جمشید مشایخی از نگاه همسرش
من و جمشید مانند تمام زن و شوهرها گاهی هم دعوایمان می شود و به خاطر موضوعی دو سه دقیقه با هم مشاجره می کنیم، اما تا حالا اتفاق نیفتاده که با همدیگر قهر کنیم.
به گزارش افکارنیوز، به طور معمول همیشه جمشید به من هدیه می دهد، اما در مجموع فکر می کنم بهترین هدیه ای که به همدیگر و به جامعه داده ایم تربیت سه فرزند به نام های نادر، نغمه و سامان است که هر سه موجب افتخارمان هستند.
بهترین هدیه زن و شوهر به یکدیگر، تربیت فرزندان صالح است
می گویند پشت سر هر مرد موفقی، یک زد دلسوز، همدل، مهربان و با گذشت است که فضای خانه را برای او، طوری دلنشین می کند تا بتواند هنر، ذوق و استعدادهایش را به منصه ظهور برساند. گیتی افروز رئوفی همسر هنرمند شاخص تئاتر و سینما جمشید مشایخی از آن گروه زنان است که توانسته محیط خانه را برای هنرنمایی های شوهرش مساعد کند. حرف های این زن مهربان و خوش برخورد را بخوانید.
خانه و خانواده ای که در آن بزرگ شدم
من گیتی افروز رئوفی هستم، پدرم افسر شهربانی بود. سال ۱۳۱۵ در قزوین به دنیا آمده ام و دارای دو فوق دیپلم در رشته های طبیعی و خانه داری هستم، بچه که بودم به همراه پدر و مادر و برادر و خواهرهایم به تهران آمدیم. در دبستان و دبیرستان پروین اعتصامی تحصیل کردم. پدرم مردی بسیار سخت گیر و متعصب بود و من هر موقع برای کارهای ضروری از خانه بیرون می رفتم پدرم به برادرم مرحوم گرشا رئوفی ماموریت می داد تا همراهم بیاید تا تنها نباشم.
یک روز هم پدرم از محل کارش که در اداره شهربانی بود، سرزده به خانه آمد و همین که خنده مرا که آن موقع ده یازده ساله بودم، شنید، به شدت عصبانی شد، کتکم زد و گفت:
صدای هیچ زن و دختری نباید از خانه بیرون برود.
یکی از تیمسارهای ارتش که همسایه ما بود دختری به نام نسرین داشت. من به دیدنش رفتم و با او صحبت می کردم پدرم دومرتبه مرا در انتهای کوچه با او دید یک روز به خانه آمد و گفت؛ دخترم با نسرین کاری داشتی؟ گفتم؛ بله می خواستم درباره درس چند سوال از او بپرسم، پدرم با قاطعیت گفت: از تو خواهش می کنم دم در نرو، گفتم؛ چشم!
چند روز گذشت باز نسرین مرا صدا کرد. از بدشانسی باز پدرم از راه رسید و مرا دید و با خشم گفت: مگر من به تو نگفتم توی کوچه نرو؟ دوباره مرا کتک زد و گفت، تو را کتک زدم که تا وقتی ازدواج نکرده ای، دیگر دم در نروی، الان اگر دم در بایستی، مردم می گویند برای شوهر پیدا کردن دم در آمده است!
بزرگترین وظیفه زن و شوهر
به طور معمول همیشه جمشید به من هدیه می دهد، اما در مجموع فکر می کنم بهترین هدیه ای که به همدیگر و به جامعه داده ایم تربیت سه فرزند به نام های نادر، نغمه و سامان است که هر سه موجب افتخارمان هستند. از نظر من بزرگترین وظیفه یک زن و مرد تربیت فرزندان صالح است.
بسیار آسان است که یک زن بتواند با تدبیر زندگی خود و شوهرش را غرق در خوشبختی کند، چون زن ها نسبت به مردها زودتر به تکامل عقلی می رسند و در ضمن، مردها خیلی ساده تر از زنان هستند و با یک هدیه کوچک به هیجان می آیند. زنانی که انرژی مثبت دارند برای زندگی شان باید تدبیر به کار ببرند، تا زندگی شان همیشه توام با عشق و تفاهم باشد.
شیفتگی بعد از ۵۶ سال زندگی مشترک
جمشید مشایخی پسر دایی من است. ما ضمن رفت و آمدهای فامیلی به همدیگر علاقمند شدیم، اما چون تفاوت سنی ما کم بود من که در آن سال ها به عنوان معلم رسمی در آموزش و پرورش خدمت می کردم، مایل به ازدواج با جمشید نبودم و عقیده داشتم او نمی تواند در آینده همسر خوبی برایم باشد. یک روز جمشید با برادرش به خواستگاری آمد و فردای آن روز به همراه مادر و خواهرهایش آمدند و روز بعد باز خودش و پدرش و فردای آن روز خودش با عمه اش آمدند، اما چقدر اشتباه می کردم که تمایل به ازدواج با او نداشتم چون تمام حرف هایی که امروز در عین پختگی می زند، آن روزها در سن ۲۴ سالگی می زد.
مادرشوهر و پدرشوهرم که تحصیل کرده آلمان و سوئد بودند شخصیت والایی داشتند و طی ۳۵ سالی که من عروس شان بودم، کوچکترین بی احترامی به من نکردند، ناگفته نماند من هم وظیفه خودم را انجام می دادم و به افکار و شخصیت آنها احترام می گذاشتم، شخصیت جمشید مرا شیفته خودش کرد و هنوز هم این شیفتگی قریب به ۶۰ سال زندگی مشترک در من هست.
افتخار می کنم که همسر جمشید مشایخی هستم
من و جمشید مانند تمام زن و شوهرها گاهی هم دعوایمان می شود و به خاطر موضوعی دو سه دقیقه با هم مشاجره می کنیم، اما تا حالا اتفاق نیفتاده که با همدیگر قهر کنیم. وقتی اختلاف بین ما به وجود می آید، یک مقدار من کوتاه می آیم و یک مقدار هم جمشید و خیلی زود همه چیز را فراموش می کنیم. فرزندان ما هم از کودکی آموخته اند که باید همیشه در اختلافات و بگومگوها کوتاه بیایند. اگر زنی که ازدواج کند، به خود بقبولاند مالک شوهرش نیست، بلکه شوهرش شریک زندگی او است و اشتباهات سهوی شوهرش را نادیده بگیرد و مرد هم همین طور بیندیشد، زندگی مشترک شیرین و لذت بخش می شود. به خصوص در زندگی های مشترکی
که زن و شوهر یا یکی از آنها هنرمند است این اصل باید بیشتر رعایت شود.
چون هنرمند متعلق به مردم است و باید به خواسته های مردم احترام بگذارد. یک روز برای مراسم خواننده محبوب مرحوم بنان به بهشت زهرا(س) رفته بودیم مردم با دیدن جمشید با شور و هیجان جلو می آمدند و ابراز احساسات می کردند و از او امضا می گرفتند و در کنارش عکس می انداختند. دیدن آن همه شوق و اشتیاق و احساسات مرا هم به وجود آورده بود. یک روز هم به مطلب دندانپزشکی رفته بودم. دو خانم جوان که در مطب بودند با دیدن جمشید ذوق زده شدند و یکی از آنها به دوستش گفت؛ مریم برو دوربین عکاسی را از داخل اتومبیل بیاور تا با آقای مشایخی عکس بگیریم. دوستش با عجله رفت و کمی بعد در حالی که دوربین عکاسی
در دست داشت و برگشت و هر دو با جمشید عکس گرفتند. این نوع رفتار مردم با جمشید برای من نه فقط پذیرفتنی است، بلکه غرورانگیز هم هست و افتخار می کنم که همسر چنین مردی هستم.
یک شاخه میخک سفید به عنوان مهریه خواستم
یک روز پدر شوهرم، در مورد مهریه از من سوال کرد. من سکوت کردم. پدر شوهرم رو به جمشید گفت: خودت مهریه همسرت را تعیین کن، جمشید عدد یک را نوشت و مقابل آن نوشت به اضافه ۱۰۰ هزار صفر. من اما، گفتم که دوست دارم مهریه ام فقط یک شاخه گل میخک سفید باشد.
من احساس می کردم با جمشید و بر اساس تفاهمی که داریم، می توانیم زندگی خوب و شیرینی داشته باشیم که خوشبختانه همین طور هم شد و زندگی زناشویی موفق و خوبی را تا حالا پشت سر گذاشته ایم و با وجود مشکلات از زندگی مشترک لذت برده ایم.
من هنر واقعی را تئاتر می دانم، زمانی که با جمشید ازدواج کردم، او در تئاتر فعالیت می کرد، اما فیلم و سریال هایی را هم که بازی کرده دوست دارم به طوری که، به هنر و حرفه جمشید خیلی احترام می گذارم و هنگامی که می خواهد در فیلم و یا سریالی بازی کند محیط خانه را برایش مناسب می کنم تا آرامش داشته باشد تا بتواند نقش خود را خوب ارائه بدهد یا هر وقت سناریویی به خانه می آورد تا بخواند، در حفظ کردن دیالوگ ها با او همکاری می کنم.
ویژگی های جمشید در خانه و بیرون از خانه
تمام سفرهایی که جمشید در کنارم بود برایم خاطره انگیز و شیرین بوده چون یک انسان واقعی است. به خاطر ندارم هیچ وقت ظهر و یا شب وقتی به خانه آمده، گفته باشد که من غذا می خواهم، وقتی نگاهش به چراغ گاز می افتد تا ببینند قابلمه غذا روی آن هست یا نه؟ متوجه نگاهش می شوم و می پرسم چه غذایی می خواهی تا ببینم کدام غذا را بیشتر دوست دارد تا برایش درست کنم الان به خاطر ناراحتی روده نمی تواند هر غذایی بخورد. من طی تمام سال های زندگی مشترک، جمشید را مثل فرزندم تر و خشک کرده ام و بارها به او گفته ام تو مثل بچه بزرگ من هستی. من خیلی دوست داشتم که پشت صحنه فیلم ها یا سریال ها را ببینم، اما
هر بار خواسته ام را با جمشید در میان گذاشتم، به من گفت: اگر تو پشت صحنه بیایی، من فکر می کنم در خانه ام، تو گیتی هستی و من هم جمشید هستم، در نتیجه پرسوناژ یادم می رود. به همین خاطر تا حالا، فقط دو بار سر صحنه فیلمبرداری رفته ام.
توصیه من به زوج های جوان
رسیدگی به امور خانه، تهیه پوشاک و خوراک، تعلیم و تربیت و درس و مشق بچه ها همیشه به عهده من بوده و همیشه با علاقه و انرژی تمام کارهای خانه را انجام داده ام تا جمشید بتواند با آرامش خیال در عرصه بازیگری که به آن علاقمند است، فعالیت کند.
بهترین تصمیمی که ما در زندگی مشترک گرفته ایم و فکر می کنم به درد تمام زوج های جوان بخورد این بود که با هم خوب باشیم و به افکار و شخصیت همدیگر احتراتم بگذاریم. من شوخ طبع هستم و با وجود آنکه این روزها روحیه ام خراب است وقتی می بینم جمشید به خاطر گرفتاری ها و مشکلات حرفه اش کسل یا ناراحت است و اخم هایش درهم رفته با او شوخی می کنم و حرف های شیرین می زنم تا از آن حالت بیرون بیاید و لبخند روی لب هایش بنشیند.
مجله خانواده/ شماره ۴۹۷/ نيمه اول آذر ماه ۹۲/ گفتگو: محمد تهراني/ صفحه ۸