تبلیغات
کد خبر: ۲۹۵۸۹۱

بهرام ابراهیمی:

هرگز عشق را از خانواده‌ام دریغ نکرده‌ام

کسانی که با هنرمندان زیر یک سقف زندگی می کنند باید صبر و حوصله شان زیاد باشد.

هرگز عشق را از خانواده‌ام دریغ نکرده‌ام

به گزارش افکارنیوز، بهرام ابراهیمی که بازیگری را از ۱۸ سالگی به طور حرفه ای و با حضور در سریال «صخره سیاه» شروع کرده و تا امروز در ده ها فیلم و سریال ایفای نقش کرده است، در دوره مدرسه دانش آموزی درسخوان بود و در کنکور نفر ۱۳۲ رشته تجربی شد و امکان داشت که زندگی اش در مسیر دیگری بیفتد، اما به دلیل آشنایی با بازیگر معروف سیروس افهمی که در دوره مدرسه معلمش بود و بعدها آشنایی با کارگردان معروف رکن الدین خسروی به فکر تحصیل در دانشکده هنرهای دراماتیک افتاد و به سراغ حرفه بازیگری رفت و… بهتر است بقیه گفتنی ها را از زبان خودش بخوانید.

بهرام ابراهیمی در یک نگاه

متولد: ۱۳۳۴ تهران
تحصیلات: کارشناس کارگردانی و بازیگری / متاهل

کارنامه هنری

تئاتر: امپراتور آنجلو، رویاهای آرام نشده، روز سیاوش
سینما: ایلیا نقاش جوان، کوچه و موزه، مرد بارانی، مارمولک، زاگرس، بازی خطرناک(آماده اکران)
تلویزیون: قسمت دوم سرزمین کهن(آماده پخش)

کارمندی را دوست ندارم

دوره کودکی من در قلهک گذشت و با شیطنت همراه بود. معلم من در کلاس چهارم دبستان سیروس افهمی از هنرمندان مطرح زمان خود بود او به ما تاریخ، جغرافیا درس می داد و به شدت هم به تاریخ علاقمند بود. در همان سال او نمایشنامه ای را در مدرسه روی صحنه برد که من هم در آن بازی داشتم و تا زمانی که وارد دبیرستان شدم، در چند نمایشنامه دیگر هم بازی کردم و از آن تاریخ علاقمند شدم تحصیلاتم را در همین رشته دنبال کنم و خوشحالم که با تحصیل در دانشکده هنرهای دراماتیک(در رشته کارگردانی) موفق به این کار شدم.

در ابتدا خانواده ام خیلی مخالف بودند چون به رغم شیطنت هایم دانش آموز درسخوانی بودم و نفر ۱۳۲ کنکور رشته تجربی شدم و به راحتی می توانستم در رشته پزشکی درس بخوانم، اما با سماجت آنها را متقاعد کردم و بعد از یک سال که دانشجوی این رشته بودم وارد یکی از بهترین گروه های تئاتری، یعنی گروه رکن الدین خسروی شدم و در آنجا تازه فهمیدم هیچ چیز از تئاتر نمی دانم. در آن گروه با الفبای صحیح بازیگری آشنا شدم ناگفته نماند از دوران کودکی کتاب خوان بودم و کتاب خوانی من در سال های بعد خیلی به دردم خورد. در همین دوره بود که خانواده ام متوجه موفقیت من در کارم شدند. وقتی تحصیلاتم تمام شد، از استخدام شدن در اداره تئاتر پرهیز کردم. چون اعتقاد دارم یک آرتیست یا می تواند با درآمدی که از حرفه اش به دست می آورد زندگی کند یا نمی تواند. در این حرفه شغل کارمندی انسان را به روزمرگی وا می دارد. البته، مخالف کارمند شدن همکارانم نیستم، فقط خودم شغل کارمندی را دوست ندارم، هر چند که در سه دهه اخیر به دلیل نابسامانی تئاتر و با توجه به اینکه اهم فعالیت من بازیگری تئاتر است، خیلی زیاد آسیب دیدم و به این جهت و به واسطه مشکلاتی که برایمان به وجود آمد، به رادیو رفتم و در بخش های نمایشی شروع به کار کردم که تا امروز ادامه یافته است.

من معتقدم کارگردانی دغدغه و بازیگری عشق است به همین دلیل تا حالا بیش از شش نمایشنامه را کارگردانی نکرده ام و تقریباً تمام عمرم را روی صحنه تئاتر گذرانده ام. من در رادیو کارگردانی می کنم، اما در تئاتر حتماً باید دغدغه ای سنگین، به واسطه یک متن خوب در من ایجاد بشود تا به سمت کارگردانی بروم.

با فرزندانم رفیق هستم

کسانی که با هنرمندان زیر یک سقف زندگی می کنند باید صبر و حوصله شان زیاد باشد. من هنگام اجرای تئاتر کم طاقت و حتی بسیار عصبی می شدم و تصور می کنم کسی جز همسرم نمی توانست مرا تحمل کند. همسری که فرشته زندگی ام است و اسم خودش هم فرشته است.

تنها چیزی که هرگز از خانواده ام دریغ نکرده ام عشق به خانواده است، همیشه همراه همسر و فرزندانم بوده ام و تلاش کرده ام تا آنان در آرامش عاطفی باشند. یک دختر و سه پسر دارم. دخترم دانشجوی رشته بازرگانی است. پسر دومم مهندس کامپیوتر و پسر بزرگم تحصیل کرده تئاتر است. فکر می کنم همه شان از حرفه پدر خود رضایت دارند، چون کارهای مرا با علاقه مندی دنبال می کنند و در اجراهای نمایشی نیز از تماشاگران کارهایم هستند. من بیش از آنکه پدر فرزندانم باشم رفیق آنها هستم و به همین دلیل هم دیوانه وار همدیگر را دوست داریم.

در مارمولک همه چیز سر جای خودش بود

در فیلم «مارمولک» ایفاگر شخصیت مجاور بودم که اگر میم آن را بردارید جاور می شود که یک شخصیت بین المللی است. شخصیت مجاور در فیلم سینمایی «مارمولک» شخصیتی چند ساختی بود و کارگردانی باهوش مثل کمال تبریزی، یک مشاور خوب مثل حبیب رضایی، گریمور خوب مثل مجید اسکندری، صدابردار خوب مثل محمود سماک باشی، فیلمبردار خوب و بازیگران ریز و درشت و خوب در «مارمولک» همه سر جای خودشان بودند و عقیده دارم فیلم سینمایی «مارمولک» از معدود فیلم های سینمای کشور است که همه آدم های فیلم در جایی که باید باشند قرار گرفته بودند. اگر قرار باشد بازیگر در کنار بدها خوب دیده شود هنر نکرده است، اما اگر در کنار خوب ها خوب دیده شود، کارش در حکم هنر است. در «مارمولک» چنین اتفاقی افتاد و شاید این اتفاق در فیلم دیگری نیفتاده، یا اگر افتاده من ندیده ام.

من برای رسیدن به شخصیت مجاور از تحصیلاتم خیلی کمک گرفتم و البته شخصیت او را هم دوست داشتم. اگر کاراکتری را که بازی می کنم دوست نداشته باشم هرگز بازی نمی کنم. بازیگری به اندازه کافی طاقت فرسا و سخت هست و اگر قرار باشد آدم نقش خودش را دوست نداشته باشد سخت در سخت خواهد شد.

کاری به یادماندنی انجام دادیم

چند سال قبل کتابی حدود سه نمایشنامه از ایوب آقاخانی به چاپ رسید که یکی از نمایشنامه های آن «امپراتور آنجلو» بود که به عنوان بهترین نمایشنامه جایزه اول نمایشنامه نویسی را در جشنواره بین المللی تئاتر فجر دریافت کرد. آن نمایشنامه همان سال در جشنواره تئاتر فجر روی صحنه رفت و من هم در آن بازی داشتم. همان موقع کتاب را خواندم و هر سه نمایشنامه، به خصوص «رویاهای رام نشده» را خیلی پسندیدم این نمایشنامه مدتی بعد توسط تیمی از همکاران هنرمندم در سالن سنگلج روی صحنه رفت تا اینکه در تابستان ۹۱ که به اتفاق ایوب آقاخانی در نمایشنامه «شب روی سنگفرش خیس» به کارگردانی هادی مرزبان همبازی بودم، وی پیشنهاد بازی در نمایشنامه «رویاهای رام نشده» و ایفای کاراکتر عیوض را به من داد و من، با شناختی که از تک تک کاراکترهای نمایشنامه داشتم قبول کردم و وقتی حضور مجید مظفری در این کار محرز شد، خیلی خوشحال شدم که با یکی از بازیگران پیشکسوت و قدیمی، که از دوستان قدیمی من نیز هست، رودررو می شوم. در این نمایشنامه بازیگران خوبی در قالب تیم های دو، سه و چهار نفره بازی داشتند که معتقدم تمام آنها با همدلی یک کار به یاد ماندنی را به نمایش گذاشتند. من و مجید مظفری در زمان تمرین نکاتی را به شخصیت عیوض و دیلاق اضافه کردیم و آنهایی که مورد پسند تیم سه نفره مان بود به کاراکترها اضافه شد و آنچه را که اضافه تشخیص دادیم، از بازی هایمان حذف کردیم.

فیلم هایی که می پسندم

در کارنامه هنری من فیلم سینمایی «زاگرس» هم به کارگردانی نجفی وجود دارد که در سال ۱۳۸۳ ساخته شده، اما در اکران عمومی خوب دیده نشد. فیلم «زاگرس» فیلم خوبی بود و زحمات زیادی بابت ساخت آن کشیده شد و بازیگران خوبی هم در آن حضور داشتند. به نظر من یکی از دلایل خوب دیده نشدن فیلم، زمان اکران نامناسب آن بود.

از بین کارهای سینمایی خودم «ایلیا نقاش جوان» را که به کارگردان ابوالحسن داودی در سال ۷۰ ساخته شده به خاطر تم غریبانه قصه اش و سرنوشت غریبی که بازیگر اصلی فیلم دارد، خیلی می پسندم. در ایلیا ایفاگر نقش یک نقاش هستم و کار دیگری که با ابوالحسن داودی داشته ام «مرد بارانی» است که در آن با فرامرز قریبیان همبازی هستم. «مرد بارانی» را هم خیلی دوست دارم و معتقدم فرامرز قریبیان یک استثناء در سینمای کشورمان است و به گمان من کارگردان هایی که بتوانند از او بازی های خوب بگیرند کم هستند. قریبیان آرتیستی به تمام معنا است. همچنین مجموعه «سرزمین کهن»(قسمت دوم) را که به کارگردانی کمال تبریزی ساخته شده و به زودی پخش آن شروع می شود، خیلی دوست دارم. فیلم سینمایی «بازی خطرناک» به کارگردانی حسن هدایت را هم آماده اکران دارم که در آن نیز با احمد نجفی و زیبا بروفه همبازی هستم و نمی دانم چه وقت اکران خواهد شد؟

مجله خانواده/ شماره ۴۹۹/ نيمه اول دي ماه ۹۲/ گفتگو: ميلاد بلادي/ صفحه ۸

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات