پیمان حسینی:
اولین حقوقم هشت هزار تومان بود!
حسینی در کنار ورزش دو اصل مهم دیگر را هم فراموش نکرده است.
به گزارش افکارنیوز، یکی از عوامل موفقیت تیم فوتبال ساحلی در چند سال اخیر، پیمان حسینی بوده، جوان خوش نام و بی ادعای نوشهری که در جام بین قاره ای امارات شاهکار کرد. رخشش او در کنار دیگر ملی پوشان این تیم، افتخار بزرگی را برای ورزش کشورمان رقم زد. حسینی در کنار ورزش دو اصل مهم دیگر را هم فراموش نکرده است. اول توکل به خدا و احترام به پدر و مادر و دوم داشتن تحصیلات عالیه و همین ها از او بازیکنی موفق ساخته است که به طور قطع در سال های آینده از او و از تیم فوتبال ساحلی بیشتر خواهیم شنید به شرط اینکه فدراسیونی ها هم از این تیم بیشتر حمایت کنند.
در ابتدا مختصری از خودت بگو.
متولد ۲۷ بهمن ماه ۶۲ در نوشهر و فوق لیسانس منابع طبیعی و جنگلداری از دانشگاه چالوس هستم. یک برادر و یک خواهر دارم، مجردم و فرزند آخر خانواده ام.
چرا فوتبال ساحلی؟
شروع کار من با کاراته بود. آن هم از هفت سالگی، اما کم کم به فوتبال علاقمند شدم و در مدارس فوتبال شموشک حضور پیدا کردم و در نهایت با شموشک قرارداد بستم و برای آن تیم در لیگ یک و لیگ برتر بازی کردم و از سال ۸۸ به طور کلی فوتبال چمنی را کنار گذاشتم.
چرا؟
برای اینکه فیزیک من طوری بود که هر مربی نمی پسندید. با فلاحت زاده صحبت کردم. حتی چند بار به طور مقطعی مرا به اردوی تیم فوتبال ساحلی دعوت کردند، بعد هم برای تیم فوتبال ساحلی سایپا بازی کردم و کم کم علاقه ام به فوتبال ساحلی خیلی بیشتر شد. تا اینکه هاشم پور، اکتاویو و مشایخی دعوتم کردند.
تا حالا چه مقام هایی به دست آورده ای؟
با سایپا قهرمان شدم. با شهرداری تبریز قهرمان و نایب قهرمان شدم. با تیم ویکتور بلاروس نایب قهرمان شدم. در سطح ملی در دو سال اخیر در بازی های آسیایی در چین و قطر قهرمان شدم. در قشم قهرمان بازی های غرب آسیا. در بلاروس قهرمان یک تورنمنت اروپایی، در جام جهانی جزو هشت تیم برتر دنیا شدیم و در جام بین قاره ای در امارات هم قهرمان شدیم.
همان مسابقه ای که جایزه بهترین دروازه بان تورنمنت را به تو ندادند؟
بله متاسفانه، در حالی که هم خودم، هم بچه های تیم فکر می کردیم جایزه حق من است و جالب تر اینکه وقتی دروازه بان روسیه را معرفی کردند، تماشاگران حاضر در آنجا اسم مرا فریاد زدند. با این حال به خاطر قهرمانی تیم ملی آن حق کشی را در حق خودم فراموش کردم.
سن دروازه بانی در فوتبال ساحلی با فوتبال چمن فرق می کند؟
آدم تا هر زمانی که بدنش آماده باشد می تواند بازی کند. جهش های ما روی زمین سفت راحت تر است و بهتر به سمت توپ حرکت می کنیم، اما در زمین ماسه ای جهش ها سخت می شود و اینکه توپ پس از برخورد به زمین جهت ندارد. از طرفی دروازه بان هم به نوعی یکی از ستون های تیم است و باید در هر لحظه بهترین واکنش را داشته باشد.
ماسه توی چشم تان نمی رود؟
(با صدای بلند می خندد) همین الان هم که چشم هایم را می مالم، ماسه های امارات از آن خارج می شود، اما به هر حال دیگر عادت کرده ایم.
خانواده ات مخالفت نمی کردند؟
من در یک خانواده معمولی رشد کردم، اما این شانس را داشتم که پدر و مادر همیشه حامی ام بودند و یک فضای کاملاً حرفه ای را در حد توان خودشان برایم ایجاد می کردند. البته، سختی های خاص خودش را داشت. من از سال ۷۸ که اولین حقوقم را از شموشک گرفتم…
چقدر بود؟
هشت هزار تومان. از همان روز سعی کردم روی پای خودم بایستم و با آن هشت هزار تومان برای خودم کفش و چیزهای دیگری را که نیاز داشتم خریدم. البته بعدها حقوقم شد پنجاه، صد و… در همه آن سال ها پستی و بلندی هم داشتمف اما هیچ وقت دلزده نمی شدم.
یعنی چه؟
یعنی اینکه بیشتر وقت ها اختصاصی تمرین می کردم، چون به یک جلسه تمرین قانع نبودم و چون منزل مان به دریا نزدیک بود حتماً یک جلسه تمرین را کنار دریا انجام می دادم و ساعتش هم برایم مهم نبود. بعضی وقت ها ۹ تا ۱۰ شب تمرین می کردم. البته تنهای تنها. آن تمرین موجب می شد بدنم همیشه آماده بماند.
چرا؟
برای اینکه آدم اگر همیشه آماده باشد و یک روز شانس به او رو کند، می تواند از همان یک فرصت هم نهایت استفاده را ببرد، اما اگر بدن آماده نباشد ممکن است فرصت از دست برود.
تا حالا از لیگ برتر پیشنهادی داشته ای؟
از لیگ برتر نه، اما از لیگ یک پیشنهاد داشتم که چشمگیر هم نبود.
یعنی اگر چشمگیر بود به فوتبال چمنی بر می گشتی؟
اگر پیشنهاد خوبی از لیگ برتر برسد، به آن فکر می کنم، اما شرایطم در فوتبال ساحلی خوب است. شاید اینجا پول زیادی ندهند، اما ارزش و اعتبار خیلی خوبی پیدا کرده ام و افتخار می کنم که مردم از ما راضی هستند.
بالاخره پاداش شما را دادند؟
هنوز نه، اما منتظریم این اتفاق بیفتد. من دلم می خواهد به بچه ها در حد شان پاداش داده شود چون خیلی زحمت کشیده و شگفتی خلق کرده اند.
بدون کفش و قلم بند سخت و خطرناک نیست؟
بچه ها عادت دارند. فوتبال ساحلی پاهای قوی می خواهد. همین طور شرایط فیزیکی بهتری را طلب می کند.
در جریان رقابت های بین قاره ای که در نهایت به قهرمانی تیم ملی منجر شد، چهره های ورزش زیادی به شما تبریک می گفتند و…
بله، اینها را می شنیدیم و انگیزه و انرژی مان مضاعف می شد. بی شک اثر همان دعای خیر مردم بود که توانستیم مقابل ناداوری ها بایستیم. بچه ها واقعاً تلاش کردند و زحمت کشیدند. لحظه ای به باخت فکر نمی کردیم و امیدوارم این حمایت ها دایمی باشد. قهرمانی در کنار خلیج فارس وصف ناپذیر بود.
استقبال خیلی خوبی هم در نوشهر از شما شد.
فوق العاده بود. جمعیت زیادی از نوشهر، چالوس، کجور و روستاهای اطراف آمده بودند. باور کنید با دیدن آن همه جمعیت، خستگی از تن مان در رفت.
من دست تک تک شان را به گرمی می فشارم و از همه آنها تشکر می کنم.
بهترین بازی که انجام داده ای؟
فکر می کنم بازی با برزیل بود.
بهترین گلی که زدی؟
در همان جام به برزیل گل قشنگی زدم، اما گلی را که به اوکراین زدم و موجب شد به مرحله بعدی جام جهانی صعود کنیم، هیچ وقت فراموش نمی کنم.
بدترین گلی که خورده ای؟
گل بد زیاد خورده ام و روی تمام آنها هم مقصر بوده ام. البته من عادت دارم بعد از بازی عملکردم را آنالیز کنم تا اشتباهاتم را در بازی های بعد تکرار نکنم.
اگر به گذشته برگردی باز هم فوتبال ساحلی را انتخاب می کنی؟
فوتبال ساحلی پایه و مدرسه ندارد. اکثر بچه های شمال فوتبال ساحلی در خون شان است، من هم فوتبال ساحلی را بیشتر دوست دارم. در فوتبال چمنی بازیکن با یکی دو توپ که بگیرد ستاره می شود، اما در فوتبال ساحلی باید بیست تا توپ بگیرد تا ستاره شود چون موقعیت های بیشتری روی دروازه ها به وجود می آید.
کلام پایانی؟
من از خانواده ام تشکر می کنم، از همشهری هایم، تمام مربیانم، فدراسیون فوتبال و رسانه ها که در این سال ها مورد حمایت قرارم دادند، ممنونم.
خانواده جوان/ شماره ۱۹۹/ دي ماه ۹۲/ گفتگو: حسين برزگرياري/ صفحه ۱۲