انتشار بوی دماغ سوخته در دانشگاههای کشور
متأسفانه بیتوجهی به مسائل و مشکلات محیطهای دانشجویی در سایه بیتوجهی مسئولان، بارها و بارها موجب بروز اتفاقات ریز و درشت شده است.
علي ميرزايي؛ متأسفانه كوتاهي مسئولان امور رفاهي دانشگاههاي كشور تا آنجا ادامه يافته است كه انتشار انواع بوها در محل دانشگاهها و خوابگاههاي دانشجويي، سلامت دانشجويان را تهديد ميكند.
به گزارش دانشجو، بر اساس گزارش های اسفناک رسیده، در آستانه شروع فصل گرما و در روز ۲۵ اردیبهشت ماه سال ۹۰، به یکباره بوی دماغ سوخته در دانشگاههای اصفهان، شیراز، قزوین، تهران و خیلی جاهای دیگر هم استشمام شد.
گمانهزنیها چه میگویند؟
عدهای معتقدند که منشأ این بوی بد یکجایی در داخل دانشگاه است اما در مقابل آنها هم کسانی وجود دارند که می گویند هرچه هست به آنطرف مرزهای کشورمان ارتباط دارد.
عاملان بوی بد گم و گور شدند
البته نتیجه تحقیقات دانشجویان و اساتید و کارمندان دانشگاه و حتی باغبانها و بقیه عوامل دانشگاه نشان میدهد که یک شورایی با یدک کشیدن کلمه هماهنگی به دنبال خود، بیشترین نقش را در انتشار این بو داشته است.
این شورا که همینجوری اتفاقی در خارج از ایران مشغول فعالیت است، کلی تلاش کرد و زور زد تا بلکه در روز ۲۵ اردیبهشت سال ۹۰ یک اغتشاشی، سر و صدایی «چیز» ی در دانشگاه راه بیندازد و چند روزی بساط سرگرمی دانشجوها را فراهم و دانشجونماها را سرکار بگذارد اما نشد که نشد!
یعنی اصلاً کسی این بیچارهها را تحویل نگرفت که نگرفت و حامیان محدود آنها در دانشگاه هم با دیدن چنین وضعی بی خیال اغتشاش شدند و برای اصرار و تمناهای ضدانقلاب، حتی تره و شوید و چغندر هم خُرد نکردند که نکردند.
خلاصه در حال حاضر، اعضای شورای نامبرده بدجوری گم و گور شده و سکوت معنادار اختیار فرمودهاند بلکه قدری جلوی رفتن آبروی خود را بگیرند.
راهکارهای پیشنهادی
خیال کردید همینجوری الکی است؟ خیر یک جور دیگری الکی است! ما انتقاد کشکی که نمیکنیم، انتقاد میکنیم تا راهکار ارئه دهیم.
برای جلوگیری از بوی دماغ سوختگی(خصوصاً سوختگی شدید در ناحیه بینیهای لندن نشینان وطن فروش) پیشنهاد میشود:
راه اول: یک دکتر خوب به این جماعت معرفی کنیم بلکه بعد از سالیان سال بتوانند بیماری توهم حضرات را رفع و رجوع کنند.
راه دوم: اگر دکتر نتوانست کار مثبتی انجام دهد می توانیم از انواع مختلف قرص خواب استفاده کنیم بلکه میل کنند و قدری بیشتر بخوابند و اینقدر هذیان نگویند.
راه سوم: اگر دو روش اول جواب نداد پيشنهاد ميكنيم ديگر كاري به كارشان نداشته باشيم بهتر است؛ آخر اينجوري خيلي هم بد نست! هر از چندي يك عده جار و جنجال ميكنند و ميگويند خواهيم آمد و چنين و چنان خواهيم كرد اما نميآيند و كاري هم از دستشان برنميآيد و نهايتاً خنده بر لبان خلق خدا مينشانند!