عالیشاه از رابطهاش با علی دایی میگوید
فوتبالیست جوان مازندرانی در این فصل خیلی زود به مهره محبوب طرفداران پرسپولیس تبدیل شد و در فکر است تا از همین پله برای پیشرفت و راهیابی به اروپا بهره ببرد.
به گزارش افکارنیوز، امید عالیشاه این روزها به یکی از مهره های اصلی تیم پرسپولیس تبدیل شده است تا علی دایی با اطمینان به او بار تهاجمی تیمش را افزایش دهد. فوتبالیست جوان مازندرانی در این فصل خیلی زود به مهره محبوب طرفداران پرسپولیس تبدیل شد و در فکر است تا از همین پله برای پیشرفت و راهیابی به اروپا بهره ببرد.
خودت را بیشتر معرفی می کنی؟
متولد ۲۰ دی ماه ۱۳۷۰ در شهر ساری.
درس می خوانی؟
بله، دانشجوی رشته تربیت بدنی هستم.
فوتبالت را از کجا شروع کردی؟
مثل بقیه بازیکنان از آموزشگاه ها. در آن ایام هیات فوتبال استان مازندران بازیکنان برتر استان را به اردوی تیم ملی نونهالان معرفی می کرد و من هم از این طریق به اردوی تیم ملی نونهالان معرفی شدم.
در رده های پایه ملی هم بازی کردی؟
در تمام رده های ملی غیر از بزرگسالان به میدان رفته ام.
عضو کدام باشگاه ها بودی؟
فوتبال باشگاهی ام را از لیگ دو و تیم صنایع سمنان آغاز کردم و سپس به نساجی مازندران، نفت تهران و راه آهن پیوستم و این فصل هم که به پرسپولیس آمدم.
متاهل که نیستی؟
نه، مجردم و فعلاً فقط به فوتبال فکر می کنم.
چند خواهر و برادر داری؟
ما کلاً سه تا هستیم و یک خواهر و یک برادر کوچکتر از خودم دارم.
در تهران با چه کسی زندگی می کنی؟
با هیچ کس! تنها هستم و الان سال هاست که به این سبک زندگی می کنم.
با کدام یک از بازیکنان تیم بیشتر رفت و امد داری؟
با اکثر بازیکنان تیم صمیمی هستم، اما با مازندرانی ها بیشتر در ارتباطم.
فرصت می کنی درس هم بخوانی؟
بله، در فرصت هایی که به دست می آورم جزواتم را هم می خوانم.
تنبل که نیستی؟
نه! در دوران دبیرستان و قبل از آن هم بچه درسخوانی بودم.
اوقات فراغتت را چطور سپری می کنی؟
بیشتر اوقات در خانه هستم و زیاد بیرون نمی روم.
در خانه چه می کنی؟
بیشتر فیلم می بینم.
چه سبک فیلمی را می پسندی؟
تفاوت چندانی نمی کند. ترسناک، اکشن، خنده دار و… فقط فیلم خوب باشد.
خوراکی مورد علاقه ات چیست؟
چیز کیک خیلی دوست دارم. غذای محبوبم هم قورمه سبزی است.
در مورد غذا خوردن آن هم در تنهایی مشکلی نداری؟
متاسفانه از این بابت ضعف دارم. چون تنها هستم و مجردی زندگی می کنم غذا خوردنم همیشه سروقت نیست و گاهی اوقات صبحانه نمی خورم، ناهارم را دیر می خورم و در کل وقتی با پدر و مادرم نیستم این طوری می شود.
خانواده ات برای کمک به تو به تهران نمی آیند؟
خودم به مادرم زحمت نمی دهم.
ماشین داری؟
یک اسپورتیج دارم.
رانندگی ات مورد پسند پلیس هست یا نه؟
بعضی اوقات کمی تند رانندگی می کنم و خودم هم از این مسئله ناراحت می شوم. البته می دانم که این کار خطرناک است و سعی می کنم دیگر با سرعت رانندگی نکنم.
خواننده مورد علاقه ات؟
محمد علیزاده و محسن یگانه. بعضی از آهنگ هایشان را خیلی دوست دارم.
اهل تئاتر هم هستی؟
آن دوران که در اردوی تیم ملی نوجوانان بودم از طرف فدراسیون به تئاتر گلریز در خیابان یوسف آباد می رفتیم و تئاترهای طنز بهزاد محمدی را می دیدیم.
به بازیگری علاقه داری؟
نه، اصلاً علاقه ندارم. چون نمی توانم.
سریال طنز «پژمان» را می دیدی؟
خیلی خوب بود. پژمان جمشیدی انصافاً در این سریال خوب بازی کرد و نشان داد استعداد خاصی در زمینه بازیگری دارد.
برای تو که فوتبالیستی جوان هستی این سریال تا چه حد توانست نظرت را جلب کند؟
این سریال به من می فهماند که «پهلوان زنده را عشق است». نکات مثبت و منفی کار یک فوتبالیست را به خوبی به تصویر می کشید و به نظرم خیلی آموزنده بود و من شخصاً از این سریال خیلی چیزها یاد گرفتم.
خودت را چطور نقد می کنی؟
خیلی آدم رکی هستم. حالا شاید این رک بودنم بد باشد یا خوب نمی دانم. اهل حرف زدن پشت سر کسی نیستم و حرفم را رو در رو می زنم. روراستی را به هر کاری ترجیح می دهم و سرم در لاک خودم است.
رابطه ات با علی دایی چطور است؟
من الان سه فصل است که کنار علی آقا کار می کنم و باید اذعان کنم که ایشان از هر نظر فردی نمونه هستند. هم از لحاظ اخلاقی و هم فوتبالی.
بزرگترین درسی که از علی دایی آموختی چیست؟
اینکه او فعل خواستن را به شکل کامل صرف می کند و یا چیزی را نمی خواهد یا آن را به طور تمام و کمال می خواهد.
فکر می کنی پرسپولیس این فصل جام بگیرد؟
همه هم و غم اعضای تیم و مسئولان باشگاه همین است. البته ما رقبای سرسختی مثل استقلال، تراکتورسازی و سپاهان را هم داریم، اما با تمام توان تلاش می کنیم تا در پایان فصل یک جام برای هواداران مان به ارمغان بیاوریم.
آرزوی فوتبالی ات چیست؟
اینکه بتوانم با راهیابی به تیم ملی و درخشش برای کشورم به فوتبال اروپا راه پیدا کنم.
آرزوی شخصی ات در زندگی چیست؟
داشتن سلامتی. به نظرم آدم اگر سالم باشد می تواند به هر چیزی که می خواهد دست پیدا کند. آرزویم سلامتی خودم و خانواده ام است که در سایه آن سایر آرزوها هم برآورده خواهند شد.
حرف پایانی؟
از پدر و مادرم که در طول این سال ها شبانه روز برایم زحمت کشیدند تا من به این مرتبه برسم تشکر می کنم و امیدوارم بتوانم به شکلی محبت هایشان را جبران کنم. از شما و همکاران تان در مجله «روزهای زندگی» هم تشکر می کنم.
روزهاي زندگي/ شماره ۴۳۴/ نيمه اول آذر ماه ۹۲/ گفتگو از: محمدرضا مدني/ صفحه ۸۲