محمدامین ناجی:
دوست دارم یک روز نقش مولانا را بازی کنم!
من همیشه دعا می کنم نقش جدیدی داشته باشم، نقشی که بتوانم یک بار زندگی را در آن تجربه کنم و حتی یک بار دیگر هم کشف شوم.
به گزارش افکارنیوز، محمدامین ناجی، معروف به رضا ناجی متولد پنجم دی ماه ۱۳۲۱ است. او در خیابان طالقانی تبریز به دنیا آمده و از همان دوران نوجوانی در تئاترهای خیابانی مختلفی بازی کرده. «بچه های آسمان»، «تولد یک پروانه»، «بیدمجنون»، «باد در علفزار می رقصد» و «آواز گنجشک ها» از جمله فیلم هایی هستند که ناجی در آنها به ایفای نقش پرداخته است. او را امروز می توان با فیلم سینمایی «ترنج» و در نقش آقا بیوک بر پرده سینما دید، فیلمی عرفانی به کارگردانی مجتبی راعی.
با بازی در فیلم سینمایی «ترنج» بار دیگر هنر خود را در زمینه بازیگری به اثبات رساندید. در خصوص نقش خود صحبت می کنید؟
من همیشه دعا می کنم نقش جدیدی داشته باشم، نقشی که بتوانم یک بار زندگی را در آن تجربه کنم و حتی یک بار دیگر هم کشف شوم. نقش آقا بیوک همان چیزی بود که من می خواستم. یک شخصیت ساده و صادق که سعی می کند در زندگی کمتر خطا داشته باشد. آدم زودرنجی است و درون گرا و به دنیای خودش هم قانع است. وقتی می خواهند خانه ای را که در آنجا سال ها سکونت داشته خراب کنند به شدت مخالفت می کند، به واقعه کربلا علاقه زیادی دارد و نگران هنر خود، طراحی فرش و قالیبافی است. در آخر سایه مرگ اندیشی اش در همه زندگی اش تاثیر دارد و این کلید اصلی بازی در این کار است.
از بازی در «ترنج» راضی بودید؟
بله، خیلی راضی بودم. بعد از «آواز گنجشک ها» منتظر یک سناریوی خاص بودم، البته یک بار این پیشنهاد به من توسط بهرام بیضایی شد که این فیلم به مرحله ساخت نرسید، اما «ترنج» از آن فیلم هایی بود که من منتشر پیشنهادش بودم و الان به خواسته ای که داشتم رسیدم.
اصولاً بازی در فیلم های عرفانی و مخصوص را خوب بلد هستید و همیشه در فیلم هایی بازی می کنید که نقش خاصی را می طلبند. در این زمینه صحبت کنید؟
بله، همین طور است. البته این را هم بگویم حتی وقتی پیشنهاد بازی در «ترنج» توسط آقای راعی به من داده شد مقابل خودم چند نفر به آقای راعی گفتند ناجی ممکن است نتواند نقش آقا بیوک را خوب بازی کند، اما آقای راعی قویاً گفتند بجز ناجی هیچکس نمی تواند این نقش را در بیاورد که همین حرف قوت قلبی برای من شد، بعد از اینکه فیلم روی پرده سینما رفت خیلی ها به من بابت بازی خوبم تبریک و خسته نباشید گفتند.
شما در فیلم سینمایی «دربست تا آزادی» هم بازی کردید، از این حضور حرف می زنید؟
در واقع من برای اولین بار یک نقش کوتاه را تجربه کردم و اگر بازی در این فیلم را پذیرفتم به خاطر دوستانم بود.
و الان مشغول چه کاری هستید؟
در فیلم سینمایی «فرشته ها با هم می آیند» به کارگردانی حامد محمدی بازی می کنم. نقش دوم این فیلم را دارم که البته در آن بازیگرانی به نامی حضور ندارند، اما فیلم پرمحتوا و زیباست و می تواند تماشاگرپسند باشد.
شما در ابتدای کار بازیگری همیشه با مجید مجیدی کار می کردید و در فیلم هایی مثل «بچه های آسمان»، «بیدمجنون»، «آواز گنجشک ها» به کارگردانی ایشان بازی کردید چرا چند سالی است دیگر با مجیدی کار نمی کنید؟
الان آقای مجیدی مشغول ساخت فیلم «محمدرسول الله» هستند و به همین دلیل وقت شان را معطوف به این کار کرده اند و فیلم جدیدی نساختند که من بخواهم در آن بازی کنم.
به شما پیشنهاد بازی در فیلم «محمدرسول الله» داده نشد؟
نه، خب چون آقای مجیدی می دانستند من مشغول بازی در چند فیلم هستم شاید این پیشنهاد را به من ندادند.
شما با بازی در «آواز گنجشک ها» موفق به دریافت جایزه خرس نقره ای برلین آلمان شدید. الان دوست دارید چه جایزه بزرگ دیگری را دریافت کنید؟
بله، من سه جایزه جهانی را با بازی در «آواز گنجشک ها» گرفتم؛ از آلمان، استرالیا و دمشق. هر هنرمند کاری را که انجام می دهد منتظر نتیجه اش است و نتیجه هم تنها جایزه نیست، جایزه تنها یک قسمت از هدف بازیگر است، به نظرم جایزه را ملت به من می دهند و تبریک آنها به هنرمند و محبتی که بعد از یک بازی دارند بزرگترین جایزه ای است که من دریافت می کنم و از لطف و محبت همه مردم ممنونم.
چرا بیشتر در سینما حضور دارید و کمتر شما را در تلویزیون می بینیم؟
خب کمتر پیشنهاد تلویزیونی داشتم و بیشتر پیشنهادهایی که دارم سینمایی هستند اما در تلویزیون هم بازی در فیلم «بوی خوش زندگی» و «موج و صخره» را تجربه کردم.
به نظر می رسد به اندازه هنری که دارید در سینمای ایران مورد تقدیر قرار نگرفتند، درست است؟
بله، در سینمای ایران من بهترین کارها را داشتم، اما متاسفانه توجهی به آن نمی شود. جایزه خرس نقره ای را در آلمان به من دادند، اما اینجا نتوانستم جایزه ای دریافت کنم. انگار به هنرم اهمیت داده نمی شود و واقعاً نمی دانم مشکل چیست.
متاسفانه یکی از مشکلات ما همین است که به بازیگر جوان و زیبا چهره بیشتر توجه می شود تا بازیگری که سن و سال بالایی دارد و به همین بهانه هنر او هم نادیده گرفته می شود.
این مسئله برای همه صدق نمی کند. شاید بعضی از کارگردان ها به چهره بازیگر خیلی اهمیت بدهند، اما برای بعضی دیگر از کارگردان ها هنر بازیگر حرف اول را می زند. متاسفانه در کشور ما کار سینمایی کم است، چون تهیه کننده کم است. دولت هم باید در این زمینه همکاری کند. الان خود من پنج شش تا فیلم بازی کرده ام که هنوز اکران نشدند و مشکلات مالی در این زمینه تاثیر دارد. من در فیلم «پای پیاده» که سینمایی بود بازی کردم و در تاتارستان این فیلم جایزه گرفت. بعد از پنج شش سال که در سینما اکران نشد آن را در تلویزیون پخش کردند.
از دستمزدتان راضی هستید؟
شکر خدا، راضی هستم.
اینکه دستمزد یک بازیگر چند ماه یا چند سال بعد از زمان قرارداد پرداخت می شود، صحت دارد؟
کمتر پیش می آید این اتفاق بیفتد. البته من اعتقاد دارم دستمزد ما بازیگران دیر یا زود دارد، اما سوخت و ساز ندارد.
گویش آذری شما هم در جذابیت کارهایتان تاثیر دارد، خودتان چه اعتقادی دارید؟
چیزی که از دل بر آید، بر دل هم می نشیند(باخنده)
در این چند سال هم از غلظت گویش تان کم نشده، چرا؟
من آذری هستم و هیچ وقت لهجه ام را تغییر نمی دهم. نه فقط من، همه آذری ها همین طور هستند، چرا که گویش مان را دوست داریم.
شما اصولاً نقش آدم های مستضعف را بازی می کنید، چرا هیچ وقت نقش آدم های پولدار را بازی نمی کنید؟
وقتی یک نقش را به من می دهند من هم هان را بازی می کنم و بعد در قالبش می روم. سعی می کنم طوری بازی کنم که بیننده هم آن را باور کند. اگر یک نقش را باور نکنم، آن را بازی نمی کنم. باید طوری بازی کنیم که وقتی مردم آن را می بینند، نگویند بازی کرده، من با نقش هایم زندگی می کنم و همان طور که تا به حال نقش آدم های ضعیف جامعه را بازی کردم، فکر می کنم بتوانم از پس نقش آدم های پولدار هم بر بیایم.
هنوز در تبریز ساکن هستید؟
نه، دو سال است که به تهران آمدیم. دیدم چند سال مداوم باید راه تهران و تبریز را طی کنم و این طوری زندگی خیلی برایم سخت شده بود، به خاطر همین با عیال و بچه ها آمدیم تهران.
دل تان برای تبریز تنگ نمی شود؟
هر وقت دلم تنگ می شود، به آنجا می روم.
در زندگی سختی زیادی دیدید، درست است؟
یک بار که برای بازی تئاتر به اصفهان می رفتم در راه تصادف کردم و چهار سال خانه نشین شدم. در آن سال ها وضع مان خیلی بد شد حتی خانمم همه طلاهایش را فروخت تا خرجی مان در بیاید، اما خدا را شکر که الان شرایط مان خوب شده.
حالا که بازیگر معروفی شده اید، قدر همسرتان را می دانید؟ یعنی یادتان هست ایشان چه سختی هایی را تحمل کردند.
رفتار من هیچ فرقی نکرده و همان رضا ناجی قبل هستم، این را نه فقط خانمم که همه اطرافیانم می گویند. هنوز هم مثل قبل تا گوشی تلفن را جواب می دهم می گویم به نام خدا، سلام علیکم بفرمایید آدم هیچ وقت نباید گذشته اش را از یاد ببرد.
غیر از بازیگری شغل دیگری هم دارید؟
نه، بازنشسته نیروی هوایی هستم. البته قبل از اینکه بازیگر شوم در آموزشگاه های رانندگی کار می کردم.
اگر بازیگر نمی شدید چه شغلی را انتخاب می کردید؟
مکانیکی را دوست دارم و در دوران جوانی مکانیک هم بودم.
اوقات فراغت تان چطور می گذرد؟
می نشینم خانه و با خانمم فیلمنامه ها را می خوانم، حاج خانم سبزی می گیرد، می آورد با هم پاک می کنیم.
به چه چیزی خیلی حساس هستید؟
از دروغ خیلی بدم می آید، هر کسی که به من دروغ بگوید خیلی زود ناراحت می شوم. بدبختی ما انسان ها فقط در دروغ است، اگر آن را از کره زمین بردارند همه خوشبخت می شوند. من همیشه می گویم به هم دروغ نگوییم.
دوست دارید بازی در چه نقشی به شما پیشنهاد داده شود؟
نقش های تاریخی و هنری را خیلی دوست دارم، دوست دارم یک روز در نقش مولانا بازی کنم.
پس به شعر هم علاقه دارید؟
وقت کنم شعر می خوانم. آخرین کتابی هم که خواندم دیوان حافظ بود.
ورزش را هم دوست دارید؟
من خیلی به کوهنوردی علاقمند بودم، اما پاهایم که شکست دیگر کوه نرفتم. شنا و فوتبال را هم دوست دارم.
طرفدار چه تیمی هستید؟
آبی و قرمزها همه مردم ایران هستند و این سلیقه هاست که فرق می کند، شما بنویسید من طرفدار تیم ملی هستم. استقلال، پرسپولیس و تراکتور را هم دوست دارم.
روزهاي زندگي/ شماره ۴۳۵/ نيمه اول دي ماه ۹۲/ گفتگو از: فاطمه صمدي/ صفحه ۲۸