قربانی اسیدپاشی: «پرستار گفت صورتش عجب ماست خیاری شده»
به نظر میرسد تهاجم با اسید نه با هدف قتل که با هدف تنبیه، انتقام و یا نابود کردن زندگی اجتماعی قربانی صورت میگیرد.
عکس هایی که از بازماندگان اسیدپاشی دیده میشود آنقدر وحشتناکند که بتوان تصور کرد این «جرم» تا چه حد وحشت آفرین است. از میزان حملات سالانه با اسید در ایران آمار رسمی وجود ندارد، اما معدود دفعاتی از آن که جنبه رسانه ای پیدا میکنند نیز کم نیستند و میتوان هر ساله با چند نام جدید مواجه شد. طبق یک تحقیق تخصصی که در مجله جراحی ایران به چاپ رسیده، طی ۹ سال تنها در بیمارستان مطهری تهران ازسال ۸۳ تا ۸۹،۵۹ مورد حمله با اسید به ثبت رسیده که بر خلاف تصور معمول، ۵۱ درصد قربانیان را مردان تشکیل داده اند.
به گزارشافکارنیوز، فرانس ۲۴ می نویسد: اسید با وجود خطر فراوان به علت استفاده برای باز کردن لوله های فاضلاب - این مواد با بازکننده های لوله که در فروشگاه ها فروخته میشوند متفاوتند - باطری اتومبیل و … به راحتی در دسترسند.
به نظر میرسد تهاجم با اسید نه با هدف قتل که با هدف تنبیه، انتقام و یا نابود کردن زندگی اجتماعی قربانی صورت میگیرد.
«پرستار گفت صورتش عجب ماست خیاری شده»
داوود روشنایی نه سال پیش مورد حمله با اسید از سوی یک ناشناس واقع شده، صورتش به طور کامل از بین رفته، یک چشممش تخلیه شده، چشم دیگرش هم ۲۰ درصد میبیند و دکترها به او گفته اند تا وقتی که میبیند خوشحال باشد! او از تجربه زندگی خود پس از سوختن صورتش با اسید میگوید:
من تاکنون به تمام مراکزی که شما بتوانید تصور کنید مراجعه کرده ام تا کمکی برای درمان بگیرم اما حتی یک بار هم به کمک نشد. در دولت آقای احمدی نژاد در کل حدود ۵ میلیون به من کمک شد، به من از دفتر ریاست جمهوری نامه دادند خطاب به تمامی بیمارستان های دولتی که تمامی جراحی های من در داخل کشور مجانی صورت بگیرد، نامه را به هر بیمارستانی بردم گفتند ارزشی ندارد، این فقط نامه است باید بودجه اش را اول تامین کنند. هر چند با آمدن دولت جدید تمامی تلاشهای من در دولت قبلی نیز به هدر رفت. خیریه ها، ان جی او ها و … هیچ کدام هم کمکی به من نکردند، اول چند نفر خیلی پر طمطراق آمدند و گفتند ما
خرج عمل هایت را میدهیم وقتی فهمیدند مخارج تا چه حد بالاست بادشان خوابید و ناپدید شدند، طبق برآورد چهار سال پیش، عمل های من در مجموع یک میلیارد تومان خرج برمیداشت.
البته اینها در کنار آنهایی هستند که به نوعی سوء استفاده کردند، سال پیش خانمی گفت من نماینده یک سازمان خیریه در آمریکا هستم، با آرم این ان جی او و خودش با من عکس گرفت و قول داد کمک های زیادی به من خواهد کرد تا من بتوانم عمل جراحی کنم چند ماه بعد با ۷۰۰ هزار تومان آمد و گفت همین جمع شده است!
من چون آقا هستم مانند زنان برای رسانه ها جذاب نبودم، قرار بود در روزنامه ها گزارشی از من تهیه شود و شماره حسابم را بنویسند که نشد، چندی پیش هم یک خانم که میگفت خبرنگار یک شبکه فارسی زبان خبری در خارج است به من اصرار کرد بیا با ما مصاحبه کن، اوضاعت بهتر میشود، شخص دیگری را مثال زد و گفت از وقتی با ما مصاحبه کرده است، خرج عملش را دولت داده، به او خانه داده شده و به دلار به او پول برای عمل در خارج از کشور داده شده است. حتی گفت میتوانی پناهنده شوی[روشنایی نمیداند که این خانم واقعا خبرنگار این شبکه خبری بوده و یا فقط مدعی ارتباط با این شبکه خبری شده است] خانم هایی را هم من
میشناسم که مورد حمله با اسید قرار گرفته اند، اطرافیانشان هم آنها را رها کرده اند و هیچ کمک مالی هم به آنها نمیشود.
من متوجه علت این بی عدالتی نمیشوم، چرا به یک قربانی از سوی دولت خانه سه طبقه و پول کامل عمل در خارج از کشور به دلار داده شده، به باقی حتی کمک هزینه عمل در داخل ایران داده نمیشود. ۹ سال است از این اتفاق گذشته، من فقط چند ماه بعد از آمنه بهرامی مورد حمله با اسید قرار گرفتم اما حکم فرد خاطی برخلاف آن پرونده اجرا نشده است، خانواده مهاجم بارها به منگفته اند که خانواده با نفوذی هستند و اجازه نمیدهند حکم اجرا شود.
قبل از این اتفاق من شغل داشتم و مشکل سربازیم برطرف شده بود. میخواستم پول جمع کنم، ازدواج کنم. اما در این مدت کاملا خانه نشین شده ام در ۹ سال غیر از زمان دادگاه از خانه بیرون نرفته ام. توان انجام هیچ کاری را هم ندارم. از صبح تا شب در خانه مینشینم تا زمان بگذرد و منتظرم تا حکم مهاجمم اجرا شود همین. از خانه بیرون نمیروم چون سنگینی نگاه مردم را حتی با بیست درصد بینایی حس میکنم، صدای حرفهایی که میزنند، آه هایی که میشکند را میشنوم به همین خاطر از خانه ام خارج نمیشوم، مردم نمیتوانند درک کنند با همین «آه» ساده چه آسیب روحی فراوانی به من وارد میکنند.
بدترین چیزی که در این نه سال شنیدم، متاسفانه از زبان یک پرستار بود، وقتی همان اوایل برای عوض کردن پانسمان به بیمارستان رفته بودم وقتی پرستار باند صورتم را باز کرد خیلی بیخیال به همکار دیگرش که کناری ایستاده بود گفت ببین صورتش چه «ماست خیاری» شده! به خاطر اسید صورت من تکه تکه شده و باقی جاها صاف است او آن را با تکه های خیار توی ماست مقایسه کرد، این جمله در ذهنم همیشه رژه میرود.
در کنار زخم های جسمی زخم های روحی و افسردگی است، هزینه نیم ساعت روانکاو ۴۰ هزار تومان است، ندارم بدهم.
افرادی که با اسید به دیگران حمله میکنند بسیار باهوشند، چون قربانی خود را نمیکشند، صورت طرف را میگیرند. یعنی هویتش را از او میگیرند، او را یک بار نمیکشد، هر روز میکشند و خودش هم با دادن دیه و چند سال زندان آزاد میشود.
سوال من این است کسانی که با اسلحه دزدی میکنند حتی اگر کسی را نکشند به خاطر به خطر انداختن امنیت روانی جامعه به خاطر محاربه با خدا، به سرعت اعدام میشوند، حالا چرا قانون با مهاجمان با اسید که باعثمیشوند هیچ کس هیچ امنیتی در خیابان احساس نکند برخورد قاطع و سریع نمیکند؟
من خیلی دوست دارم بتوانیم جمعی تشکیل دهیم از تمامی قربانیان اسیدپاشی به این شکل خواسته هایمان هم بهتر دیده میشود و شاید کمک های مردمی و دولتی به شکل عادلانه ای بین همه تقسیم شود.
طبق آمار بین المللی سالانه حدود ۱۵۰۰ حمله به وسیله اسید در سطح دنیا ثبت میشود که اکثر آن متعلق به کشورهای جنوب آسیا است.
متخصصان معتقدند تعداد حملات صورت گرفته بسیار بسیار بیشتر از آمار ثبت شده جهانی است. به نظر میرسد هند با تخمین ۱۰۰۰ حمله با اسید در سال ، رکوردار این انتقام خشن در دنیا باشد.