با هم بودن فقط برای رفع تنهایی!
وسط صحبت های دختر جوان بود که یک مرتبه دوستش با صراحت گفت: «مهدخت، تو واقعاً می خواهی با فلانی ازدواج کنی؟»
به گزارش افکارنیوز، چند روز پیش دختر جوانی را دیدم که داشت با آب و تاب برای دوستش ماجرایی را تعریف می کرد. ماجرا در مورد آقایی بود که به تازگی با او آشنا شده بود و روز قبل با هم به تماشای یک تئاتر کمدی رفته بودند. وسط صحبت های دختر جوان بود که یک مرتبه دوستش با صراحت گفت: «مهدخت، تو واقعاً می خواهی با فلانی ازدواج کنی؟»
دختر جوان پوزخند معنی داری زد و گفت: «نه! بچه شدی؟ من و او چه ربطی به هم داریم که با هم ازدواج کنیم؟ تو اصلاً سنخیتی بین ما می بینی؟!»
دوستش با تعجب پرسید: «تو که قصد نداری با او ازدواج کنی، پس برای چی وقتت را با او می گذرانی و مدام با او در ارتباطی؟»
دختر جوان با بی خیالی پاسخ داد: «برای وقت گذرانی! به هر حال، با او بودن بهتر از تنهایی است!»
مورد بالا یکی از مشکلاتی است که متاسفانه در میان برخی از جوان های امروزی رایج شده است و بی شک اتفاقی است که سبب ایجاد مشکلاتی به مراتب بزرگتر در زندگی آینده افراد می شود و این مسئله در حالی اتفاق می افتد که بسیاری از این افراد، از تاثیر مخرب این آشنایی ها و وقت گذرانی ها، بر زندگی و سرنوشت آینده خود بی خبرند. واقعیت این است که تنهایی و تجرد، عاملی وسوسه برانگیز برای ایجاد ارتباط های بی معنی و انجام کارهای بیهوده است، اما راز سعادت و خوشبختی در ازدواج این است که فرد از نظر عاطفی، از تمام کسانی که با خواسته های او مغایرت دارند، فاصله بگیرد و به رابطه با آنها «نه»
بگوید و انرژی عاطفی خود را برای فردی که در آینده، شریک زندگی او خواهد بود، کنار بگذارد و پس انداز کند. خیلی از جوانان معتقدند که در این روابط، هیچ گونه دلبستگی در کار نیست و آنها صرفاً اوقاتی را در کنار هم سپری می کنند. اما باید گفت این تصور کاملاً اشتباه است، چون ذهنی که از خاطرات مشترک انباشته شده است، عواطف فرد را تحت تاثیر قرار می دهد و به شکل نامحسوسی، سبب دلبستگی و وابستگی فرد به طرف مقابل می شود. شاید به همین دلیل است که عده زیادی از افراد مجرد، علاقه و دلبستگی به فرد نامناسب و شکست عشقی را تجربه کرده اند، زیرا اغلب به دلیل تنهایی و یا صرفاً وقت گذرانی، خواسته
یا ناخواسته عشق خود را نثار فردی می کنند که نمی تواند همسر خوبی برای آنها باشد. به هر حال دل بستن آسان ترین کار است، اما فراموش کردن به اندازه ترک اعتیاد سخت و طاقت فرساست و اثرات و مضرات جبران ناپذیر آن، گاهی برای همیشه در وجود فرد باقی می ماند.
رابطه «بهتر از هیچ»
اینکه با کسی ازدواج کنیم که حس خوبی را به ما القاء می کند، بسیار مهم است. معاشرت و ارتباط با کسانی که عزت نفس درونی ما را از بین می برند و خودانگاره ذهنی ما را به چالش می کشند، در نهایت چیزی جز افسردگی و سرخوردگی به همراه ندارد. به همین لازم است با کسی ازدواج کنیم که ما را به خاطر همان چیزی که هستیم، تحسین کند و دوست بدارد. ایجاد رابطه صمیمانه با کسی که ما را تحسین نمی کند و مدام مورد انتقاد قرار می دهد، به هیچ وجه صحیح نیست. کسی که بر سر مسائل مختلف، شخصیت ما را نقد می کند و می کوشد ما را آن طور که خودش می پسندد تغییر دهد، فرد مناسبی برای ازدواج و یک عمر زندگی نیست. تا
هنگامی که فرد وقت خود را با کسی می گذراند که برای ویژگی های مثبت او ارزش قائل نمی شود و یا فقط عیوب او را به رخش می کشد، به سختی می تواند عزت نفس خود را حفظ کند. فردی که به خاطر خود واقعی اش تحسین نمی شود، به سختی می تواند خود را تشویق به بهتر شدن کند.
به همین دلیل اگر کسی در چنین رابطه ای گرفتار شود و قادر نباشد که خود را نجات دهد، اعتماد به نفس خود را از دست می دهد. با وجود این، باز هم بسیاری از افراد به چنین رابطه ای تن می دهند، زیرا فقط می خواهند از احساس تنهایی نجات پیدا کنند و کسی را برای ارتباط یا درد دل کردن داشته باشند. همه این افراد به خوبی می دانند که لیاقت آنها، به هیچ وجه چنین فرد و چنین رابطه ای نیست، اما معمولاً خود را توجیه می کنند و چنین ارتباطی را نوعی سرگرمی بی خطر می دانند و از این طریق، خودشان را اغفال می کنند تا بیشتر در این رابطه باقی بمانند؛ بی آنکه بدانند این رابطه بر بخش های مهمی از زندگی شان
سایه انداخته و ناخواسته همه چیز را تحت تاثیر خود قرار می دهد.
راستی چرا با وجود اینکه می دانیم این رابطه خوب نیست و منجر به ازدواج نمی شود، باز هم به آن ادامه می دهیم؟
ما به این روابط ادامه می دهیم چون چنین رابطه ای هر چقدر هم که ناقص و بی ارزش باشد، به ما احساس امنیت می دهد. ما این شرایط آشنا، اما مشکل ساز، اعصاب خردکن و پراسترس را می پذیریم و در آن احساس امنیت می کنیم، تنها به این دلیل که حاضر نیستیم چنین شرایطی را با شرایط ناشناخته دیگری عوض کنیم؛ حتی اگر این شرایط ناشناخته، آزادی باشد! بسیاری از ما هم با پذیرش این باور اشتباه که به هر حال در هیچ رابطه ای افراد به تمام خواسته های واقعی خود نمی رسند، این روابط را با فرض طبیعی بودن مشکلات آن ادامه می دهیم.
اما در هر حال دلیل اصلی اینکه بسیاری از افراد چنین روابطی را می پذیرند آن است که درک اشتباهی از احساسات خود دارند. هنگامی که می خواهیم تعهد و صمیمیت بیشتری نسبت به طرف مقابل داشته باشیم، آن را با عشق واقعی اشتباه می گیریم؛ در حالی که این نوع احساسات به هیچ وجه عشق نیست، بلکه رنج است؛ رنجی که علت آن بسیاری از کمبودهای موجود در رابطه ماست، اما ما گاهی همین رنج را به غلط عشق تصور می کنیم و ازدواج و یک عمر زندگی را سزاوار چنین عشقی می دانیم!
ما به رابطه های «بهتر از هیچ» تن می دهیم و این روابط را جدی تصور می کنیم، چون فکر می کنیم زندگی بدون آن خیلی برایمان مشکل است. ما از بین دو گزینه ازدواج و جدایی، فقط به ازدواج فکر می کنیم، چون عاشق طرف مقابل هستیم و تنها به لحظات خوش با هم بودن فکر می کنیم. در این حال ما فقط جنبه های مثبت شخصیت طرف مقابل را در نظر می گیریم و به مشکلات متعددی که با یکدیگر داریم، فکر نمی کنیم. ما برای ازدواج با چنین فردی پافشاری می کنیم، چون تمام کردن این رابطه برایمان خیلی سخت و دردناک است و می تواند رویای ما را به هم بزند. در نتیجه با وجود آنکه می دانیم در چنین رابطه ای احساس رضایتمندی
روحی نداریم، تحمل مشکلات آن را ساده تر از تحمل درد تنهایی می دانیم. به همین دلیل یک رابطه «بهتر از هیچ» را با ازدواج پایان می دهیم و گاه برای همه عمر با مشکلات لاینحل آن دست و پنجه نرم می کنیم.
راز/ شماره ۲۷/ نيمه دوم خرداد ماه ۹۲/ صفحه ۵۴