند. ۲۵ درصد قتل های خانوادگی که به وقوع می پیوندد، ناموسی است.

۳. مشکلات مالی

از موارد دیگری که ممکن است زوج ها را در دوران عقد دچار مشکل جدی و در نهایت جدایی بکند، میزان مسئولیت پذیری هر دو و به خصوص مرد از نظر مالی است. آیا شوهر به قدر کافی از نظر مالی مستقل است؟ یا همچنان وابسته به خانواده اش است؟ آیا شغل و منبع درآمدی دارد؟

۴. طولانی شدن دوره عقد


در فرهنگ شرقی ها و به خصوص ایرانی ها از نظر اخلاقی درست نیست دختر عقد کرده مدت زمان طولانی در خانه پدرش بماند و بعد از مدت کوتاهی باید مستقل شده و به خانه شوهرش برود. گاهی وقت ها خانواده ها مراسم عقد و عروسی را با هم برگزار می کنند که در این صورت جز دوران نامزدی، دختر دوره ای به نام عقد را پشت سر نمی گذارد. اما بعضی وقت ها هم این طور نیست و دختر تا چندین سال متمادی عقد کرده در خانه پدرش می ماند و همین مسئله باعثمی شود تا حرف و حدیثهای زیادی پشت سرش باشد. این مسئله در کشور ما به وفور اتفاق می افتد و می بینیم که خانواده ها بیش از دختر و پسر درگیر این ماجرا هستند. اگر این مدت طولانی شود، موضوع را باید از دو جنبه بررسی کرد. آیا مرد قدرت تصمیم گیری، استقلال روحی و فکری و مالی لازم را دارد و می تواند اوضاع را بهبود ببخشد؟ اگر او در شرایطی است که می توان در آینده به او امیدوار بود تا به یک استقلال نسبی برسد که خب می توان صبر کرد، اما اگر دختر فکر می کند که مدارا و صبر کردن دیگر فایده ای ندارد و پسر همچنان در وضعیت بلاتکلیفی به سر خواهد برد، می تواند تصمیم نهایی خود را در این رابطه بگیرد.

تندرستي/ شماره ۱۲۴/ ۲۸ شهريور ماه ۹۲/ ليلا حسين زاده/ صفحه ۲۶

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات