تبلیغات
کد خبر: ۲۷۶۱۶۲

راه‌حل هایی برای مقابله با خشم کودک

واقعیت این است که خردسالان و بچه های پیش دبستانی در مورد بیان عواطف شان به نحوی که مورد پذیرش جامعه باشد آموزش ندیده اند بنابراین به دنبال راهی برای بیرون آمدن هر چه سریع تر از این مارپیچ عاطفی هستند.

به گزارش افکارنیوز، زندگی با یک کودک پیش دبستانی مانند اسکیت سواری است. فرزند شما از بازی با وسیله محبوبش خوشحال است، بعد از اینکه برادر بزرگش آن را از زیر پایش می قاپد عصبانی می شود و بعد از اینکه این اسباب بازی محبوب شکسته می شود غمگین و ناراحت می شود. درباره زمانی حدود چند دقیقه او از قهقهه زدن به گریه کردن می رسد. خب سوال اینجاست که چرا کودکان تغییرات سریع خلق و خو را تجربه می کنند؟ دلیلش قطعاً این نیست که آنها اتفاقات را عمیق تر از بزرگسالان درک می کنند. واقعیت این است که خردسالان و بچه های پیش دبستانی در مورد بیان عواطف شان به نحوی که مورد پذیرش جامعه باشد آموزش ندیده اند بنابراین به دنبال راهی برای بیرون آمدن هر چه سریع تر از این مارپیچ عاطفی هستند.

غمش را تسکین دهید


دنیای یک کودک پیش دبستانی غم های خودش را دارد؛ زمانی که قرار بازی در پارک لغو می شود طبیعی است که ناراحت باشد. وقتی کودک ناراحت است اصلاً سعی نکنید حواسش را پرت کنید. برعکس برایش درباره زمان هایی که در کودکی ناراحت بودید تعریف کنید «یه بار عروسکمو گم کردم و نتونستم گریه نکنم.» دستش را بگیرید و او را بغل کنید و به او بفهمانید بعضی وقت ها طبیعی است انسان ناراحت باشد. بعد سعی کنید او را از این حال و هوا در بیاورید مثلاً با اسباب بازی هایش مشغول بازی شوید.

این را امتحان کنید


در میز شام تمام اتفاقاتی را که باعثشادی و غم تان شده برای بقیه تعریف کنید بعد از فرزندتان بخواهید او هم تعریف کند. بعضی از بچه ها نیاز به یک انگیزه دارند تا بخواهند حوادثی را که برایشان اتفاق افتاده بیان کنند. این کمک می کند تا بتوانند احساسات شان را بشناسند و با آن کنار بیایند.

احساس گناهش را کم کنید


تا ۳ یا ۴ سالگی وجدان کودک رشد می کند. حتی اگر کسی او را زمانی که کار بدی انجام می دهد، نبیند او احتمالاً احساس بدی خواهد داشت. مطالعات نشان می دهد بچه هایی که هنگام انجام رفتاری ناشایست احساس گناه می کنند وقتی بزرگ می شوند بهتر رفتار می کنند.

این را امتحان کنید


داستان ها همیشه پیام های اخلاقی زیادی دارند و می توانند آغازی برای گفتگو درباره کار درست یا گناه باشند. زمانی که داستان را می خوانید برخی جاها مکثکنید و از کودک سوال کنید، مثلاً «چطور آن مرد فهمید که پسر دروغ می گوید؟» به کودک تصویری از شرایط بدهید و به او اجازه دهید بررسی کند که با دروغ گفتن چه بلایی سر قهرمان داستان می آید.

ترسش را جدی بگیرید


هر چیزی می تواند کودک شما را بترساند، از صدای گربه تا جاروبرقی، روز اول مدرسه و… باید به این ترس ها توجه کنید زیرا این ترس ها برای بچه ها کاملاً واقعی است. به او نگویید «ساده نشو این گربه که با تو کاری نداره.» به جای آن کمک کنید ترسش کمتر شود. دست تان را جلوی جاروبرقی بگیرید و به او نشان دهید که این وسیله دست تان را با خودش نمی برد.

این را امتحان کنید


باید مورد ترسناک را به نوعی سرگرم کننده و غیر قابل تهدید برایش تصور کنید. به همین دلیل می توانید به کودک خود بگویید یک نقاشی از گربه ترسناک همسایه بکشد. بعد پلک های بلند، خال های صورتی بزرگ و چیزهای بامزه دیگر برایش بکشید تا چهره ای صمیمی پیدا کند. وقتی این شاهکار به پایان رسید یک نام به آن بدهید مانند «گریه من نازنازیه»

خداحافظ حسودی


حسودی یکی از طبیعی ترین عواطف کودکان خردسال و پیش دبستانی است اما از کودک خود انتظار نداشته باشید این احساس را تشخیص دهد. احتمال اینکه او بگوید دیووانه شده یا عصبانی است بسیار بیشتر از این است که بگوید برادر کوچکش توجه بیشتری دریافت می کند یا دوستش اتاق مخصوص دارد در حالی که او مجبور است با برادرش در یک اتاق باشد. حتی اگر برای شما کاملاً مشخص باشد که او حسودی می کند، ایجاد حس بهتر در او اصلاً کار راحتی نیست.

شما می توانید با تصدیق احساسش شروع کنید. بگویید «می دونم دوست داری یه اتاق برای خودت داشته باشی و واسه همین به سارا حسودیت می شه.» بعد چند پیشنهاد برای رفع حسودی اش به او بدهید.

شاید لازم باشد بخشی از اتاق را پارتیشن بندی کنید یا زمان خاصی را به او اختصاص دهید که در اتاق تنها باشد.

این را امتحان کنید


یک فهرست از تمام چیزهایی که او می تواند بابت آنها شکرگذار باشد تهیه کنید؛ دوستان، خانه، خانواده ای که دوستش دارد، غذایی که می خورد و… وقتی حسودی اش عود کرد آنها را برایش بخوانید. او را تشویق کنید جعبه ای در اتاق قرار دهد و اسباب بازی ها و لباس هایی را که اندازه اش نیست در آن بریزد و بعد از مدتی آنها را با هم به یک خیریه ببرید و اهدا کنید تا او متوجه شود بسیاری از کودکان چیزهایی را که او دارد، ندارند.

۶ پله آرامش


عصبانیت یکی از آن احساساتی است که کنترل و مدیریت آن برای کودک شما سخت خواهد بود زیرا باعثافزایش جریان آدرنالین می شود و ضربان قلب را افزایش می دهد. تحت کنترل در آوردن پاسخ های نامناسبی مانند لگد زدن و به هم ریختنت وسایل ۶ مرحله دارد:

۱. به او بگویید که چرا عصبانی است.(تو عصبانی هستی چون علی خرطوم فیلت رو کنده)
۲. احساسات تو را تایید کنید(اگر این اتفاق برای وسایل منم می افتاد، ناراحت می شدم)
۳. توضیح دهید که کارهایی مانند لگد زدن و… راه های مناسبی برای مقابله با عصبانیتش نیست.
۴. از او سوال کنید که فکر می کند واکنشش چه حسی را در دیگران ایجاد می کند.
۵. پیامدهایی مانند محرومیت از بازی و… را به او تاکید کنید.
۶. از او بخواهید زمانی که ارام تر شد حتماً از طرف مقابلش عذرخواهی کند.

شاید به نظر برسد لگد زدن و کارهایی مانند این برای فرو نشاندن عصبانیت کودک معقول است اما مطالعات نشان می دهد اتفاقاً برعکس است و ممکن است باعثشود بچه ها عصبانی تر شوند. بهترین کار این است که فعالیت هایی مانند بالا و پایین پریدن را انجام دهد تا تمام انرژی منفی او خالی شود.

این را امتحان کنید


از او بخواهید دراز بکشد، چشم هایش را ببندد و دست هایش را روی شکمش قرار دهد. به او توضیح دهید که این حالت به او کمک خواهد کرد آرام شود و زودتر به خواب برود. همین طور که نفس می کشد از او بخواهید بالونی را تصور کند که از هوا پر می شود. از او بخواهید نفسش را برای چند ثانیه نگهدارد و بعد به آرامی آن را بیرون دهد. این طوری دوباره بالون خالی می شود. دفعه بعد که او عصبانی بود از او بخواهید این تمرین را انجام دهد.

سيب سبز/ شماره ۹۱/ نيمه دوم خرداد ماه ۹۲/ نسرين خسروشاهي/ صفحه ۱۳۲

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات