گفتگویی با دروازهبان ملیپوش سپاهان + عکس
او از زندگی ورزشی و شخصی اش لذت می برد و می گوید از این که عضو تیم ملی ایران است و به جام جهانی می رود، خوشحال است.
به گزارش افکارنیوز، رحمان احمدی دروازه بان ملی پوش سپاهان حالا با وجود رقیب بوندس لیگایی خود دانیال داوری باز هم به روزهایی بازگشته که مهدی رحمتی در تیم ملی مانع رسیدنش به دستکش های این تیم بود. با این همه او از زندگی ورزشی و شخصی اش لذت می برد و می گوید از این که عضو تیم ملی ایران است و به جام جهانی می رود، خوشحال است.
خودت را بیشتر برای خوانندگان ما معرفی می کنی؟
من متولد شهریور سال ۱۳۵۹ در نزدیکی نوشهر هستم.
دقیق تر می گویی کجا؟
متولد روستای «خمیرسر» هستم که در نزدیکی نوشهر واقع شده است.
فوتبالت را از کجا شروع کردی؟
از شموشک نوشهر.
متاهل هم که هستی؟
بله! من دوتا دختر دارم به نام های باران و دریا.
فاصله سنی شان چقدر است؟
دو سال این طوری هر دو با هم بزرگ می شوند و من و همسرم به یک باره از بچه داری راحت می شویم.
کار سختی دارید؟
سختی اش مربوط به دورانی بود که دختر دوم مان به دنیا آمد، البته در آن روزها خانواده هایمان کمک حالمان شدند و از این نظر هم به مشکل خاصی برنخوردیم. حالا هم من خودم کنار همسرم هستم و این مسائل را با کمک هم حل و فصل می کنیم.
الان ساکن اصفهان هستید؟
بله! ما طی این سال ها به این سبک زندگی عادت کرده ایم.
همسرت از این که از خانواده اش دور است، اعتراضی ندارد؟
خیر، او از عوامل اصلی موفقیت من طی این سال هاست و از این بابت همواره مرا همراهی کرده و من ممنونش هستم. ما ابتدا که من به سایپا پیوسته بودم و از مازندران خارج شدیم، در کرج زندگی می کردیم و بعد به تهران آمدیم و قبل از این فصل هم که به سپاهان آمدم در اصفهان زندگی کرده ایم.
سخت تان نبود؟
این هم نوعی زندگی کردن است که اتفاقا آدم را پخته تر و با زندگی در شرایط مختلف آشناتر می کند، ما هم از آن راضی هستیم و چون می دانیم همیشگی نیست و دوران بازیگری من در فوتبال را شامل می شود از این بابت با آن به خوبی کنار آمده ایم. البته همان طور که گفتم همسرم از خودگذشتگی زیادی در این باره به خاطر من داشته و من هم در عوض سعی کرده ام در زندگی مشترک مان این نقایص را برطرف کنم. گرچه می دانم که هرگز به اندازه او که در دوری های من به واسطه حضورم در اردوهای تیم ملی و باشگاهی با بچه های تنهایش گذاشته ام و سختی دیده، نمی توانم کاری انجام دهم.
خودت را چه طور آدمی توصیف می کنی؟
خیلی آرام و صبور هستم و تا جایی که بتوانم سعی می کنم عصبانی نشوم… اما وای به وقتی که عصبانی شوم. البته بعد از بچه دار شدن خیلی صبور شده ام به ویژه حالا که می دانم دو تا دختر دارم و خیالم از بابت شلوغ کردن های پسرانه کودکان راحت تر است.
از ظاهرت به نظر می رسد که اهل ساده زندگی کردن هستی؟
از ابتدا این گونه بوده ام و ساده زندگی کردن را بیش از هر مدل زندگی دیگری می پسندم. هرگز نخواسته ام خود را غیر از آنچه هستم نشان بدهم و ضرری هم از این بابت شامل حالم نشده است. مطمئن باشید که این روش زندگی کردن را به فرزندانم هم خواهم آموخت.
اگر دخترانت بپرسند که چرا دروازه بان شدی، چه پاسخی با آنها خواهی داد؟
حقیقتش این است که من ابتدا فوروارد بودم وقتی قرار شد در نوجوانان شموشک تست بدهم خودم رفتم و در صف دروازه بانان ایستادم!
دلیلی داشتی که این کار را کردی؟
رفقایم هم در آن لحظه این سوال را از من پرسیدند که گفتم احساس می کنم در دروازه بانی موفق تر خواهم بود و این گونه هم شد و حالا قطعا آن دوستانم متوجه شده اند که چرا چنین تصمیمی گرفتم.
چه حسی در آن لحظه تو را به این کار واداشت؟
نمی دانم! در دوران تحصیل هر زمان که دروازه بان کلاس مان غیبت می کرد، من جای او می ایستادم و نمی دانم چطور شد که این فکر به ذهنم آمد همین که الان پشیمان نشده ام جای شکر دارد.
در جام جهانی این فرصت به تو می رسد که درون دروازه بایستی؟
ببینید! من در مکتب شموشک بزرگ شدم و اهل رقابت هستم. من در این سال ها با دروازه بانان بزرگی در تیم های مختلف رقابت کردم و از آن مازندرانی هایی هستم که از رقابت کردن نه تنها نمی ترسم بلکه از آن لذت هم می برم و به من انگیزه می دهد تا بیشتر تلاش کنم و همین سبب موفقیتم می شود.
پس به بازی در برزیل برای تیم ملی امید داری؟
قطعاً! دانیال داوری یا هر دروازه بان دیگری که باشد با او رقابت خواهم کرد. همین حالا وقتی به بازی تیم ملی برابر کره در سئول بر می گردم و بازی را می بینم از اینکه توانستم در آن شرایط دروازه تیم ملی را بسته نگه دارم تا از همان جا راهی جام جهانی شویم به خودم افتخار می کنم و احساس می کنم تا حدی دینم را به مملکتم ادا کرده ام اما برای بازی در برزیل هم با هر کسی که باشد رقابت خواهم کرد و از این حیثنگرانی ندارم، ضمن اینکه باید دید تا آن زمان چه اتفاقی رخ خواهد داد. شاید اصلاً «کی روش» مرا به تیم ملی دعوت نکند!
دوست داری برابر آرژانتین و «مسی» بازی کنی؟
البته که دوست دارم. این فرصتی نیست که هر وقت خواستیم نصیب مان شود و امیدوارم در آن بازی نوبت به من برسد و من با تمام وجود از دروازه بان تیم ملی برابر آرژانتین محافظت کنم. گرچه مطمئن هستم که در آن روز خط دفاع و دروازه بان ایران روز پرکاری را سپری خواهند کرد.
خاطره ای از بازی سئول در ۲۸ خرداد ۹۲ نداری؟
خیلی تحت فشار بودیم و ۴۰ هزار کره ای یکصدا تیم شان را تشویق می کردند اما باور کنید که دقایقی پس از شروع بازی هیچ صدایی نمی شنیدم و فقط به توپ نگاه می کردم و اینکه چطور آن را دفع یا مهار کنم. وقتی رضا(قوچان نژاد) گل زد و ورزشگاه در سکوت فرو رفت تازه متوجه سکوها شدم و این سکوت در آن لحظه را هرگز فراموش نمی کنم و آن را جزو بهترین خاطراتم به شمار می آورم.
آرزوی ورزشی ات چیست؟
اینکه با تیم ملی در جام جهانی باشم و از دور اول به دور دوم صعود کنیم تا اولین فوتبالیست های ایران باشیم که از دور اول به دور دوم صعود کرده ایم.
آرزوی شخصی ات؟
سلامتی خودم و خانواده ام.
حرف پایانی؟
از همه کسانی که تا این لحظه برای من زحمت کشیده اند تا در این جایگاه باشم ممنون هستم. از شما و همکاران تان در مجله «روزهای زندگی» هم ممنونم که این فرصت را در اختیارم قرار دادید.
روزهاي زندگي/ شماره ۴۳۷/ نيمه اول بهمن ماه ۹۲/ گفتگو از: محمدرضا مدني/ صفحه ۸۲