تبلیغات
کد خبر: ۲۷۷۹۳۰

امروز پول نقد است و دیروز، یک چک باطله!

گذشته فقط می تواند به بهتر شدن حالمان کمک کند؛ به شرطی که درس هایش را برای امروز بخوانیم و یاد بگیریم.

به گزارش افکارنیوز، زندگی مثل یک ترن هوایی است؛ با همه بالا و پایین رفتن هایش. چه بسا اگر همین بالا رفتن ها نبود، پایین آمدن تا این اندازه هیجان انگیز نبود. اما هستند کسانی که در این میان، تنها بر روی سربالایی ها تمرکز کرده اند و آن قدر در طول مسیر به خود بد می گذرانند که منتظرند هر چه سریع تر این ترن متوقف شود تا آنها پیاده شوند! این مقاله مخصوص این گونه افراد است؛ پس اگر جزو آنها هستی، روی صحبتم با توست.

تویی که احساس می کنی زندگی آن طور که باید نیست و خوشی ها تنها برای دیگران است؛ احمد آقا در کارش روز به روز پیشرفت می کند، کامران در قرعه کشی بانک، یک پراید برنده شده است، برای ملیحه خانم یک خواستگار خیلی خوب پیدا شده است، اما تو…

و تو مدام در این فکر هستی که پس کی نوبت تو می شود؟ کامیابی چه زمانی نشانی خانه مرا پیدا می کند؟

سرشار از رخوت و بدون راهنما در نقطه ای تاریک نشسته ای و نمی دانی چه کار باید بکنی. می دانی یک جای کار ایراد دارد؛ اما قادر نیستی آن را پیدا کنی؛ با آنکه شغل ثابت، همسر دوست داشتنی، دوستان با معرفت و پدر و مادر خوبی داری، اما احساس می کنی هیچ یک از اینها تو را از عمق مختصات این گمگشتگی نجات نمی دهد. در واقع این همه موهبت ارزشمند داری، اما حالت خوب نیست.

دست نگه دار! واقعاً می خواهی از ترن زندگی پیاده شوی؟ باشد، انتخاب با توست؛ اما از تو می خواهم پیش از آن، دست کم علت این حس منفی را که مدت هاست آزارت می دهد بدانی و متوجه شوی که چرا زندگی را از دریچه ای چنین تنگ و تاریک می نگری و آن طور که باید از آن لذت نمی بری.

علت آن بسیار ساده است. تو در زندگی مشوق هایی داری که تو را به جلو سوق می دهند؛ اما تو آنها را نادیده گرفته ای. آنها را نام می برم؛ اگرچه خوب می شناسی شان: ناکامی هایت، کارهایی که نیمه کاره یا با احساس شکست رهایشان کردی، تنبلی ها، کوتاهی ها و ناامیدی هایت.

آنها شروع به تشویق تو کردند؛ تشویق به ادامه راهی که اکنون تو را به این حال رسانده است. هشیار باش که در ورزشگاه زندگی تو، هم تماشاگران واقعی نشسته اند و هم عده ای تماشاگرنما و متاسفانه تو درست همان طور که تماشاگرنماها می خواستند، پیش رفتی. اما بدان هیچ وقت برای بازگشت از مسیری که به اشتباه وارد آن شده ای، دیر نیست؛ به شرطی که هم اکنون دو اقدام اساسی را انجام دهی:

۱. بی درنک توقف کنی و حتی یک قدم دیگر هم، در این مسیر اشتباه پیش نروی.

۲. بلافاصله پس از آن، فرمان را بچرخانی، دور بزنی و از همان راهی که برای برگشتن از آن آماده هستی، به ابتدای مسیر برگردی و این بار راه درست را انتخاب کنی.

بگذار کمی ساده تر و شفاف تر بگویم:


۱. اول خودت، دوم خودت، آخر هم خودت!


به داشته هایت توجه کن، نه به نداشته هایت. نداشته هایت را که نداری، پس اگر بر آنچه که نداری تمرکز کنی، آنچه داری را نیز از یاد خواهی برد و از دستش خواهی داد. ویلیام فالکنر تا سن ۵۲ سالگی فردی ناشناخته بود، اما این مسئله هیچ گاه ترمز او در نویسندگی نشد. او هم می توانست به نویسندگان مشهور زمان خود نگاه کند و با خود بگوید: «وای! چقدر نویسنده بهتر از من در این جهان زیاد است! دیگر چه فایده ای دارد که یک مشت کاغذ سیاه کنم؟» همین فکر کافی بود تا بلافاصله دست از کار بکشد و مطمئناً دیگر نویسنده ای موفق و معروف، آن طور که هست نمی شد. مسیری که اکنون در آن هستی(به شرطی که مسیر درست باشد) را ادامه بده. در هر رشته ای، هر کاری و هر حرفه ای که هستی، ثابت قدم باش و تلاش خود را بکن که در آن، بهترین باشی. شک نکن که موفقیت و کامیابی، نشانی تو را پیدا خواهد کرد. دیگر نگرانی از اینکه دیگران چه کار می کنند و در چه جایگاهی هستند، بس است.

۲. شروع کن. همین حالا!


وسواس، کمال گرایی افراطی و دقت بیش از حد، یک تله است. به قول معروف: «دقت، دق ات می دهد!» مسائل را برای خودت پیچیده نکن. نیازی نیست برای هر ثانیه از زندگی ات، یک برنامه جدید داشته باشی. گاهی به خاطر کمال گرایی، پیش از شروع یک کار آن قدر جوانب ریز و درشت آن را در نظر می گیری که مسیر برایت سخت و بغرنج به نظر می آید. وقتی می خواهی از یک کوه بالا بروی و به قله برسی، اگر بخواهی از همان ابتدا به شیب های تند و مسیرهای زیادی که پیش رو داری بیندیشی، به قله نخواهی رسید. پس شروع کن، همین حالا!

۳. ورود استرس ممنوع!


در ابتدای مسیر ذهن ات، یک تابلوی «ورود استرس ممنوع!» نصب کن. البته ممکن است استرس سواد نداشته باشد و نتواند نوشته روی این تابلو را بخواند و در نتیجه وارد ذهن ات شود. آن وقت است که باید حواس خود را از این میهمان ناخوانده پرت کنی؛ آشپزی کن، کتاب بخوان، به دوستانت تلفن بزن، از خانه خارج شو و کمی پیاده روی کن، به تفریحات مورد علاقه ات بپرداز، نفس عمیق بکش، به گل ها و پرندگان نگاه کن و خلاصه هر کاری انجام بده تا به این میهمان ناخوانده بی توجه باشی. مطمئن باش بی توجهی میزبان، میهمان را ناراحت می کند و خیلی سریع خانه ذهنت را ترک می کند.

۴. لذتی بالاتر از بخشش نیست!


دیگران را ببخش و از وقت، ثروت و شادی خود و هر منبع دیگری که در اختیار داری، به دیگران ببخش و با آنها سهیم شو. بخشیدن دیگران و بخشش به دیگران، حس رضایت توصیف ناپذیری به انسان می دهد، چرا که این بخشش، خلا آرام بخشی درون تو ایجاد می کند. نیازی نیست که کارهای خارق العاده ای انجام دهی؛ کافیست به شخص نابینایی که قصد عبور از خیابان را دارد کمک کنی و یا کینه ای را که از همسایه ات در دل داری، همین امشب راس ساعت نه، به عبارت زباله ها دور بریزی و او را ببخشی. آری، همین اندازه کافیست، پس ببخش.

۵. بگذار ساده ترین دل خوشی ها تو را گول بزنند!


هر روز اتفاق های خوشایندی دور و برت رخ می دهد؛ به یاد بیاور که دیشب چه خواب راحتی داشتی و صبح، آن فنجان چای داغ چقدر چسبید! لباسی را که دوستش داشتی امروز پوشیدی و سر ساعت به محل کارت رسیدی و به راحتی برای ماشینت جای پارک پیدا کردی. دیشب آن فیلمی که دوست داری از تلویزیون پخش شد و امشب دوباره همسر و فرزندانت را می بینی و…

نباید فکر کنی که این چیزها برای گول زدن آدم است؛ اتفاقاً بگذار برای یک بار هم که شده، همین دلخوشی های ساده تو را گول بزنند. بر روی چیزهای خوبی که دور و برت اتفاق می افتند، تمرکز کن. آیا تا به حال به نظم حاکم بر طبیعت دقت کرده ای؟ همه چیز به بهترین حالت ممکن در حال وقوع است. هرگاه احساس رخوت کردی و یا بی دلیلی دلت گرفت و دچار احساس بیهودگی و افسردگی شدی، به خودت لبخند بزن؛ همین حالا! آن قدر نکات خوب و مثبت برای اندیشیدن وجود دارد که نباید وقت را تلف کنی.

۶. امروز پول نقد است و دیروز، یک چک باطله!


گذشته، هر چه بود گذشت. به جای حسرت خوردن، از خودت بپرس که امروز چه کاری می توانی انجام دهی تا فردا، همین امروز هم به یک گذشته خوب تبدیل شود؟ گذشته فقط می تواند به بهتر شدن حالمان کمک کند؛ به شرطی که درس هایش را برای امروز بخوانیم و یاد بگیریم.

۷. درب زندگی ات را به روی تجربه های جدید باز کن!


از هیچ حس خوب و تجربه جدیدی به راحتی عبور نکن. به فراتر از روزمرگی قدم بگذار. فراموش نکن همین روزمرگی است که باعثشده تصمیم بگیری از ترن زندگی پیاده شوی. خودت را آزاد بگذار تا تصویرهای جدیدی ببینی. مرزها را بشکن. تا به حال سقوط آزاد(بانجی جامپینگ) را امتحان کرده ای؟ لذت یک کوهنوردی جانانه را چسبیده ای؟ آیا تاکنون پاهایت را در خنکای یک رودخانه زلال رها کرده ای؟ زندگی، احساس زنده بودن است. بگذار آدرنالین در بدنت به جریان بیفتد. پذیرای تازه ها باش. با آغوش باز به استقبال ماجراجویی ها برو. خود را به چالش بکش. هر چقدر در منقطه امن و بدون خطر ماندی، دیگر کافیست! به فرصت های تازه زندگی ات پشت نکن. به یاد داشته باش که موفقیت، جسارت می خواهد.

۸. بگو، بخند، زندگی کن!


جدیت خوب است، اما نه به شکل افراطی و همیشگی. بخند و شاد باش. شوخ طبعی یک هنر است و انسان های شوخ طبع، محبوب همه اند. در واقع با یک تیر، دو نشان خواهی زد؛ هم همیشه حس خوبی خواهی داشت و از روحیه ای شاد و سرزنده برخوردار خواهی بود و هم دیگران از معاشرت با تو احساس خوبی دریافت می کنند و همین امر باعثبهبودی روابطت با دیگران می شود. به یاد داشته باش که سخت ترین موانع و مشکلات، در برابر یورش خنده، آسیب پذیر خواهند بود.

راز/ شماره ۲۶/ خرداد ماه ۹۲/ محمدرضا صانعي/ صفحه ۷۴

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات