نخستین هواپیمایی که سقوط کرد
سنگین ترین اسلحهای که در پادگان داشتیم، تیربار «ژ - ۳» بود. گفتم بچه ها بگذارند بالای پشت بام تا اگر هواپیماهای عراقی آمدند از پادگان دفاع کنیم!
فارس: خبرها جسته و گريخته، گاه ضد و نقيض از مرزهاي غربي و جنوبي ميرسيد. فرمانده پادگان آموزشي سپاه در خاصبان [روستايي در استان آذربايجان شرقي]شده بودم. آن روز زمين با صداي چند انفجار لرزيد.
- خبر دارید؟
- چی شده؟
- تبریز رو بمباران کردن!
- کی، براچی؟!
- هواپیماهای عراقی، میگن جنگ شروع شده!
سنگین ترین اسلحهای که در پادگان داشتیم، تیربار «ژ - ۳» بود. گفتم بچه ها بگذارند بالای پشت بام تا اگر هواپیماهای عراقی آمدند از پادگان دفاع کنیم! آن روز دیگر خبری نشد.
روز بعد هواپیمای زیادی به عراق هجوم بردند. چندی گذشت و صبح یکی از روزها دو فروند هواپیما که مثل پرندگان بازیگوش به پر و بال هم میپیچیدند، در آسمان پادگان ظاهر شدند. اولین بارم بود که چنین صحنهای به چشم میدیدم. همه با چشم های از حدقه بیرون زده و دهان های باز رو به آسمان کرده بودیم و فراز و فرود تماشایی آنها را با نگاه هایمان تعقیب میکردیم. یکی شیرجه می رفت و حمله میبرد، دیگری اوج میگرفت و میگریخت، کالیبرشان مرتب کار میکرد. چیزی نگذشت که از آسمان پادگان فاصله گرفتند. در دورترها چیزی سقوط کرد و آتش گرفت. سوار تنها ماشین پادگان شدیم و راه افتادیم. از
کنجکاوی و هیجان میلرزیدیم. رسیدیم. مردم آبادی های اطراف زودتر از ما رسیده بودند و متحیر و ذوق زده هواپیمای ساقط شده را تماشا میکردند.
خلبان عراقی کمی دورتر با چتر فرود آمده بود. عدهای از مردم به طرفش میرفتند تا دستگیرش کنند. اما او کلت کمریاش را در آورده بود و روز به آسمان شلیک می کرد تا مردم نزدیک نشوند. با ماشین بالای سرش رسیدیم و پایین پریدیم. هنوز چتر نجات را از کمرش باز نکرده بود. اسلحه را از دستش گرفتم و چتر را از کمرش بیرون کشیدم. با زحمت به عربی اسمش را پرسیدیم. منظورم را فهمید و مشتاقانه تکرار کرد:
هاشم فزع، هاشم هاشم!
گفتم: همراهانت کو؟
تا در یابد و به حرف آید طناب پیچش کردیم.
مرتب میگفت: " واحد! واحد!… "
- چی واحد؟ الله واحد. الباقی لا واحد. باید بگی بقیه کجان. "
دید با عربی کاری از پیش نمیبرد. شروع کرد به انگلیسی.
سوار ماشینش کردیم. از مقابل نگاه های تحسینبرانگیز مردم گذشتیم و راهی پادگان شدیم. تازه به پادگان رسیده بودیم که هلیکوپتر چرخ زد و در کنار هواپیمای ساقط شده بر زمین نشست. طولی نکشید که دوباره برخواست و به طرف ما پیش آمد و در زمین پادگان نشست. شخص لاغر اندامی که لباس خلبانی به تن داشت، از چرخبال پیاده شد و خود را به ما رساند. اسمش شیرازی بود، خلبانی که هواپیمای عراقی را شکار کرده بود.
- " چرا او را به این وضع انداختین؟! "
خلبان عراقی تا او را دید چون طفلی گم شده که مادرش را یافته باشد، لب و لوچهاش وا رفت و چیزی نمانده بود بزند زیر گریه. شیرازی بهاش به انگلیسی حرف زد و به دنبال آن سیگاری برایش گیراند. خلبان عراقی رام شد و آرام گرفت.
- " دستاشو باز کنین "
- " هنوز نگفته همراهانش کجان! "
- " او که همراهی نداره! "
- " چطور همراهی نداره؟! آرپی جی زنها و تیربارچیها هر کدام دو تا کمک دارن. هواپیمای او تنها دو کالیبر داشت! "
شيرازي شروع كرد به خنديدن. غش غش مي خنديد تا اين كه آرام شد. دستان خلبان عراقي را باز كرديم. هر دو خداحافظي كردند و راه افتادند. هلي كوپتر گرد و خاكي به پا كرد و برخاست. چيزي نگذشت كه در آسمان به نقطه سياهي بدل گشت و ناپديد شد. ديري نپاييد همين بچههاي ناآشنا به جنگ و اسباب آن، با موشك به شكار ميگ ۲۹ رفتند، جنگ، آنها را در كوره خود پخت و آب داده كرد.