ناگفتههایی از زندگی خصوصی جواد رضویان
۱۹ سالش بود که در تلویزیون کارش را شروع کرد و معتقد است تلویزیون خانه اول و آخرش است.
به گزارش افکارنیوز، متولد ششم مرداد ۱۳۵۳. بچه سلسبیل است. از طرف مادری یزدی است و از پدری قمی و اصالتاً یزدی است. فارغ التحصیل رشته نقاشی است. در دوران راهنمایی عجیب درگیر و دار مسائل جنگ بود یا باید از سردخانه ها بیرون می کشیدندش یا از زیر تابوت شهدا. عاشق حضور در جبهه های جنگ بود. سال دوم راهنمایی در امتحانات ثلثسوم شرکت نکرد تا یک ضرب مردود شود.
با مهران غفوریان در دانشگاه همدوره بود. سبک نقاشی اش سبک تصویرسازی کودک است. با مجموعه «سیب خنده» به تلویزیون آمد اما با مجموعه طنز «پاورچین» به کارگردانی مهران مدیری به محبوبیت و موفقیت رسید. یکی دو تجربه کارگردانی هم داشته که البته نتوانست در این زمینه موفقیت هایی را که در عرصه بازیگری به دست آورده بود، تکرار کند.
تعریفش از طنز جالب است: «بازی کردن یک موقعیت شوخی به صورت جدی.» سال ۷۹ به دلیل بیماری نه ماه در منزل بستری بود. کارهای ملاقلی پور را دوست دارد و قرار بود سال ۷۹ در کارهای مرحوم ملاقلی پور حضور داشته باشد، اما مشکلاتی برایش پیش آمد و نشد. زبان بچه ها را خیلی دوست دارد. بزرگترین تفریحش در کنار خانواده بودن است. می گوید: «خداوند فرم صورتی به من داده که در بدترین شرایط روحی اطرافیانم تصور می کنند لبخند به لب دارم و این نعمتی است خدادادی که من برای آن هیچ تلاشی نکردم.»
در دوران کودکی اصلاً به کارهای نمایشی علاقه ای نداشت. در مدرسه هم هر وقت صحبت از تئاتر می شد، فرار می کرد. می گوید: ما به این دنیا آمدیم که همدیگر را دوست داشته باشیم. به قول پدربزرگم، زندگی هنر تحمل کردن است.»
۱۹ سالش بود که در تلویزیون کارش را شروع کرد و معتقد است تلویزیون خانه اول و آخرش است. بعد از سه سال و نیم در ماه مبارک رمضان در سریال «خروس» جلو دوربین ظاهر شد. خنده هایش معروف است و صدای منحصر به فردی هم دارد. می گوید هر چه دارم در وهله اول از توکل به خدا و بعد از دعای پدر، مادر و همسرم است. بازی در سینما را با فیلم «شارلاتان» آغاز کرد. کارهای «وودی آلن» و «جری لوئیس» را خیلی دوست دارد. بعد از «شارلاتان» در فیلم «شاخه گلی برای عروس» بازی کرد و این فیلم را هنوز هم خیلی دوست دارد.
با قدرت الله صلح میرزایی پنج فیلم را کار کرد. می گوید: «در همه فیلم ها صددرصد توانم را به کار بردم و پای همه فیلم هایم می ایستم. هیچ کدام از فیلم هایم ارزش اجتماعی مرا پایین نیاورده است.»
همچنین می گوید: «فیلم «به روح پدرم» را برای سوپرمارکت ها و زیر شونه تخم مرغ ساختم.» در دوران کودکی کمتر کسی از دست شیطنت هایش در امان بود. او عاشق تیر و کمان است. از همان دوران از تماشای کارتون های پلنگ صورتی، سندباد و پینوکیو لذت می برد. رنگ نارنجی را خیلی دوست دارد و در چند فیلم هم از این رنگ لباس استفاده کرد.
در زمینه مجری گری و اجرای برنامه هم استعداد خوبی دارد و مدتی هم در این عرصه فعالیت کرده است. یک دختر دارد که عاشقانه دوستش دارد. بسیار خوش قلب، خانواده دوست و دل نازک است.
از شنیدن صدای رضا صادقی لذت می برد. به گل و گیاه علاقه خاصی دارد. می گوید: «هر وقت نگاهم، نگاهی کودکانه و رنگی به اطرافم بوده، همه چیز برایم شیرین تر شده است.» در مجموعه تلویزیونی «ارثبابام» تابلوها و آثار نقاشی اش در طراحی صحنه استفاده شد.
در زندگی خانوادگی آدم جدی است البته نه اینکه فکر کنید برج زهرمار است نه!! همیشه خدا را در همه کارهایش ناظر و حاضر می داند. اولین فیلم سینمایی را در پنج سالگی دید که «محمدرسول الله(ص)» نام داشت. خیلی ها معتقدند در عرصه بازیگری موفق تر است تا کارگردانی. انرژی مثبتی دارد که در همان برخورد اول به طرف مقابلش منتقل می شود.
یکی از نقاشی هایش را سال ۷۵ به قیمت سی هزار تومان فروخت. بسیار علاقمند است با مردم کوچه و خیابان ارتباط داشته باشد و از آنها گریزان نیست. از آکواریوم خیلی خوشش می آید. ازدواج را مهمترین اتفاق زندگی اش می داند.
از بازی رضا شفیعی جم خوشش می آید و او را بازیگر مستعد و طنازی می داند. در اینکه او کمدین محبوبی است شک نکنید. روزی که برگه پایان خدمت سربازی اش را به مادرش نشان داد مادرش از خوشحالی گریه کرد. می گوید در برابر مشکلات باید خندید تا آنها از رو بروند. مدتی در نقاشی هایش جوجه کلاغ و گل آفتابگردان می کشید. بدون مطالعه و تحقیق از چیزی و کسی الگوبرداری نمی کند.
در عرصه کمدی چهره اش شاخص است و بیشترین درصد تاثیرپذیری مخاطبان سیما به نام وی ثبت شده است. هر چه در درونش است به راحتی در چهره اش نمایان می شود. از تماشای فیلم های «نیکلاس کیج» لذت می برد. اصلاً نمی تواند ناراحتی کسی را ببیند. می گوید همسرم به شدت در زندگی ام تاثیر مثبت داشته است.
روزهاي زندگي/ شماره ۴۲۶/ نيمه دوم مرداد ماه ۹۲/ از: زهرا مكرم رفتاري/ صفحه ۵۳