تبلیغات
کد خبر: ۲۷۴۸۰۸

مهسا کریم زاده:

بهترین حامی و منتقد من پدرم بود

با این هنرمند جوان پیرامون کارهایش، سختی کار بازیگری، خانه و خانواده اش گفت و شنودی داشته ایم.

به گزارش افکارنیوز، مهسا کریم زاده فارغ التحصیل رشته بازیگری تئاتر از هنرستان آموزش بازیگری ارشاد رشت و فارغ التحصیل رشته کارگردانی تئاتر از دانشگاه آزاد تنکابن، فعالیت بازیگری در تئاتر را از دوره دانشجویی شروع کرد و از سال ۸۵ به بعد چند سالی به عنوان مدرس رشته بازیگری، دستیار کارگردان و بازیگر در تئاتر و مجموعه های تلویزیونی با اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی و همین طور صدا و سیمای استان گیلان همکاری داشت. در سال ۸۷ به تهران آمد و اولین فعالیت هنری وی بازی در چند نمایشنامه چیستا یثربی بود که در ادامه، به ایفای نقش در چند مجموعه تلویزیونی انجامید. در ماه مبارک رمضان هم با حضور در مجموعه تلویزیونی «خروس» به کارگردانی سعید آقاخانی ایفاگر کاراکتر فرانک بود. با این هنرمند جوان پیرامون کارهایش، سختی کار بازیگری، خانه و خانواده اش گفت و شنودی داشته ایم.

مهسا کریم زاده در یک نگاه


متولد: ۱۳۶۴ تهران
تحصیلات: کارشناس کارگردانی تئاتر / متاهل
کارنامه هنری
تئاتر: آرش، سلام آمدیم، کارناوال با لباس خانه، اتاق تاریک و…
تلویزیون: در غبار آینه، با من حرف بزن، دفترخانه شماره سیزده، سه پنج دو، از یاد رفته، خروس و…

وضع هنرمندان تحصیل کرده، خوب نیست


در کار بازیگری تا دل تان بخواهد سختی وجود دارد. به خصوص برای دانشجویان و فارغ التحصیلان این رشته و به طور خاص تر برای دانشجویان و فارغ التحصیلان شهرستانی. متاسفانه اکثر دانشجویان و فارغ التحصیلان شهرستان ها به واسطه نبود امکانات کارهای اجرایی، تغییر شغل می دهد و آنهایی که به هیچ قیمتی حاضر به تغییر شغل نیستند باید به استقبال بی کاری های پیاپی و سختی های ناشی از علاقه شان باشند. در شرایط فعلی فیلمسازان کمتر به سراغ چهره های جدید می روند و اگر هم این کار را انجام دهند، اهمیتی برای تحصیلات دانشگاهی فرد و توانایی های او در این عرصه قائل نیستند و فقط به قد و اندازه و ظاهر فیزیکی فرد جدید توجه می کنند که این اتفاق خوبی نیست، کاش اتحادیه ای ویژه صنف بازیگری و کارگردانی در شهرستان ها دایر می شد و فیلمسازان را موظف می کرد از اعضای اتحادیه که تحصیل کرده این رشته هستند استفاده کنند. تا زمانی که این اتفاق نیفتد، وضع هنرمندان تحصیل کرده خوب نمی شود.

در دقیقه ۹۰ به خروس رسیدم


بعد از بازی در مجموعه های «سه پنج دو» و «از یاد رفته» در نمایشنامه «اتاق تاریک» نوشته و کارگردانی چیستا یثربی برای جشنواره تئاتر فجر در دو اجرا به صحنه رفتم، در آن نمایشنامه با سوسن پرور، حسین کشفی، طوفان مهردادیان و شهره سلطانی همبازی بودم که متاسفانه به دلیل مشکلات متعدد، نمایش به اجرای عمومی نرسید. بعد از «سه پنج دو» از طریق امیر سلیمانی که دستیار حسین سهیلی زاده بود به طنابنده و سعید‌ آقاخانی معرفی شدم و ایفاگر کاراکتر فرانک دختر خانواده در مجموعه «خروس» شدم.

من از بازیگران دقیقه ۹۰ مجموعه «خروس» بودم. روزی که برای گفتگو به دیدن آقاخانی رفتم همان روز قرارداد بسته شد و تست گریم انجام گرفت. دو روز بعد مقابل دوربین بازی داشتم. همه تلاشم را کردم تا در این فاصله کم، کاراکتر فرانک را پیدا کنم.

بازی در مجموعه ای که اکثر بازیگرانش طناز بودند خیلی سخت بود و تصور می کنم تجربه بازی هایم در تئاتر به کمکم آمد که توانستم کاراکتر فرانک را دلخواه نویسنده و کارگردان بازی کنم. به خصوص که سعید آقاخانی به متن خیلی وفادار بود و کمتر اجازه بداهه به بازیگران می داد. تمام پلان سکانس های بازی خودم در مجموعه «خروس» خصوصاً در تعقیب و گریزهایی که در اتومبیل ون با اسی(جواد رضویان) داشتم را دوست دارم و عاشق شخصیت فرانک بودم، به دلیل اینکه شخصیتی کاملاً فعال و شاد داشت. درباره فرانک باید بگویم برادرش اسی که قصد داشت فیلم بسازد او را برای اینکه دچار مشکل نشود به عنوان گریمور بانوان همراه می برد و این همراهی برای متقاعد کردن ملیکا شریفی نیا بود تا او باور کند اسی واقعاً در حال ساخت یک فیلم سینمایی است و…

آنچه در آینده اتفاق می افتد


قرار است در مجموعه «قاب خاطره» به کارگردانی ذیجودی نکه کاری اپیزودیک است در چند اپیزود ایفای نقش کنم. این مجموعه اکنون در مرحله تدارک مقدمات کار است و به زودی کلید می خورد.

کارهای اپیزودیک طرفداران خاص خودش را دارد و خود من هم این نوع کار را خیلی دوست دارم و تاکنون در دو مجموعه «دفترخانه شماره ۱۳» به کارگردانی سید وحید حسینی و مجموعه مستند گونه «با من حرف بزن» به کارگردانی اصغر توسلی بازی داشته ام که هر دو مجموعه در زمان پخش طرفداران خاصی پیدا کرد و مجموعه را با علاقمندی دنبال کردند. همچنین ضمن مذاکراتی که با فریدون حسن پور داشته ام قرار شده در کار جدید وی نیز حضور داشته باشم که امیدوارم این اتفاق بیفتد.

جای خالی پدرم را احساس می کنم


من فرزند اول خانواده هستم و یک خواهر کوچکتر از خودم دارم که کارشناس مدیریت و به موسیقی خیلی علاقمند است و گیتار الکترونیک می نوازد. خودم هم از بچگی با موسیقی مانوسم و نوازندگی پیانو، گیتار و ساز دهنی را به خوبی می دانم.

بهترین منتقد و حامی من در بازیگری پدرم بود که کارهای مرا با علاقمندی تماشا می کرد و متاسفانه سال گذشته به علت بیماری فوت شد، اما افتخار پرستاری او را در دو ماه پایانی عمرش داشتم و به این جهت خالی بودن جایش را در کنار خودم، بیشتر احساس می کنم و اگر در عرصه بازیگری به موفقیتی رسیده ام همه را مرهون محبت ها و حمایت پدرم می دانم و امروز در غیاب آن زنده یاد، مادرم مشوق من شده.

بعد از بازی در مجموعه «از یاد رفته» تشکیل زندگی خانوادگی دادم و فوق العاده از زندگی مشترکم راضی هستم و از همسرم ممنونم، به خاطر تحمل سختی های کار من و حمایت های خوبش.

رابطه من و خانواده همسرم بسیار خوب است و به طور مرتب، از نزدیک از حال و احوال همدیگر آگاه هستیم. من پدر و مادر همسرم را مانند پدر و مادر خودم دوست دارم به طور مثال همسرم نیز نگاه محبت آمیزی به خانواده من دارد.

رمز همدلی من و همسرم، احترام متقابل، صبوری، صداقت و مهر و محبت دو طرفه است.

خیلی گوشه گیر و خجالتی بودم


متولد تهران و بزرگ شده شهر رشت هستم. هنگام تحصیل در کلاس سوم راهنمایی با وجودی که دختری خجالتی و گوشه گیر بودم با دیدن یک نمایشنامه تئاتری علاقمند شدم تا در ترم تابستانی آموزش بازیگری شهرمان ثبت نام کنم. بعد از پایان ترم احساس کردم به این رشته علاقمند شده ام و به موازات تحصیل در سال اول دبیرستان در ترم پاییزی هم ثبت نام کردم و در پایان ترم جزو هنرجویان موفق کلاس مان شناخته شدم در ترم دوم دیگر دختر خجالتی و گوشه گیر نبودم و دوست داشتم استادانم مرا از بین هنرجویان کلاس برای انجام تمرینات دعوت کنند. در سال دوم دبیرستان رشته ریاضی را انتخاب کردم و در همان زمان فهمیدم هنرستان آموزش بازیگری تئاتر نیز در شهرمان دایر است که زیر نظر وزرات آموزش و پرورش فعالیت دارد و هنرجو می پذیرد. به این ترتیب، از سال سوم دبیرستان تحصیلاتم را در رشته آموزش بازیگری تئاتر دنبال کردم و بعد از گرفتن دیپلم بلافاصله در کنکور هنر دانشگاه آزاد شرکت کردم و در رشته کارگردانی تئاتر دانشگاه آزاد(مرکز تنکابن) پذیرفته شدم و تحصیلاتم را تا مقطع کارشناسی ادامه دادم.

بعد از فارغ التحصیل شدن مدتی در یکی از مدارس شهر رشت به تدریس بازیگری پرداختم، چند سال با صدا و سیما و اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان همکاری داشتم و در چند کار نیز، ضمن دستیاری بازی داشتم. از جمله مجموعه «غبار آینه» که در آن جمعی از هنرمندان گیلانی همبازی بودم. در همان مدت در دو نمایشنامه «آرش» و «سلام آمدیم» به کارگردانی زنده یاد امیر بدرطالعی به صحنه رفتیم که در هر دو نمایش از دو بزرگ حرفه بازیگری بهزاد فراهانی و عزت الله انتظامی لوح تقدیر دریافت کردم. با این توضیح که نمایش «آرش» در شهر رشت به صحنه رفت و نمایشنامه «سلام آمدیم» هم در رشت و هم تهران روی صحنه رفت. مدتی هم در اداره ارشاد گیلان مرکز رشت به دختران علاقمند به بازیگری آموزش می دادم تا اینکه هنگام اجرای نمایشنامه خوانی «بادها که می زند» با نویسنده نمایشنامه چیستا یثربی به عنوان منشی صحنه در نمایشنامه «کارناوال با لباس خانه» که در پنج اپیزود طراحی شده بود همکاری داشتم و در ضمن، در اپیزود پنجم نمایشنامه با گویش شمالی مقابل محمد حاتمی ظاهر شدم. آن نمایشنامه مدت ۳۰ شب در سالن قشقایی تئاترشهر روی صحنه بود. بعد در مجموعه «سه پنج دو» به کارگردانی حسین سهیلی زاده ایفاگر یکی از نقش های کلیدی مجموعه شدم.
آن مجموعه سال ۸۹ در ژانر طنز ساخته شد و در آن با فرهاد آئیش، شهره لرستانی، رامین ناصر نصیر، امیرحسین رستمی، سیاوش خیرابی و رضا رویگری همبازی بودم. در مجموعه مورد اشاره ایفاگر نقش پونه دختر فرهاد آئیش و شهره لرستانی بودم، سیاوش خیرابی در نقش برادرم بازی داشت و امیرحسین رستمی هم در نقش همسرم ظاهر شد. مجموعه در سال ۹۰ از شبکه پنج سیما پخش شد و تقریباً همان وقت ها با فریدون حسن پور در مجموعه دیدنی «از یاد رفته» همکار شدم و در قسمت های آخر مجموعه نقش دختر دکتر را بازی کردم و در چند پلان سکانس با محمدرضا فروتن همبازی شدم.

خانواده جوان/ شماره ۱۹۶/ مهر ماه ۹۲/ گفتگو: ميلاد بلادي/ صفحه ۸

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات