تبلیغات
کد خبر: ۲۹۱۲۶۵

گپی دلننشین با دروازه‌بان تیم‌ملی‌ + عکس

«کارلوس کی روش» این اجازه را داد تا کمی با خانواده ام باشم و یک بار هم بالای برج میلاد رفتم و از آن بالا دیدم که تهران آنقدر بزرگ است که نمی توان حتی از بالای آن برج هم دور و برش را کامل دید.

گپی دلننشین با دروازه‌بان تیم‌ملی‌ + عکس

به گزارش افکارنیوز، دانیال داوری تصمیم خودش را گرفته تا برای رسیدن به آنچه آرزوی هر فوتبالیستی است با تیم ملی ایران به جام جهانی برود. دانیال که خودش می گوید باید او را «دنیل» صدا کنند در نخستین سفرش به تهران پس از سال ها دوری از این شهر شلوغ نظراتش درباره کشور پدرش را بیان کرد و از علایق و آرزوهایش با ما حرف زد که چکیده آن را از نظر می گذرانید.

آخرین بار چه زمانی به تهران آمدی؟


فکر می کنم ۱۵ سال پیش بود. سال ۱۳۷۷. آن زمان حدوداً ۱۰ سال داشتم. البته خیلی در تهران نماندیم و بیشتر با خانواده به مسافرت رفتیم. با این همه حالا که برگشتم می بینم چقدر این شهر تغییر کرده است! چقدر بزرگ شده.

چطور؟ مگر فرصت کردی در آن گشت و گذار کنی؟


بله، «کارلوس کی روش» این اجازه را داد تا کمی با خانواده ام باشم و یک بار هم بالای برج میلاد رفتم و از آن بالا دیدم که تهران آنقدر بزرگ است که نمی توان حتی از بالای آن برج هم دور و برش را کامل دید.

برخورد مردم با تو چطور بود؟


خیلی خوب، انتظار نداشتم که مردم ایران تا این حد به من محبت کنند و این مرا تشویق کرد تا بیشتر در خدمت تیم ملی باشم و مطمئن شوم که راه درستی را انتخاب کرده ام.

فکر نمی کنی اگر در همان آلمان به تیم ملی دعوت می شدی بهتر بود؟


البته انسان نباید هرگز ناامید باشد، اما من پس از مشورت با چند مربی و خانواده ام و اینکه آلمان همواره دروازه بان خوبی داشته و دارد خیلی بعید می دانستم که در آن کشور بتوانم ملی پوش بشوم. به همین دلیل وقتی کارلوس کی روش از من دعوت کرد تصمیمم را گرفتم و به ایران، بله گفتم.

حقیقت دارد که تو در آلمان و کنار فوتبال کار مدلینگ هم انجام دهی؟ البته تیپ و قیافه ات هم به مدل ها می خورد؟


(می خندد) نه. چنین چیزی نیست. حتی تا امروز چنین پیشنهادی هم نداشته ام که مدل باشم. شاید اگر کسی این حرف را زده به خاطر عکس های شخصی ام در اینترنت بوده که آنها را فقط برای دل خودم گرفته ام و به دلیل مدل شدن یا مدل بودن نیست.

ورزش دیگری هم هست که به آن بپردازی؟


نه. فرصت آن را ندارم که رشته دیگری را دنبال کنم.

چطور؟


خب ما در تیم اینتراخت برانشوآیگ روزی دو جلسه تمرین می کنیم و از صبح زود به باشگاه می رویم. مثل کارمندان یک شرکت یا اداره از صبح تا عصر آنجا در خدمت تیم هستیم، بنابراین فرصت این کارها را ندارم.

اما بالاخره وقت آزاد هم داری. در اوقات فراغت چطور؟


اوقات فراغتم را با بسکتبال پر می کنم. از انداختن توپ در داخل سبد بسکتبال لذت می برم و این ورزش به من کمک می کند که در فوتبال و هنگام پرتاب توپ، دقتم بیشتر شود.(می خندد)

در اوقات فراغت دیگر چه کارهایی می کنی؟


کتاب هم می خوانم. گاهی هم اینترنتی مطالعه می کنم و مطالب جالب مرتبط با فوتبال، آسیب دیدگی های فوتبالی، تمرینات جدید دروازه بانی و از این قبیل مطالب را می خوانم.

عضو فیس بوک و توییتر هم هستی؟


نه.

اما قبل از آمدنت به ایران در این دو ساعت عضو بودی؟


خیر. من فقط در فیس بوک پیچ هواداری دارم که آن هم برای خودم نیست، چون فرصت ندارم این سایت ها را به روز کنم.
یک نفر که به او اطمینان دارم این کارها را برای من می کند و صفحه هواداری را می چرخاند.

از ترافیک و رانندگی تهرانی ها نکته خاصی نظرات را جلب نکرد؟


خیلی عجیب است که کمتر کسی به قوانین اهمیت می دهد. خود ما برای رفتن به برج میلاد یک خیابان را که ورود ممنوع بود رفتیم و پلیس هم دید، اما وقتی به او گفتند دنیل داخل ماشین است خندید و چیزی نگفت که من گفتم اگر در آلمان بودیم گواهینامه راننده و ماشین را ضبط می کردند.

از دروازه بانان ایران کدام یک را می شناسی؟


فقط حجازی و عابدزاده را می شناسم. البته بیشتر عابدزاده، چون بعضی از بازی های او را دیده ام. در مورد حجازی هم بیشتر مطلب خواندم یا از زبان پدرم چیزهایی شنیده ام.

در جام جهانی برای ایران بازی می کنی؟


همه هدفم همین است. امیدوارم این فرصت به من داده شود.

دوست داری با آلمان هم گروه بشویم؟


به هیچ وجه! آنها تیم بسیار خوبی هستند که مدعی قهرمانی اند و با وجود آنها در گروه ایران کارمان برای صعود به دور دوم خیلی سخت می شود.

در این مدت که در ایران بودی غذای خوشمزه ای خوردی که نظرت را جلب کند؟


من همه غذاهای ایرانی را قبلاً خورده ام! اما خب قورمه سبزی و لوبیا پلو خیلی لذیذتر از بقیه هستند. چلوکباب را هم می پسندم، اما در کل خیلی شکمو نیستم.

استعداد چاقی داری؟


نه! اتفاقاً خیلی هم خوب غذا می خورم، اما سعی می کنم مواد ویتامینه و پروتئین مصرف کنم تا چربی، شیرینی و شکلات.

آرزویت را هم برایمان بگو؟

آرزویم بازی در جام جهانی است. اینکه با تیم ملی ایران عملکردی موفق داشته باشم و باعثسربلندی ایرانی ها و خانواده ام بشوم.

حرف پایانی؟


از شما ممنون هستم و برایتان آرزوی موفقیت می کنم.
روزهاي زندگي/ شماره ۴۳۲/ نيمه دوم آبان ماه ۹۲/ گفتگو از: محمدرضا مدني/ صفحه ۸۲

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات