قتل آخرین راننده ایرانی در جاده وحشت
آخرین راننده ایرانی که در جاده وحشت هرات افغانستان از سوی گروهی مسلح گروگانگرفته شده بود با شلیک دو گلوله به کام مرگ فرو رفت.
به گزارشافکارنیوز،کسی روایت ثانیههای پایانی زندگی راننده گروگان در هرات را نمیداند، از این رو می شود برایش قصهها نوشت. میشود فرض کرد یکی از گروگانگیران دست گذاشته روی شانه او و به بیرون خودرو هلش داده و گفته: «برو! آزادی…» رضا حتماً به آزادی فکر میکرد، به اینکه حدود یکماه درد و شکنجه تمام شدهاست، به اینکه چندقدم یا شاید چند هزار قدم با همسرش «مژگان» فاصله دارد و سرانجام میرسد به خانه و همه آنهایی را که دوست دارد، در آغوش میکشد و حتماً «ستایش» دختر ۷سالهاش را یک دل سیر میبوسد و میبوید. به اینکه دیگر نمیگذارد هیچ
چیزی بین او، همسرش و ستایش کوچولو فاصله بیندازد.
روی خاک هم که افتاد، هنوز جایی درونش به رهایی امید داشت، به برگشتن و رسیدن… چشمهایش را حتماً بسته و چهره «مژگان» و «ستایش» را تصور کرده است، درست پیش از آنکه تیر خلاص…هنوز به ستایش نگفتهاند پدرش از سفر هرات دیگر باز نمیگردد و دیگر قرار نیست برایش عروسک، یک کاپشن قرمز و گردو بیاورد. هنوز به ستایش نگفتهاند آغوش پدرش دیگر هیچ گاه برایش گرم نخواهد شد.
رضا سمیعیفرد، ۳۵ روز پیش به دست گروهی مسلح در منطقه «جبرائیل» هرات افغانستان ربوده شد. رضا نه سفیر بوده و نه وکیل! تنها راننده ساده یک کامیون ترانزیتی بوده که به هرات بار میبرد. پرونده ربودهشدن این راننده جوان حالا با تراژدی مرگ وی بسته شدهاست.
پنجشنبه گذشته بود که پلیس افغانستان جسدش را در بیابانهای اطراف هرات پیدا کرد و با هماهنگی کنسولگری ایران در هرات به خانوادهاش در مرز «دوغارون» تحویل داد.
مژگان شفاهی، همسر سیاهپوش رضا درطول یکماهی که همسرش در دست ربایندگان بود، از
هیچ تلاشی برای نجاتش فروگذار نکرده است. وی در مصاحبه پیشین خود به شوک گفته بود آدمربایان برای ترساندن وی و وادارکردنش به تهیه فوری پول، همسرش رضا را پشت تلفن کتک زده و ناسزاگویی میکردند. آنها در تماسهایشان تهدید میکردند زندگی رضا در خطر است و شاید باید تهدیدات جدیتر گرفته میشد.
مژگان میگفت: کلی به آنها التماس کردهام که من یک زن تنها هستم و این پول را ندارم تا سرانجام ۷۰۰میلیون جانبها را به ۳۰۰میلیون تومان کاهش دادهاند، گفتم به هر مقدسی که بخواهید قسم میخورم، من حتی همین میزان پول را هم در اختیار ندارم.
مژگان هیچ گاه تصور نمیکرد برای نجات همسرش به هر در و دیواری بزند، التماس کند و در راهروهای پلیس آگاهی از هوش برود. اما چه شد؟! فقط شنید «پیگیری میکنیم» و سرانجام کابوسهای یکماهه او با خبر مرگ همسرش رنگ واقعیت به خود گرفت و از این پس وی باید ستایش کوچولو را به سرانجام خوشبختی برساند.
شلیک دو گلوله
رضا در آخرین تماس به مژگان گفت خیلی سردش است، وی با وحشت از ناامیدی گروگانگیران میگوید و التماس میکند پول را سریعتر فراهم کنند. خانواده رضا سرانجام آدمربایان را به دریافت ۲۵۰ میلیون تومان راضی کردند، اما عجله این اشرار مجال تهیه پول را از خانواده رضا گرفت و این گروگان انگار باید کشته میشد.
امیر صفرپناه، باجناق رضا به شوک گفت: چند روز پس از شناسایی جسد رضا، او را به مشهد انتقال دادند. وی گفت: باور کنید از هیچ تلاشی برای تهیه پول فروگذار نکردیم. با هزار بدبختی و قرض ۱۰۰میلیون تومان جور کردیم، اما آدمربایان به گرفتن این میزان پول راضی نمیشدند، مدعی بودند بیشتر از اینها پای رضا پول دادهاند.
گویا یک گروه حرفهای آدمربایی در هرات رضا را ربوده و با این عنوان که وی تاجر و ثروتمند است، به گروه دیگری فروخته و پول زیادی را هم گرفته است؛ همین باعثشده بود آنها به پول پایینتر راضی نباشند.
ما جانبهای رضا را از ۷۰۰میلیون تومان به ۲۵۰میلیون تومان رساندیم و از آنها مهلت خواستیم تا باقیمانده این پول را تهیه کنیم، اما آنها راضی نشدند و پس از چند روز از قطع تماسشان خبر رسید پلیس هرات جسدی را خارج از این شهر پیدا کرده که چند روزی از مرگش میگذشت.
خانواده رضا جسد را شناسایی کردند و مراحل انتقال او به ایران فراهم شد. باجناق این راننده گفت: رضا را با دو گلوله کشتهاند. یک تیر را از پشت سر به وی شلیک کردهاند و دیگری که تیر خلاص بوده، به سرش شلیک شده، ضرباتی هم به دستش زدهاند. پلیس ایران گفته ۱۸روز از مرگ این راننده میگذرد.
صفرپناه میگوید: «تأثیر شکنجهها و سختیهای این یکماهه، چهره جوان رضا را حسابی تکیده کرده بود. وی از نهادهای مختلف درگیر در این پرونده گلایه میکند که اقدامی مثبت برای نجات جان رضا انجام ندادهاند؛ فقط گفتند، پیگیری میکنیم، اما کاری نکردند.
رضا یک راننده ساده بود، شاید اگر او وکیل و وزیر بود، ماجرا را جدیتر تلقی میکردند. باور کنید آدمربایان گاهی یک ساعت با ما تلفنی صحبت میکردند و آنقدر تماسهایشان ناشیانه بود که به آسانی امکان ردگیریشان وجود داشت، اما متأسفانه کسی صدای ما را نشنید و همسر و دختر ۷ ساله رضا به داغ او نشستند.»
باجناق رضا ادامه داد: سفتوسخت پیگیر پرونده هستیم و امیدواریم بتوانیم پرونده را تا مرحله دستگیری و مجازات آدمربایان پیش ببریم.
بنا بر این گزارش، سریال «رانندهربایی در هرات» که سه مورد گذشته نمونههایی از آن هستند، حرف امروز و دیروز نیست. چندسالی میشود که اشرار و متجاوزان از امنیت ضعیف این سرزمین جنگزده سود برده و کیسهای بزرگ برای مسافرانش دوختهاند. معمولاً برای جان هرکدام از اتباع ایرانی ربوده شده، ۳۰۰ تا حتی گاهی ۵/۱میلیارد تومان گرفتهاند.
مستندات نشان میدهد بیشتر افراد ربودهشده، رانندگان ترانزیتی هستند و به بیان دیگر این افراد شکار آسان اشرار در کشور افغانستان محسوب میشوند.
منابع غیررسمی میگویند همزمان با ربودهشدن رضا سمیعیفرد، چند راننده دیگر ایرانی هم در چنگال افغانها بودند که یکی از آنها به نام غلامرضا دو هفته پیش با دخالت پلیس افغانستان آزاد شد. این تبعه ایرانی که در شهرک جبرائیل در شمال غرب هرات از سوی گروه ناشناسی ربوده شده بود، ۱۱روز اسیر ربایندگانش بود. جالب اینجاست در جریان این عملیات هیچ آدمربایی دستگیر نشد و پلیس هرات تنها وعده پیگیری پرونده را داد.
البته رضا بهاندازه رانندگان قبلی که بیشتر با پرداخت پول به ربایندگان، آزاد شدهاند خوششانس نبود. البته او تنها راننده ایرانی نیست که پروندهاش با مرگ پایان یافت، جسد راننده دیگری با نام بهمن جاویدنیا نیز که تابستان سال گذشته از سوی گروه مسلح در جاده «اسلامقلعه» به هرات ربوده شده بود، در «ولسوالی انجیل» ولایت هرات پیدا شد. این خبر را خبرگزاری حوزه غرب افغانستان، «هریوا نیوز» هم تأیید کرد. اما منابع غیررسمی اعلام کردند: چندی پیش یک راننده ایرانی دیگر هم در جاده هرات - اسلامقلعه ربوده میشود.
از این مرد با نام «حفیظالله رستمی» یاد میکنند. او گویا راننده خودروی باربری بوده که افراد مسلح پس از ربودنش، وی را به جایی در اطراف شهر «کهسان» انتقال میدهند.
میگویند پیگیریهای پلیس برای یافتن این مرد نتیجهای در برنداشته و خانوادهاش مجبور به پرداخت جانبهایی سنگین شدند. اصلان رستمی، برادر حفیظالله رستمی هم در مصاحبه با شوک با تأیید همه این حوادثگفت: از ۲۲فروردین امسال که برادرم را ربودهاند تا به امروز خبری از او نداریم. حفیظالله راننده ترانزیتی بود که از بندرعباس به هرات بار میبرد.
او را در همان جاده مشهور هرات ربودند. چندباری با او تلفنی حرف زدیم، حتی روز آخر که ۱۶۰میلیون تومان درخواستی آدمربایان را تهیه کرده و قصد تحویلش را داشتیم، صدایش را پشت خط شنیدیم. به ما گفت پول را تحویل داده و جانش را بخریم.
رستمی افزود: سیام اردیبهشت۹۲ پول را در حوالی یکی از روستاهای اسلامقلعه به آدمربایان تحویل دادیم، اما درست پس از این اتفاق خطوطی که آدمربایان از راه آنها با ما در تماس بودند، قطع شد و خبری از تحویل برادرم نشد. سرنوشت حفیظالله ۴۵ساله تا به امروز در پردهای از ابهام است.
خانواده رستمی در این مدت دستبهدامان مقامات زیادی در داخل و خارج کشور شدهاند و آنطور که خودش میگوید، حتی چیزی حدود ۱۰۰میلیون تومان دیگر هم آن سوی مرز برای راهافتادن این پرونده هزینه کردهاند.
این یک پرونده پیچیده است نکته جالبتوجه در گزارش قبلی، بیاطلاعی مقامهای مسئول از این اتفاق بود. در گزارش قبلی به دلیل پاپسکشیدن نهادهای داخلی، سراغ دستگاه دیپلماسی کشور رفتیم و با مرضیه افخم، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران همکلام شدیم.
وی در آن تماس از کلیت ماجرا اظهار بیاطلاعی کرد و گفت تا به امروز گزارشی در این زمینه به دستش نرسیده است، اما ابراز علاقه کرد پرونده را پیگیری کند. پس از دریافت خبر مرگ رضا سمیعیفرد دوباره با وی تماس گرفتیم تا ببینیم برای آن پیگیریهایی که وعده داده، چه کرده است؟ مرضیه افخم باز هم میگوید از ماجرای کشتهشدن این راننده ایرانی در افغانستان بیخبر است.
او ماجرا را به امور ایرانیان خارج از کشور وزارت امور خارجه مرتبط میداند و تأکید میکند: ربودهشدن رانندگان ایرانی، یک پرونده پیچیده است و بسیاری از نهادها در این بحثدرگیر هستند.
در این مورد خاص پیگیریهای فراوانی از سوی دستگاههای مختلف صورت گرفته و تعاملاتی با دولت محلی هم داشتیم، اما متأسفانه به این نتیجه تأسفبرانگیز منجر شده است. او به تدابیر ویژه برای تأمین امنیت مرزها تأکید دارد و تأمین سلامت و امنیت اتباع ایرانی در آنسوی مرزها را هم بخشی از یک مجموعه کار پیچیده و هدفمند عنوان میکند.
افخم از برگزاری جلسهای در هفته گذشته میگوید که در آن، نمایندگان کنسولی، امور ایرانیان و همه دیگر نهادهای مرتبط با بحثاتباع ایرانی در خارج از کشور حضور داشتهاند که دستاورد این نشست، تعامل همه دستگاهها برای هماهنگی و انجام اقدامات مؤثر در نقاط مرزی بوده است. ب
بوق آزاد... تماسهاي ما با ديگر مقامات مسئول در اين پرونده از جمله نمايندگي امور خارجه در شمال شرق كشور و نماينده مردم مشهد در كميسيون امنيت ملي و سياست خارجي مجلس شوراي اسلامي بيپاسخ ميماند و دغدغه ما و مردم براي پيگيري مسائلي از ايندست كه به از همپاشيدن يك خانواده منجر شده، همچنان ادامه دارد.