تبلیغات
کد خبر: ۲۸۰۳۷۵

مهدی یراحی:

خودم هم با ماه عسل اشک ریختم

ورزش را هم دوست دارم، کلاً چیزهایی را که ربطی به سلامتی داشته باشند، دوست دارم و به زندگی کردن هم خیلی علاقه دارم.

خودم هم با ماه عسل اشک ریختم

به گزارش افکارنیوز، مهدی یراحی متولد ۲۳ آبان سال ۱۳۶۰ است و در اهواز به دنیا آمده. سه برادر و سه خواهر دارد و تحصیلاتش را تا دیپلم کامپیوتر ادامه داده. مهدی یراحی مجرد است و در حال حاضر ساکن تهران. او خواننده، آهنگساز، تنظیم کننده و نوازنده پیانو، کیبورد و گیتار ایرانی است. یراحی آموختن موسیقی را در جوانی و نزد علی کسرایی شروع و در سال ۱۳۷۹ به تهران مهاجرت کرد. «منو رها کن» در سال ۹۰ به عنوان اولین آلبوم وی منتشر شد. از مهمترین همکاران یراحی می توان از احساس علیخانی، سیروان خسروی و روزبه بمانی نام برد. وی با اجرای تیتراژ «ماه عسل» به شهرت رسید و در رمضان امسال برای سومین بار این همکاری را ادامه داد. آلبوم «امپراطور» به تهیه کنندگی موسسه فرهنگی و تبلیغاتی «اکسیر نوین» که مجری کنسرت های او نیز می باشد. بزودی منتشر خواهد شد.

این روزها صدای مهدی یراحی را در تیتراژ پایانی برنامه «ماه عسل» می شنویم. از چگونگی این همکاری صحبت می کنید؟

من برای بار سوم است که با این برنامه به عنوان آهنگساز و خواننده همکاری می کنم. سال ۸۸ «هوای تو» و «بیا تا پیدا شم» را برای این برنامه خواندم، در سال ۹۰ «هر جای دنیای دلم اونجاست» را به عنوان تیتراژ برای «ماه عسل» ارائه دادم و امسال هم ترانه «سازش» را دارم.

کلاً با برنامه «ماه عسل» قرارداد دارید؟

نه، قرارداد که نداریم و خیلی دوستانه کار می کنم. این همکاری من با برنامه «ماه عسل» از پیش تعیین شده نیست و اتفاقاً امسال دقیقه نود بود که با این برنامه قرار شد همکاری کنیم. تیتراژ اولیه را فرزاد فرزین خواند و تیتراژ دوم را به دلیل اینکه بیشتر حال و هوای حسی داشت و با خداحافظی مجری برنامه پخش می شد، من خواندم. من فضای برنامه را می شناسم و دوستی صمیمانه ای با احسان علیخانی دارم و حرف یکدیگر را می شناسیم و همین باعثمی شود تا با این برنامه همکاری داشته باشم. با این حال شاید دیگر برای «ماه عسل» نخوانم و شاید هم بخوانم.

احسان علیخانی هم در مورد آهنگی که می سازید یا ترانه ای که می خوانید نظر می دهد؟

بله، ما کاملاض در این زمینه با یکدیگر مشورت می کنیم، چون رابطه خیلی دوستانه ای با هم داریم.

الان چه حس و حالی دارید، وقتی که در نزدیکی اذان صدای شما از تلویزیون پخش می شود؟

خیلی دلچسب است و خوشحالم در ثانیه هایی که مردم بیشتر به معنویات و به خودشان نزدیکتر هستند، صدایم از تلویزیون پخش می شود، این موقع معمولاً اشکی گوشه چشم مردم است و ممکن است در همان لحظات مردم هم یادی از من کرده و برایم دعا کنند.

خودتان هم در این لحظه ها اشک ریخته اید؟

بله، در بعضی از برنامه های ماه عسل خیلی تحت تاثیر قرار گرفته ام. سال ۸۷ بود. آن موقع برای «ماه عسل» نمی خواندم. علی اکبر، جوانی که بیماری خیلی سختی داشت و از درد رنج می برد صحبت هایی کرد که مرا خیلی تحت تاثیر قرار داد، سال ۹۰ هم که بچه های بی سرپرست در این برنامه شرکت کرده بودند از ظفر که پرسیدند پدر و مادرت را می بخشی؟ جواب داد: آره می بخشم. فقط بیان دنبالم… خیلی ناراحت شدم. چند شب پیش هم تحت تاثیر صحبت های مبین پسربچه ای که دزدیده شده بود قرار گرفتم. می گفت وقتی مرا دزدیده بودند، خانواده ام را فراموش کرده بودم و می گفتم خدا تو کمک کن کنارت باشم و بیام پیشت.

شما کلاً آدم احساساتی هستید؟

قاعدتاً تا آدم احساساتی نباشی، نمی توانی کار هنری بکنی.

اما شنیده می شود خواننده هایی که ترانه های عاشقانه می خوانند عاشق تر نمی شوند و احساساتی هم نیستند؟!

این مسئله هم دور از واقعیت نیست، اما من خودم شاید چون سال هاست که آهنگساز هستم، کلاً آدم احساساتی هستم.(باخنده)

چرا اکثر خواننده ها اول آهنگسازی می کنند و بعد تصمیم می گیرند خوانند شوند؟

در دنیا هم همین طور است، اما نه به اندازه کشور ما. متاسفانه در موسیقی ایرانی کسانی هستند که سر جای خودشان نیستند، ما نگاه شایسته سالاری در هنرمان نداریم، اوایل می گفتیم خوانندگی شتری است که دم خانه همه می نشیند، الان باید بگوییم ترانه گفتن شتری است که در خانه همه می خوابد. متاسفانه آدم هایی وارد این رشته می شوند که نه علاقه دارند و نه تخصص، اما عشق دیده شدن دارند و برای همین می آیند خواننده می شوند. مثلاً اگر یک خبرنگار استعداد ژورنالیستی ندارد، چرا باید برود و خبرنگار شود؟! قصه خواننده ها هم همین است. الان طوری شده که بعضی از خواننده ها می گویند چرا به جای اینکه پول بدم فلان شاعر و آهنگساز، خودم ترانه نگویم و آهنگ تنظیم نکنم؟ همین اتفاقات است که به موسیقی ما ضربه می زند. الان راحت ترین کار برای دیده شدن در هنر خوانندگی است. می توانی با ده میلیون تومان خرج کردن یک ویدئو کلیپ بسازی و به فامیلت بگویی این من هستم. متاسفانه الان هدف دیده شدن است، اما اینکه می گویند بعضی از خواننده ها اصولاً آهنگساز هم هستند. دلیلش این است که هیچ چیز و هیچ کس سر جای خودش نیست. یک آنگساز می گوید چرا فلان خواننده بیاید و با آهنگ های من معروف شود، پس من خودم می خوانم و…

خودتان با چه تفکری خواننده شدید؟

شروع کار من با قرائت قرآن همراه بود. وقتی بچه بودم در مسابقات قرائت قرآن مقام آوردم. از نه ده سالگی بود. در سال ۷۳ در مسابقات کشوری مقام اول قرائت قرآن را آوردم. همانجا بود که متوجه شدم صدای خوبی دارم. تصمیم گرفتم به موسیقی هم بپردازم. از اول هم قصدم فقط آهنگسازی نبود، قرارم این بود که خودم آهنگ بسازم و خودم هم بخوانم. سال ۷۹ اولین آلبومم را ساختم که مجوز نگرفت، سال ۸۱ و ۸۳ هم ساختم که یا بیرون نیامد و یا مجوز نگرفت. خودم هم در کارم خیلی وسواس داشتم. به هر حال وقتی کارهایم وارد بازار نمی شد. تصمیم گرفتم برای گذران زندگی‌ آهنگسازی کنم تا یک توفیق اجباری باشد. به هر حال همین آهنگسازی برای من اعتبار شد و وقتی به عنوان خواننده شناخته شدم با من به عنوان یک خواننده مبتدی برخورد نمی شد.

در تدارک آلبوم جدید هستید؟!

بله، اگر اتفاق خاصی نیفتد تا یکی دو ماه دیگر آلبوم تازه ام به اسم «امپراطور» وارد بازار می شود. در خصوص فضای آلبوم باید بگویم که خیلی متفاوت است. متفاوت نه فقط در بازار، ‌ بلکه در قطعات. این آلبوم به قلب خودم خیلی نزدیک است. انتخاب شعر و ملودی ۹۰ درصد آهنگ ها با خودم بوده. آلبوم ۱۲ قطعه دارد و می توانم بگویم این آلبوم جزو بهترین کارهایم است که چکیده کارهایم را در آن قرار داده ام.

فکر می کنید استقبال خوبی از آلبوم صورت بگیرد؟

شعرهای من به نسبت شعرهای متداول بازار خیلی سنگین تر است. در آلبوم اولم «منو رها کن» قطعه عربی «باور نکن…» را داشتم که با استقبال خوبی همراه بود، اما در آلبوم بعدی من یک مقدار بیشتر مخاطب صدایم را شناختم و به خاطر همین است که فکر می کنم استقبال خیلی خوبی از آلبومم شود، به هر حال تاریخ موسیقی ایران نشان داده که پیش از ورود آلبوم نمی توانی پیش بینی خاصی در خصوص استقبال آلبوم داشته باشی، اما با توجه به یک سری از فاکتورها و مولفه هایی که من در کارم رعایت می کنم به نظرم استقبال مردم از آلبوم خوب باشد.

با توجه به اینکه در حال حاضر کمتر نوآوری در موسیقی ایران داریم، فضا را کلاً چطور می بینید؟

ما هر سال که نمی توانیم نوآوری داشته باشیم، به نظرم هر ده سال یک بار هم باشد، خوب است، شش هفت سالی می شود که ترانه سراهای خیلی خوبی وارد موسیقی ما شده اند که لحن و زبان قبل از خود را شکستند. در موسیقی سلیقه خیلی عوض شده، ‌ اوایل که موسیقی پاپ وارد ایران شد، خیلی از خواننده ها به سبک خواننده های ۳۰۲۰ سال قبل می خواندند، اما الان ما تنوع صدا و سبک خوانندگی را در بین خواننده ها می بینیم. به نظر من فضای موسیقی در بخش استعداد بسیار امیدوارکننده است، اما بخشی که بیشتر باید روی آن کار شود مدیریت فرهنگی کشورمان است.

منظورتان بیشتر مشکلات مجوز آلبوم و… است؟

منظورم هم وزارت ارشاد است و هم تلویزیون. خیلی خوب کار می کنند، اما این کافی نیست. به این استعدادها باید خیلی جدی تر نگاه کرد تا اینکه آن را مدیریت کرد. باید به آنها میدان داد و صرفاً نباید به محدودیت ها فکر کرد، بلکه این استعدادها نیاز به پرورش دارند.

اما شما یک خواننده تلویزیونی هم هستید و به نظر می رسد مشکل چندانی در این زمینه نداشته باشید.

این ظاهر قضیه است و محدودیت برای همه بچه ها وجود دارد. محدودیت که می گویم منظورم این است که نگاه های سلیقه ای به نگاه های تخصصی تبدیل شود. کلاً ما نیاز به انقلاب در دیدگاه مدیران مان داریم که بتواند مفید باشد. مرا اگر در بخش ورزش بگذارند، نمی دانم باید چکار کنم، مدیر به هر حال باید آشنایی اولیه را با رشته ای که در آن کار می کند داشته باشد. ما مدیرانی داریم که حتی حق شان بیشتر هم هست، اما باز این کافی نیست. به نظرم وضعیت مدیریت در موسیقی ما می تواند خیلی جدی تر و بهتر از این هم بشود.

شما به صدای خود چه نمره ای می دهید؟


دوست دارم به خودم همیشه نمره تک بدهم تا بیشتر پیشرفت کنم.(می خندد) اگر به نسبت خواننده های کل تاریخ و جهان بخواهم حساب کنم که واقعاً زشت است من به خودم نمره بدهم، اما اگر بخواهم به نسبت موسیقی فعلی ایرانی نمره بدهم اجازه بدهید مردم در این باره قضاوت کنند و نمره را آنها بدهند.

شما قبلاً فیلمنامه نویس هم بودید. درست است؟


بله، فیلمنامه هم می نوشتم و در ۱۵ سالگی خیلی دوست داشتم کارگردان شوم و فکر می کنم روزی بالاخره یک فیلم بسازم.

با چه محتوایی؟!


کلاً سوژه های عاشقانه اجتماعی را خیلی بیشتر دوست دارم.

هدف نهایی شما در موسیقی چیست؟


اینکه به یک نقطه در موسیقی برسم که این قدر مخاطبانم به من اطمینان داشته باشند و آن چیزی را که اعتقادم است از من باور کنند، به نوبه خودم هر چند اندک. منظورم این است که بیشتر بتوانم فرهنگ سازی کنم.

زیاد کتاب می خوانید؟


به اندازه ای که دوست دارم نه، ‌ اما هر شب مطالعه می کنم. گاهی دو صفحه، گاهی بیشتر و بیشتر.

بیشتر چه موضوعاتی را انتخاب می کنید؟

من بیشتر کتاب های جامعه شناسی، اسلام شناسی، تاریخ و معاصر و شعر و فلسفه می خوانم. به خواندن این کتاب ها علاقه زیادی دارم.

غیر از موسیقی به چه چیزی علاقه دارید؟


ورزش را هم دوست دارم، کلاً چیزهایی را که ربطی به سلامتی داشته باشند، دوست دارم و به زندگی کردن هم خیلی علاقه دارم. برای همین زیاد نمی خوابم، دوست دارم بیشتر از ساعات زندگی ام استفاده کنم. بعد از موسیقی، سینما را هم خیلی دوست دارم. یادم رفت بگویم به بازی شطرنج هم علاقه خیلی زیادی دارم، دوست دارم یک نفر برای چند ساعت بنشیند و با من شطرنج بازی کند.

چرا هنرمندان شب تا صبح بیدار هستندو روز می خوابند؟


چون در سکوت بهتر می توان آهنگ ساخت و خواند. نه صدای زنگ تلفن می آید و نه کسی تو را صدا می زند. هنر ما را عادت داده به شب زنده داری.

فوتبالی هستید؟


مگر می شود فوتبال را دوست نداشت. فوتبال هم مثل موسیقی پاپ پرطرفدار است. من قبل از اینکه خواننده شوم، دروازه بان بودم و عاشق تیم ملی برزیل. در بچگی هم از طرفداران تیم شاهین اهواز بودم. اما هیچ وقت نه استقلالی بودم و نه پرسپولیسی.

یک خصلت بد شما؟


یک جاهایی شاید تند می روم.

یک خصلت خوب شما؟


آدم کینه ای نیستم.

روزهای زندگی شما چطور می گذرد؟


خدا را شکر خوب است. «یک عمر هر دردی به من دادی، حس می کنم عین نیازم بود» سلام مرا به خوانندگان مجله «روزهای زندگی» برسانید.

روزهاي زندگي/ شماره ۴۲۶/ نيمه دوم مرداد ماه ۹۲/ صفحه ۲۸

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات