حرفهای دلنشین بازیگر زن از سفرش به مکه
ساعت ها از آنجا برایم گفت و هر بار بغضی می کرد و قطره اشکی از گوشه چشمش پایین می آمد. امروز یک سال از آن ماجرا می گذرد و سمانه پاکدل عجیب دلتنگ آنجاست.
به گزارش افکارنیوز، پارسال همین موقع ها بود، کمی زودتر یا کمی دیرتر! تماس گرفت و گفت دارم می رم سفر حج و مکه. بیشتر از او من خوشحال بودم. از سفر برگشت، ادب حکم می کرد که به دیدنش بروم، به دیدنش رفتم. وقتی که دیدمش مثل ماه شده بود، همه وجودش پُر بود از آرامش، اونقدری که فقط دلم می خواست نگاهش کنم. ساعت ها از آنجا برایم گفت و هر بار بغضی می کرد و قطره اشکی از گوشه چشمش پایین می آمد. امروز یک سال از آن ماجرا می گذرد و سمانه پاکدل عجیب دلتنگ آنجاست. هنوز هم حرف برای گفتن دارد، بهش گفتم بیا و دوباره از آنجا برایم حرف بزن، او می گفت و من می نوشتم! دلم نیامد
زیبایی حرف هایش را با شما هم قسمت نکنم، او سفر حج را جور دیگری برای من تعریف کرد. بهتون قول می دم که آرامشش به شما هم منتقل بشه، امیدوارم از این گفتگوی واقعاً متفاوت خوش تان بیاید.
خُب سمانه پارسال تو این روزها اونجا بودی، الان چقدر دلت برای اونجا تنگ شده؟
خیلی! نه الان، همون روزی که از مکه به سمت ایران پرواز کردیم! دلم پَر می کشید برای آنجا. این روزها هم همان حال و هوا را دارم و این دلتنگی هر روز عمیق و عمیق تر می شه! حس خوبیه، دوستش دارم چون از جایی اومدم که خانه خداست و این اتفاق بی نظیر با هیچی قابل قیاس نیست.
قبل از این هم تجربه سفر به مکه را داشتی؟
نه این اولین باری بود که به سفر مکه می رفتم، آن هم سفری که هر مسلمانی باید انجام بدهد. همه چیز این سفر را دوست دارم. در سن ۲۵ سالگی به این سفر رفتم. حج واجب، خانه خدا، مکه! آن هم در روزهایی که سفرم مصادف می شد با روز تولدم. پارسال برای من سال بسیار خوبی بود چون چیزی ته دلم می گوید که این هدیه را خدا به من داده است.
وقتی قرار شد بروی چه حس و حالی داشتی، چه چیزی بیشتر از همه حالت رو خوب می کرد؟
دلم پَرپَر می زد برای آنجا. اگه یادت باشه پارسال هم بهت گفتم من داشتم پا به جایی می گذاشتم که حضرت علی(ع) از آن متولد شده، داشتم در خاکی قدم می زدم که رسول خدا(ص) در آن گام برداشته، تصور این چیزهای کوچیک هم حالت رو دگرگون می کنه. فقط دوست داشتم زودتر برسم و همه چیز رو با چشم خودم ببینم و حس کنم.
وقتی پایت به خانه خدا، مکه، مدینه باز شد! باورت شد؟
نه! آن همه عظمت و شکوه، استقامت و زیبایی. باور نمی کردم من تا دیروز کجا بودم و امروز کجا هستم.
قبل از سفر از خیلی ها که تجربه و سفر حج را داشتن پرسیدم همه می گفتند آنجا آنقدر زیبا، وصف ناپذیر و باشکوه است که تا خودت نروی و با چشم دیده که نه با چشم جان نبینی باور نمی کنی. آمدم و دیدم که آره واقعاً آنها درست می گویند، آن همه زیبایی در هیچ جای دنیا نیست. هر چقدر بیشتر نگاه می کردم دلم سیر نمی شد، یعنی آن خانه سنگی عظیم و باشکوه روزی زادگاه مردی بوده که مولای ماست، خاک آنجا خاکی است که حضرت محمد(ص) در آن راه رفته، خاک آنجا خاکی است که اگر می توانستم تمامش را می بوسیدم از بس که مقدس است.
غیر از این زیبایی و شکوه و اینکه دلت سیر نمی شد از دیدن انجا، بهترین چیزی که دوستش داشتی و از آن لذت می بردی؟
آرامش! همه ما در زندگی به دنبال آرامش می گردیم و دوست داریم که آرامش داشته باشیم، در مکه این ارامش رو با همه وجودم باور کردم. اینکه می گویم با همه وجودم باور کردم رو باید هزار بار تکرار کنم چون به شدت آرامش داشتم و دلم نمی خواست به چیز دیگری فکر کنم. همه چیز برای من در بهترین شکل ممکنش سپری می شد و من فقط داشتم پُر می شدم از این آرامش. اینکه اونجا تو از همه چیز خلاصی و در عین خلاص و رها بودن به چیزهای بالاتری می رسی. خدا خیلی دوستت دارد که خواسته که به اینجا برسی.
چقدر حالت عوض شد، اون چیزی را که خودت پیش خودت فکر می کردی بهش رسیدی؟
آره حتی خیلی بیشتر از حد تصورم بود. نمی گم حالم خوب شد نه چون حالم بَد خوب شد، حالی که هم دوستش داشتم، هم نه! هم آرامش داشتم و هم بی قرار بودم! هم گریه می کردم و هم لبخند می زدم! هم روی پاهام بودم هم دلم می خواست پرواز کنم! یادش بخیر(بغض می کند و قطره اشکی که از من پنهانش نمی کند)
پارسال که بعد از سفرت به دیدنت آمدم و از آنجا برایم می گفتی پُر بودی از هیجان، هنوزم این هیجان رو داری. دوست دارم یک بار دیگه از تجربه روز اولت لحظه ای که خانه خدا را دیدی بگویی؟
دوباره دلت می خواد اشک من رو در بیاری. بهت که گفتم حالم حال عجیبی بود، حالم حال عجیبی شد. نمی دونستم چی داره تو قلبم می گذره. هنوز هم تصویر اون لحظه ای که خانه خدا را دیدم را می تونم تصور کنم. هیچی از وجود سمانه مال خودش نبود. یادمه وقتی قدم گذاشتم به آن مکان مقدس زانوهام خم شد، دلم می خواست ضجه بزنم و گریه کنم. گریه می کردم اما بی صدا، به پهنای صورتم اشک می ریختم، زبونم نای حرف زدن نداشت، قفل شده بود، توی دلم فقط داشتم از خدا تشکر می کردم که چی شده خدا؟ یعنی سمانه اینقدر لایق شده که می تونه این همه شکوه و زیبایی رو ببینه، یعنی سمانه اینقدر بزرگ شده و لایق که خدایا تو
نصیبش کردی قدم در جالیی بگذاره که روزی ابراهیم و اسماعیل گذاشتند.
آن انرژی که پارسال از آن حرف می زدی هنوز هم همراهت هست؟
آره حتی به جرات می تونم بگم شدت و اندازه اش بیشتر هم شده. نمی دونم انرژی یا شاید هم شارژر روحی یا هر اسمی که دوست داری روش بذاری! یه حال خوب و معنوی که هر کسی اون رو مال خودش می دونه و دلش نمی خواد با کسی قسمتش کنه! الهی که نصیب همتون بشه تا بفهمید من چی می گم. اگه همه صفحات مجله رو همه براتون از حال و هوای اونجا بگم شما فقط چیزی رو می شنوید، باید خودتون ببینید تا باور کنید من چی می گم. بُهت می کنی از دیدن آن همه زیبایی و وقار، حالی که دوستش داری. خلاصه اینکه هنوز هم من انرژی اون روزها رو در تمام دقایق و ساعات زندگی ام احساس می کنم.
صادقانه بگو اونجا که بودی به مرگ هم فکر کردی؟
آره خیلی به مرگ فکر کردم. مرگ قسمت همه ماست، چیزی که خواهی و نخواهی به سراغت خواهد آمد. خیلی بیشتر از اینجا در مکه به مرگ فکر کردم. شاید قبل از رفتن از مرگ هراس داشتم اما حالا نه، اونجا از خدا خواستم که مرگ خوبی را نصیبم کند. اینکه بارم سَبُک باشد و راحت بمیرم. اینکه گناهی نکنم که به خاطرش از مرگ بترسم…(سکوتی طولانی)
پس به گناه هم فکر کردی، حالا با این نگاه و ذهن پاکت از گناه می ترسی؟
آره از گناه می ترسم. گناه مگر فقط قتل و دزدی و مال حرام خوردنِ، نه! گناه اینها نیست، اینه که تو دلِ کسی را بشکنی، به کسی آزار برسونی، کسی را که اومده ازت طلب بخشش کرده رو نبخشی، برای اینکه به جایی برسی یه نفر دیگر رو خراب کنی و اون رو به زمین بزنی تا برات پله بشه تا تو بالا بروی، به شرف، ناموس، غیرت و احساس کسی توهین کنی و اینها در برابر خدا قابل بخشش نیست، آره از گناه می ترسم. خیلی بیشتر از قبل، کمی این عینک زود قضاوت کردن رو کنار بذاریم و به هم توهین نکنیم، همدیگر رو ببخشیم تا خدا ما رو ببخشد، کاری نکنیم که به التماس برسیم که دیگر اون بخشش لذتی ندارد.
حالا یک سال گذشته، یک سال بزرگتر شدی! یک سال بیشتر زندگی کردی، با همه سختی ها و دغدغه هایی که همه ما در کنار هم داریم، اون سمانه پارسال قبل از سفر با این سمانه چه فرقی کرده؟
خیلی فرق کردم، خیلی آرام تر از قبل شدم. نمی دونم شاید از نظر ظاهری همون آدم پارسال باشم اما از درون پخته تر شدم و آروم تر. احساس می کنم خدا من رو کشوند اونجا تا خیلی چیزها را بهم گوشزد کنه. من صیقل خوردم و برگشتم. همه وجود سمانه پُر شده بود از اسم کسی که با دیدن خانه اش دلم ریخت.
می دونم که حرف برای گفتن اونقدر زیاده که به قول خودت می شه کُل مجله رو به حرف های تو اختصاص داد اما دوست دارم برای حرف آخر برای همه خواندگان خوب مون دعا کنی، حرف آخر مال خودت بگو؟
من نمی دونم کی، کجا داره این گفتگو را می خونه، اما از خدای بزرگی که این سفر معنوی و زیبا رو نصیبم کرد می خواهم ارمغان این سفر رو نصیب همتون بکنه. خودتون پا بگذارید در زادگاه علی(ع)، در جایی که خاکش آرامتون می کنه. اینکه که با دست خالی به اونجا برید و دست پُر برگردید. اغراق نمی کنم اما کافیه از ته دل از خدا بخواهید خودش یه جوری بهتون هدیه می کنه که بُهت زده می شدید، اگه رفتید که حتماً می روید اون گوشه و کنار دلتون، اگه جایی هم نصیب من هست، برام دعا کنید. فقط یه چیزی یادتون باشه اونجا که رفتید از خدا گلایه نکنید فقط سپاس بگویید و ستایش کنید خدای بزرگ را برای آن همه شکوه!
همتون رو به همون خدایی می سپارم که ممکنه زندگی ما رو به مو برسونه اما پاره نمی کنه. در پناه خودش زندگی کنید.
راه زندگي/ شماره ۳۸۷/ نيمه اول آبان ماه ۹۲/ پرستو فولادي نژاد/ صفحه ۵۸