فریدون آسرایی:
نمیخواهم خوانندگی شغلم باشد
متولد ۱۵ مرداد سال ۱۳۳۵ در آسارا، منطقه در ۴۰ کیلومتری کرج، در جاده چالوس هستم بعد از گرفتن دیپلم ریاضی بلافاصله به خدمت نظام وظیفه رفتم و دوره خدمت را در لشکر ۶۴ ارومیه گذراندم.
به گزارش افکارنیوز، فریدون آسرایی فعالیت های هنری خود را با آلبومی تحت عنوان «غریبه» آغاز کرد و استقبال از آن آلبوم به حدی بود که رکورد فروش سی دی در کشور را شکست و طرفداران بسیاری را برای آسرایی به همراه آورد. در آن آلبوم آهنگی بود با عنوان «گل هیاهو» که به «آهای خوشگل عاشق» معروف شد و بعد از گذشت چند سال هنوز علاقمندان آن را زمزمه می کنند و… «غریبه ۲» آخرین آلبوم آسرایی است. به بهانه این اتفاق با فریدون آسرایی پیرامون آلبوم هایش و زندگیش به گفت و شنود نشسته ایم.
کمی از خودم برایتان بگویم
متولد ۱۵ مرداد سال ۱۳۳۵ در آسارا، منطقه در ۴۰ کیلومتری کرج، در جاده چالوس هستم بعد از گرفتن دیپلم ریاضی بلافاصله به خدمت نظام وظیفه رفتم و دوره خدمت را در لشکر ۶۴ ارومیه گذراندم و بعد، تقاضای ویزای تحصیلی از چند کشور از جمله فرانسه، آلمان و فیلیپین کردم و در نهایت در ۲۷ دی ماه ۵۷ ویزای تحصیلی از کشور فیلیپین گرفتم و روز ۲۰ فروردین ۵۸ عازم فیلیپین شدم و طی هشت سال اقامت در آن کشور موفق به دریافت مدرک فوق لیسانس در رشته کشاورزی شدم. بعد از اتمام تحصیل به ایران برگشتم و سپس، به کانادا رفتم و بعد از ۱۴ سال اقامت در آنجا برای همیشه به ایران برگشتم و با ارائه آلبوم
«غریبه» که با موفقیت همراه شد، تصمیم گرفتم فعالیت در این حرفه را ادامه بدهم که حاصل فعالیت هایم تا امروز هفت آلبوم موسیقی بوده و دو سالی است به اتفاق بهروز صفاریان در تدارک آلبوم هشتم خود با عنوان «غریبه ۲» هستم.
چرا در رشته تخصصی خودم کار نکردم
وقتی تحصیلاتم در فیلیپین تمام شد و به ایران برگشتم، وضعیت طوری بود که اکثر فارغ التحصیلان رشته کشاورزی پشت میز نشین بودند، یا در شغل های غیر تخصصی کار می کردند. من هشت سال تلاش کرده بودم و دلم نمی خواست نتیجه اش را هدر رفته ببینم از این رو، برای کار در رشته تخصصی ام به کانادا رفتم، اما وقتی به آنجا رسیدم، متوجه بعضی واقعیت ها شدم از جمله این که چنانچه سرمایه لازم را داشته باشم دولت زمین مناسب کشاورزی و وام می دهد. که البته اگر چنین امکانی در کشور خودم برای من فراهم بود، هرگز به کانادا نمی رفتم.
چند ماه اول اقامتم در کانادا از بیمه بیکاری استفاده کردم و هر چه گفتم من در رشته کشاورزی تحصیل کرده ام، به من گفتند مهم نیست در چه رشته ای درس خوانده ای، تا وقتی وضعیت اقامت دایمی ات مشخص نشود موظف هستی کار کنی تا زندگی ات بچرخد. به همین دلیل دو سال تلاش کردم تا پس اندازی قابل اعتنا پیدا کنم و به کمک آن به کسب و کار دلخواهم بپردازم. در آن مدت هر کاری که پیدا می شد، قبول می کردم و مدت ها در دو شیفت صبح ها نامه رسان بودم و عصرها تا پاسی از شب در یک رستوران کارگری می کردم و به طور متوسط روزی بیش از ۱۸ ساعت شاغل بودم و توانستم سالی ۳۵ هزار دلار پس انداز کنم. بعد، با تجربه ای
که در کار رستوران به دست آورده بودم، رستورانی باز کردم، اما بعد از مدتی، به این دلیل که الفبای حرفه را به درستی نمی دانستم ورشکست شدم و پس از وقفه ای کوتاه، چون با رموز موفقیت در این کار آشنا شدم، دوباره یک رستوران ایرانی ایتالیایی راه اندازی کردم که بعد از سه ماه فعالیت، به عنوان یکی از رستوران های موفق در ونکوور شناخته شد و در همان دوره به اصرار دوستان ایرانی که در فیلیپین با هم درس می خواندیم و در مواقع بیکاری برای آنها آواز می خواندم، ترغیب به خوانندگی شدم و ابتدا با یک گروه سه نفره و سپس چهار نفره کنسرت هایی محلی در ونکوور داشتم و اولین آلبوم موسیقی ام به نام
«اولین سلام» در کانادا و با همکاری گروه پرواز که جمعی از هنرمندان مطرح و فعلی ایرانی در خارج از کشور هستند، منتشر شد.
از آنجا که مدیریت رستوران خیلی وقتگیر بود رستوران را فروختم و چند ماهی برای دیدن خانواده به ایران آمدم و در بازگشت یک فروشگاه عرضه موسیقی و فیلم دایر کردم و چند سالی نیز در آن حرفه مشغول بودم تا اینکه تصمیم به انتشار آلبوم «غریبه» گرفتم و مصمم شدم آن آلبوم را در ایران تولید کنم.
در همین ارتباط با پدرام کشتکار و بهروز صفاریان آشنا شدم و تا دریافت مجوز آلبوم «غریبه» که سه سال طول کشید موفق به ارائه ۱۰ آهنگ در کاست و ۱۱ آهنگ در سی دی شدیم.
آنچه دوست دارم و دوست ندارم
از بین کارهایم، «بوی سیب» را که در توصیف شهدای گرانقدر خوانده ام، خیلی دوست دارم. ترانه سیب از سروده های عبدالجبار کاکایی است. آن ترانه را به اتفاق مهرزاد اصفهان پور خواندم و اولین کار دو صدایی ام بود. آلبوم «غریبه» را هم خیلی دوست دارم، اما آلبوم «رمیکس» را هیچ وقت دوست نداشتم و همچنین از آلبوم «خاطرات گمشده» که آن را به تنهایی تهیه و روانه بازار کرده ام، به هیچ وجه راضی نیستم.
امیدوارم تا زمانی که آواز می خوانم جزو بهترین ها باشم و روزی که احساس کنم قادر به انجام کارهای دلخواه مردم نیستم، مطمئن باشید خوانندگی را رها خواهم کرد. همیشه به دوستدارانم گفته ام بعد از یکی دو آلبوم دیگر مرا فراموش کنید چون خودم و زندگی ام را خیلی دوست دارم و حاضر نیستم مابقی عمرم را فدای خوانندگی کنم و دلم نمی خواهد خوانندگی شغل اصلی من باشد. همکاری من با صدا و سیما خوب است و تاکنون برای دو مجموعه تلویزیونی «باغ شیشه ای» و «سه دنگ سه دنگ» آواز خوانده ام و قرار است در چند مجموعه تلویزیونی که در پاییز و زمستان روی آنتن می رود نیز، آواز بخوانم.
مجله خانواده/ شماره ۴۹۶/ نيمه دوم آبان ماه ۹۲/ گفتگو: ميلاد بلادي/ صفحه ۴۱