سالار عقیلی:
صبوری همسرم راز موفقیت زندگیمان است
خبرنگارمان در دیداری با سالار عقیلی با وی و همسرش حریر شریعت زاده گفت و شنودی انجام داده که تقدیم خوانندگان عزیز می شود.
به گزارش افکارنیوز، سالار عقیلی از خوانندگان شاخص موسیقی سنتی است که از حدود ۲۰ سال پیش در این عرصه فعالیت دارد. او که در زمینه نوازندگی ساز نیز مهارت دارد و علاوه بر این با بازیگری در تئاتر و سینما هم آشناست، به پشتوانه هنرش و همین طور اخلاقش توانسته جایگاه خوبی بین مردم پیدا کند. خبرنگارمان در دیداری با سالار عقیلی با وی و همسرش حریر شریعت زاده گفت و شنودی انجام داده که تقدیم خوانندگان عزیز می شود.
صدای پیانوی برادرم استعداد مرا شکوفا کرد
قصه موسیقی برای من از آنجا شروع شد که از هفت سالگی با شنیدن صدای دلپذیر پیانوی برادرم در خانه به سمت موسیقی کشیده شدم و بعد خودم شروع به نواختن پیانو و تمبک کردم. مادرم هم صدای خوشی داشت و می خواند و شنیدن صدای او هم انگیزه ای شد تا من هم جذب خوانندگی شوم. ۱۶ ساله بودم که مادرم مرا به کلاس موسیقی فرستاد از آنجا دنیای من عوض شد و با موسیقی علمی آشنایی پیدا کردم و سازهایی را که نمی شناختم مانند سنتور را هم به صورت حرفه ای کار کردم.
در هنرستان، تمبک ساز حرفه ای بود و همه باید می زدند و آن زمان هنرستان سوره تازه تاسیس شده بود و ما جزو اولین گروه هنرآموزان بودیم.
هنرآموزی در آن موسسه دو ساز تخصصی کمانچه و سنتور داشت که من سنتور را انتخاب کردم و بعد از چهار سال با اخذ دیپلم در رشته سنتور فارغ التحصیل شدم. در همان هنگام و زمانی که حدود چند ماه از سال تحصیلی اولین دوره هنرستان می گذشت، به خاطر صدایی که داشتم و می خواندم با استاد صدیق تعریف آشنا شدم و از سال ۷۲ با حضور در کلاس های ایشان ردیف های آوازی را به مدت هفت سال آموختم.
در هنرستان اساتید زیادی داشتیم از جمله جهانگیر مهرپروران، محمد رئوف قنبری و شاپور توکلی و…
دلیل اینکه در رشته بازیگری فارغ التحصیل شدم و به سمت تئاتر رفتم، این بود که در آن زمان در رشته موسیقی چیزی به نام خوانندگی وجود نداشت و من هم دوست نداشتم آهنگساز یا رهبر ارکستر و… شوم.
بنابراین، چون از کودکی هم در تئاترهای دبستان بازی می کردم بعد از پایان دوره هنرستان، در رشته تئاتر امتحان دادم و قبول شدم و حدود چهار سال تا مقطع کارشناسی در رشته تئاتر تحصیل کردم.
آلبومی که خیلی دوستش دارم
از سال ۸۰ با همکاری استاد ارشد طهماسبی اولین آلبوم خودم تحت عنوان «عشق ماند» را منتشر کردم که خوشبختانه مورد استقبال مردم و هنرمندان قرار گرفت و تا امروز ۱۸ آلبوم با صدای من منتشر شده است. آلبوم های من مانند فرزندانم هستند و هر کدام از آنها یک ساختار و زیبایی خاصی دارد به این جهت، تمام آنها را دوست دارم و در خیلی از آنها اساتید موسیقی مانند گروه دستان، و کسانی که در گروه دستان هستند مانند حمید متبسم، کیوان ساکت و مجید انتظامی و… با من همکاری داشته اند و تا یک ماه دیگر نیز آلبوم جدیدی از من با فرهاد فخرالدینی منتشر می شود. با این همه، یکی از کارهایم را خیلی بیشتر
دوست دارم چون در آن اثر، خودم تصمیم می گرفتم چه بخوانم، همیشه در تمام آلبوم ها، آهنگساز برایم تصمیم گرفته بود، اما آهنگ های آلبوم «مایه ناز» را خودم انتخاب کرده ام و پیانوی آن را نیز همسرم نواخته است.
مشکل بزرگ هنرمندان موسیقی
ما در موسیقی تکلیف خودمان را نمی دانیم هنوز هم در تلویزیون ساز را نشان نمی دهند، اما در خیلی مغازه ها ساز می فروشند اگر ساز قدغن است چرا در مغازه ها می فروشند و چرا کنسرت برگزار می شود و اگر مجاز است، چرا در تلویزیون نباید نشان داده شود، حال آنکه در سینما ساز را نشان می دهند.
اینها سوالاتی است که در ذهن من و مردم وجود داشته و وجود دارد. ما همیشه با چنین مشکلاتی که البته بعضی هایش از قدیم هم بوده، دست و پنجه نرم کرده ایم در حال حاضر خود هنرمندان موسیقی را جلو می برند بدون اینکه حمایتی شامل حال شان باشد. الان، نداشتن سالن برای اجرای برنامه مشکل بزرگ هنرمندان است. البته سالن هایی مانند برج میلاد، تالار وحدت، نمایشگاه و… وجود دارد، اما برای هنرمندی که تازه شروع به خوانندگی کرده و در آغاز شاید ۵۰۰ نفر هم در کنسرت او شرکت نکنند مناسب نیست.
وقتی درآمد حاصل از فروش دویست سیصد بلیت ۲۰ هزار تومانی یا ۳۰ هزار تومانی شش میلیون تومان می شود، خواننده چطور می تواند ۲۵ میلیون تومان برای اجاره سالن بپردازد؟
لازم است سالن ها را با تخفیف بیشتری و حتی در مواردی به صورت رایگان در اختیار هنرمندانی که تازه وارد عرصه موسیقی شده اند، قرار داد.
امروز اگر من هم بخواهم در برج میلاد کنسرت بدهم، باید همان مبلغ را پرداخت کنم که یک شخص تازه وارد باید بپردازد.
هنرمند باید در یک رشته فعالیت کند
به من دو سه فیلم سینمایی و دو کار تئاتر پیشنهاد شد، اما قبول نکرده ام ولی کار موسیقی تئاتر را انجام داده ام و در واقع پشت صحنه چند تئاتر از جمله «نوبت دیوانگی» به کارگردانی هادی مرزبان خوانده ام و… برای بازی در دو فیلم سینمایی هم دعوت به کار شده ام، اما چون ترسیدم به کار آوازم لطمه بخورد، قبول نکردم. معتقدم آدم باید در یک رشته مطرح شود کسانی که چند رشته را دنبال می کنند و از این شاخه به آن شاخه می پرند احتمال موفقیت شان کم می شود. من، اگر در یک فیلم سینمایی بازی کنم، درسش را خوانده ام و لیسانس بازیگری دارم و شاید کسی از من ایراد نگیرد، اما دوستانی هستند که بدون علم و
دانش لازم، از خوانندگی به بازیگری، یا برعکس از بازیگری به خوانندگی مشغول می شوند و در هیچکدام از دو عرصه هم موفق نیستند و اسمی از آنها نمی ماند. چند اپرا، از جمله اپرای «مارکوپولو» را با ۴۰ بازیگر فرانسوی به کارگردانی یک بانوی فرانسوی به مدت هشت شب در سالن کنگره پاریس اجرا کردم و هر شب حدود پنج هزار نفر آن را دیدند. اپرای «لیلی و مجنون» را هم در مراکش اجرا کرده ام و چند ماه دیگر هم قرار است آن اپرا با ارکستر سنفونیک فرانسه، در مسکو روی صحنه برود.
خانواده هنرمند باید صبر ایوب داشته باشد
کسانی که مرا می شناسند همسرم را هم می شناسند. حریر شریعت زاده همسرم، نوازنده پیانو است و در تمام کنسرت هایم دف و پیانو می نوازد. ما صاحب فرزند پسری به نام ماهور هستیم و یکی از مشکلات ما همین است که مجبوریم هنگام اجرای برنامه فرزندمان را تنها بگذاریم. فکر می کنم یکی از رازهای موفقیت ما در زندگی مشترک، تحمل زیاد همسرم است که مرا طی سال ها تحمل کرده، چون به راستی تحمل کردن روحیه حساس هنرمندان سخت است و همسرشان باید صبر ایوب داشته باشد. ما حدود ۱۵ سال پیش ازدواج کرده ایم، اما قبل از ازدواج هم چند سالی با هم کنسرت برگزار کرده ایم. من همیشه دوست داشتم با کسی ازدواج کنم که
به موسیقی علاقمند باشد و همین امر موجب شد او را به عنوان همسر انتخاب کنم.
هنرمندان الگوی جامعه هستند
اگر یک بار دیگر به دنیا بیایم با دید بازتر و زیرکانه تر، در عرصه خوانندگی فعالیت خواهم کرد. خوانندگی هم شهرت و محبوبیت دارد، هم مشکلات خاص خودش را. مشکلاتش به این خاطر است که هنرمندان در زندگی الگوی مردم هستند و مردم از اعمال و رفتار آنان الگوبرداری می کنند. به این جهت، باید در رفتار، منش، شخصیت و ارتباط ها دقت بیشتری داشته باشیم. به طور مثال اگر راننده اتومبیلی جلو من بپیچد، چون مردم مرا می شناسند، شایسته نیست شیشه را پایین بکشم و به او بد و بیراه بگویم. من سال هاست که می خواهم یک شب سینما بروم، اما نمی توانم. یک روز به همسرم گفتم چون رشته ام بازیگری است دوست دارم
فیلم ها را در سینما ببینم، اما به خاطر محبت های مردم نمی توانم به سینما بروم ناچار صبر می کنم تا سی دی آن پخش شود و در خانه ببینم.
عاشق مردم هستم و عاشقانه برایشان می خوانم
مردم ما خیلی خوب هستند. من عاشق مردم ایران و همیشه در کنار آنان بوده و عاشقانه برایشان خوانده ام. ممکن است فردی یک سوپرمارکت داشته باشد و هر قدر هم با مشتری بدرفتاری کند، باز مردم از مغازه اش خرید کنند، اگر خودش هم نیاید، پسرش را برای خرید می فرستد، اما اگر ما کار بدی بکنیم دیگر مردم صدای ما را نمی شنوند و آلبوم هایمان را نمی خرند.
گفتگو با حریر شریعت زاده، همسر سالار عقیلی
من، حریر شریعت زاده متولد ۱۳۵۶ تهران هستم. در رشته تغذیه دانشگاه شهید بهشتی و در رشته موسیقی دانشگاه آزاد تحصیل کرده ام. با تشویق های مادرم، از پنج سالگی به پیانو علاقمند شدم و اولین استادم محمد رضایی بود و بعد نواختن پیانو را با استاد جواد معروفی ادامه دادم و بعد از فوت زنده یاد معروفی، با فریبا جواهری. سبکی که من الان می نوازم، سبک مرتضی محجوبی است که خیلی کم نواخته می شود و کسانی که این سبک را می نوازند انگشت شمار هستند.
من دو ساز می زنم. ساز تخصصی ام پیانو و ساز دوم دف است که از سال ۱۳۷۲ شروع کرده ام، همیشه به همسرم گفته ام که فکر نمی کنم در دنیا کسی به اندازه من صدای او را دوست داشته باشد.
اگر طرفدارانش در روز هشت ساعت هم صدای سالار عقیلی را بشنوند، من هر روز صبح تا شب صدای او را می شنوم و هیچ وقت نیست که صدای او را بشنوم و اشک نریزم و همیشه، حتی وقتی در مجلس ساز نمی زنم در ردیف جلو می نشینم و از شنیدن صدای سالار عقیلی بی اختیار اشک می ریزم. وقتی سالار اشک مرا می بیند، می گوید با دیدن اشک های تو صدایم می گیرد و خیلی وقت ها هم همین طور بوده و با دیدن اشک روی صورت من صدایش خراب شده.
زنان عادی وقتی مرا می بینند، می گویند خوش به حال شما که همیشه در سفر هستید و زندگی شادی دارید. در حالی که من به هیچ وجه دوست ندارم پسرم در زمینه موسیقی و هنر فعالیت کند. به خاطر اینکه زندگی بسیار پرحاشیه ای داریم سالار روز به روز مشهورتر می شود و من بر اثر عشق به او، خیلی از مشکلات را تحمل کرده ام و عشقم به او، ریشه اش چنان عمیق است که هیچ وقت اجازه نمی دهد چیزی موجب ایجاد کدورت بین ما شود. زندگی با افراد مشهور خیلی سخت است، ما هیچ کجا نمی توانیم برویم، پسرم آرزو دارد که پدرش او را به پارک ببرد. یکی دو بار که به پارک رفته بودند، مردم به خاطر لطف و محبتی که به سالار دارند
جلو می آمدند و ابراز احساسات می کردند و از او امضا می خواستند یا انتظار داشتند با آنها عکس بگیرد. در گذشته هر جا می رفتیم پسرمان را نیز با خود می بردیم، اما حالا که به دوره پیش دبستانی رفته، دیگر نمی توانیم او را همراه ببریم و در نتیجه، وقتی سفر می رویم او تنها می ماند.
من و سالار در ۲۱ سالگی نامزد شدیم و در ۲۳ سالگی ازدواج کردیم. آن موقع هنوز شخصیت هیچ کدام ما شکل نگرفته بود و من بیشتر از اخلاق سالار، مجذوب صدایش بودم. اما بعد از ازدواج با هم بزرگ شدیم و شخصیت هایمان با هم شکل گرفت.
مجله خانواده/ شماره ۴۹۹/ نيمه اول دي ماه ۹۲/ گفتگو: محمد تهراني/ صفحه ۴۴