آیتالله جوادی آملی:
رشوه رومیزی و زیرمیزی سم است
استاد حوزه علمیه قم گفت: اگر خواستند با زبان ولایت و حقیقت با ما سخن بگویند، میگویند رشوه، رومیزی و زیرمیزی سم است و اگر خواستند با زبان رساله عملیه با ما سخن بگویند، میگویند که این کارها حرام است.
آيتالله عبدالله جوادي آملي در درس اخلاق خود كه به حضور جمعي از بسيجيان، دانشگاهيان و حوزويان برگزار شد، اظهار داشت: انسان يك موجود حقيقي است و در نظام تكوين موجود است و اين موجود حقيقي تكويني در مسير تكامل و پويايي است.
به گزارش روابط عمومی بنیاد بینالمللی علوم وحیانی اسراء، وی تاکید کرد: یک موجود حقیقی تکوینی متکامل را باید با امور تکوینی تکامل داد، انسان با قوانین اعتباری زندگی میکند و مالکیت، حرمت و ریاست جزو عناوین اعتباری محسوب میشوند.
آیتالله جوادی آملی در ادامه با طرح سؤالی اظهار داشت: آنهایی که به وحی و شریعت الهی معتقد و متکی هستند، به این سؤال یک پاسخ مثبتی میدهند و میگویند که ملاکهای حقیقی وجود دارد که این احکام مسبوق به آنهاست و همین عناوین به صورت حقایق در بهشت و جهنم در میآید و انسان را تامین میکند.
این مرجع تقلید بیان داشت: کسانی که به شریعت معتقد نیستند، دستشان خالی است بنابراین تمام عناوین اعتباری به یک سلسله حقایقی متکی است، منتها اگر خواستند به زبان حقیقت با ما سخن بگویند، میگویند این سم است و اگر خواستند به لسان قانون با ما سخن بگویند، میگویند رشوه و زیرمیزی حرام است.
آیتالله جوادی آملی با اشاره به روایتی از حضرت امیرالمومنین علیه السلام تأکید کرد: اگر خواستند با زبان ولایت و حقیقت با ما سخن بگویند، میگویند رشوه، رومیزی و زیرمیزی سم است و اگر خواستند با زبان رساله عملیه با ما سخن بگویند، میگویند که این کارها حرام است.
این مفسر قرآن کریم با بیان اینکه قرآن به ریشه اصلی کارهای حرام پرداخته است، تصریح کرد: همه ما شنیدیم و معتقدیم که جهنمی وجود دارد و در این جهنم، هیزم و آتش است و یک عده را میسوزانند، اما این هیزم جهنم را از جنگل نمیآورند، بلکه برابر آیه «و أمّا القاسطون فکانوا لجهنّم حطباً»، هیزم جهنم خود افراد ظالم هستند.
وی با ذکر آیه شریفه «لَیْسَ لَهُمْ طَعامٌ إِلاَّ مِنْ ضَرِیع» اظهار داشت: وقتی بخواهند با زبان اخلاق با ما سخن بگویند، میگویند باطن رفتارهایی همچون زباندرازی کردن و آبروی کسی را بردن در دنیا همان بوته پرتیغ است و در قیامت که انسان غذا میخواهد، این تیغ خشک را به او میخورانند.
استاد برجسته حوزه علمیه با اشاره به حرام بودن نگاه به نامحرم از نظر فقهی تأکید کرد: وقتی خواستند با زبان اخلاق با ما صحبت کنند، میگویند نگاه به نامحرم چرک است، چون در قرآن کریم آمده است «کَلاَّ بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما کانُوا یَکْسِبُونَ»، یعنی انسان، قلبی دارد که مانند آینه است و نگاه به نامحرم یا مال حرام خوردن نوعی چرک است که روی این آینه را میگیرد.
آیتالله جوادی آملی افزود: وقتی چرک بر روی آینه وجود داشته باشد، این همه اسراری که در این عالم وجود دارد در این آینه نمیتابد، برای اینکه آینه غبارآلود جایی را نشان نمیدهد.
وی اظهار داشت: در دنیا اگر خانه کسی را آتش زدند، صاحبخانه میتواند از خطر حریق نجات یابد، یا اگر لباس او را آتش زدند، میتواند این لباس را از بدنش جدا کند و نجات یابد اما اگر این آتش از درون برخاست، این شخص جایی برای فرار کردن ندارد.
استاد برجسته حوزه علمیه خاطرنشان کرد: آتشهای دنیا ابتدا از بیرون شروع میشود و بعد ممکن است به درون برسد، اما «نَارُ اللَّه» از درون شروع میشود.
مفسر بزرگ قرآن کریم با بیان اینکه اخلاق واقعیتی است که با موعظه حل نمیشود، تصریح کردند: ما همانطوری که فقه، اصول، فلسفه و کلام داریم، فن شریف اخلاق هم داریم، اخلاق از دقیقترین و قویترین علوم اسلامی است که باطن کار را به ما نشان میدهد.
آیتالله جوادی آملی تأکید کرد: ما با اخلاق زندگی میکنیم و اخلاق آب زندگانی و آب حیات جامعه است و اگر اخلاق را از جامعهای برداریم، آن جامعه ارباً اربا میشود.
وی در بخش دیگری از فرمایشات خودشان به تفسیر نامه ۲۵ امیرالمومنین علیه السلام از کتاب شریف نهجالبلاغه پرداخت و تصریح کرد: این نامه دستوری است که وجود مقدس امیرالمومنین علیه السلام به والیان خود درباره چگونگی دریافت زکات و وجوه شرعی مرقوم فرمودند.
آیتالله جوادی آملی اظهار داشت: امیرالمومنین علیهالسلام در این نامه درباره مشخص بودن کیفیت دریافت زکات و توجه به حرف صاحب مال، مطالب مهمی را بیان فرمودند و به افرادی که برای دریافت زکات مأموریت داشتند، فرمودند «اگر صاحب مال گفت بدهکار نیستم، شما اصرار نکنید و حرف او را بپذیرید و اگر گفت من بدهکارم، در کیفیت گرفتن زکات، اختیار را به دست خود او بدهید.
وی ادامه داد: حضرت امیرالمومنین علیهالسلام هفتهای یک بار درِ بیتالمال را باز میکردند و اموال را بین نیازمندان توزیع میکردند و به شکرانه رساندن بیتالمال به صاحبان اصلیاش دو رکعت نماز میخواندند و میفرمودند «خدا را شکر که اموال فراوانی وارد این بیت شده و همه آنها را به صاحبان اصلیاش برگرداندیم و خودمان آلوده نشدیم».