آرزو افشار از نقش " آفرین " میگوید + عکس
با آرزو افشار به بهانه پخش مجموعه «آوای باران» گپ و گفتی داشته ایم که می خوانید.
به گزارش افکارنیوز، هنرمندان برای خودشان زندگی نمی کنند
متولد ۲۹ مرداد ۱۳۵۷ تهران
تحصیلات: فوق لیسانس کارگردانی نمایش / مجرد
آرزو افشار، که در مجموعه تلویزیونی «آوای باران» ایفاگر نقش آفرین است، کارنامه ای پروپیمان در تمام عرصه های بازیگری دارد و علاوه بر این که تحصیل کرده رشته نمایش است، نزد اساتید عرصه بازیگری نیز آموزش دیده و اینک علاوه بر فعالیت در عرصه بازیگری به امر تدریس این رشته هم مشغول است و بسیاری از کسانی که نزد او آموزش دیده اند، اینک از چهره های سرشناس عالم بازیگری به حساب می آیند.
با آرزو افشار به بهانه پخش مجموعه «آوای باران» گپ و گفتی داشته ایم که می خوانید.
نمی دانم چه سرنوشتی در انتظار آفرین است
یکی از ویژگی های مجموعه «آوای باران»، روز به روز نوشته شدن وقایع است. به همین دلیل، تمام بازیگران، هر روز در انتظار اتفاقی جدید در مورد نقش خودشان هستند، که به عنوان یک کارشناس بازیگری و کارگردانی می گویم این کار، خیلی سخت است، اما همین سختی بخشی از جذابیت کار به حساب می آید. خود من، بیشتر مایلم تا ابتدا و پایان کاراکترم را بدانم و این، اولین تجربه بازیگری ام در کاری است که نمی دانم چه سرنوشتی در ادامه قصه در انتظار آفرین است. منتهی با اطمینان از کار حسین سهیلی زاده دارم، مطمئنم حاصل کار اثری ماندگار در تاریخ سریال سازی خواهد شد.
در ادامه قصه، حضور آفرین در مجموعه پررنگ تر می شود و دوست دارم شخصیت آفرین پایان خوشی داشته باشد، چون پایان خوش، بر هر شخصیتی تاثیرگذار است.
بازیگر متعلق به مردم است
بسیاری از هنرمندان فعلی ما، شهرستانی هایی در نقاط بعضاً محروم هستند. من معتقدم جوانان ساکن استان های محروم به دلیل تلاش بیشترشان موفق ترند و اگر پیوسته، اما آهسته رشته مورد علاقه شان را دنبال کنند موفقیت در انتظار آنان است. البته، اگر به تصور میلیونر شدن به سراغ این رشته آمده اند حتماً باید در عقیده شان تجدیدنظر کنند، اما اگر عاشق این حرفه هستند، باید بدانند که این حرفه بیکاری و بی پولی دارد، شهرت و عدم شهرت دارد و خلاصه اگر آهستگی و پیوستگی را خط مشی خود قرار دهند، قبل از اینکه خودشان بفهمند در کارشان موفق شده اند. چون مردم کارهای آنها را با علاقمندی تحسین می
کنند.
بازیگر دیگر برای رخودش زندگی نمی کند و متعلق به مردم است به عقیده من هنرمندی که دیده می شود باید الگوی خیلی خوبی برای مخاطبانش باشد. محبوبیت در گرو خیلی از عملکردهای مثبت هنرمند است.
آفرین، نازک نارنجی و شکمو است
چند سال پیش، بعد از تماشای مجموعه تلویزیونی «ترانه مادری» به شدت شیفته شیوه کارگردانی مجموعه شدم و همیشه آرزو داشتم افتخار همکاری با سهیلی زاده را پیدا کنم تا اینکه در جلسه ای، با کاظمی پور نویسنده مجموعه «دلنوازان» آشنا شدم و او مرا برای ایفای شخصیت ستایش به سهیلی زاده معرفی کرد که متاسفانه هیچ گونه دیداری بین ما برقرار نشد تا اینکه قبل از ساخت مجموعه «آوای باران» توسط دختر سهیلی زاده که از دانشجویان من در دانشگاه است، در جریان ساخت این مجموعه قرار گرفتم و او امکان آشنایی من و پدرش را مهیا کرد و بلافاصله بعد از اولین دیدار، شخصیت آفرین، همسر شکیب را برای من در
نظر گرفت. در فیلمنامه تعریف شده بود که آفرین همسر دوم شکیب، باردار و بسیار شکمو است به همین خاطر از فرصت استفاده کردم و در فاصله ای که به بازی من باقی مانده بود، ۱۵ کیلو به وزنم اضافه کردم تا کاراکتر آفرین را باورپذیرتر ایفا کنم و متاسفانه الان که مشغول بازی در مجموعه هستم، احساس می کنم اشتهایم نسبت به غذا چند برابر شده است.
مهران احمدی از بازیگران مورد علاقه من است، به خصوص بازی خوبش در مجموعه «تا ثریا» را، هرگز فراموش نمی کنم و در «آوای باران» وقتی رودرروی هم قرار گرفتیم، در مواقعی ناخواسته محو بازی خوب او می شوم.
کارهای گذشته و آینده ام
قبل از شروع ساخت «آوای باران»، در مرحله پیش تولید یک فیلم سینمایی بودم که در حال حاضر متوقف شده، اما ممکن است بعد از پایان مجموعه «آوای باران» ساخت آن شروع بشود. کارگردانی آن فیلم به عهده علیرضا نادری است، که کار کردن با او جزو آروزهای من بود و خوشحالم که آرزویم در شرف تحقق است.
تا پایان مجموعه «آوای باران» ترجیح می دهم به هیچ پیشنهادی در زمینه کار با تلویزیون پاسخ ندهم، تا از بازتاب این مجموعه بین مردم آگاه بشوم. آخرین کار تئاتری من هم نمایشنامه «هفت طبقه» به کارگردانی سروری نژاد بود که در تیر ماه ۹۲ در سالن انتظامی خانه هنرمندان به مدت ۳۰ شب روی صحنه رفت و در آن با ناهید سلیمی، فرزین محدثو… همبازی بودم نمایشنامه در ژانر طنز بود و کاراکترم یک دختر مسیحی بود که تصور می کرد جانشین خداوند است. در شهریور ماه ۹۲ هم در جشنواره آئین سنتی یک اجراخوانی در سالن چهار سوی تئاتر شهر داشتم به نام «جیجک علیشاه» به کارگردانی امینی.
در حال حاضر در دانشکده هنر و معماری تدریس می کنم و مبانی بازیگری، دروس تخصصی نمایش، خلاقیت نمایش، درک عمومی هنر و تاریخ نمایش ۳ را که اختصاص به کشورهای چین و هند دارد درس می دهم.
در مقوله حرکت و تئاتر هم عده ای شاگرد خصوصی دارم.
برای بازیگری عاشق بودن کافی نیست
من افتخار می کنم عنوان استادی عزیزانی را دارم که قرار است سوپراستارهای آینده عالم بازیگری باشند.
سطح استعداد دانشجویان خیلی خوب است و از بین همین دانشجویان سوپراستارهای فعلی سینمای کشور، از جمله نگار جواهریان و الناز شاکردوست به شهرت رسیده اند که به وجود تک تک آنها افتخار می کنم در حال حاضر علیرضا جعفری، حمید لایقی مقدم، درنا سهیلی زاده، درنا مدنی(دختر رویا تیموریان) از دانشجویانم هستند که مطمئنم همه شان چهره های فردای کشور هستند و خودم هم افتخار می کنم که شاگرد خیلی از بزرگان بودم از جمله امین تارخ و امیر دژاکام. به اضافه اینکه مدتی هم در خدمت فرزانه کابلی عزیز بودم و از هر کدام آنان نکات ارزشمندی را آموختم و امروز سعی می کنم همه آموخته هایم را به
دانشجویانم انتقال بدهم. از نظر من، برای موفقیت در این حرفه، فقط عاشق بودن کافی نیست و شناخت کافی از حرفه، مهمترین اصل در بازیگری است. علاقمندان به بازیگری باید بدانند امروزه بازیگری به صورت یک علم درآمده و کسانی در این حرفه موفق می شوند که عالم باشند. به قول حافظ که می فرماید «که عشق آسان نمود اول، ولی افتاد مشکل ها» کسی در این حرفه موفق تر است که از عهده مشکل ها بر بیاید.
خانواده جوان/ شماره ۲۰۰/ بهمن ماه ۹۲/ گفتگو: میلاد بلادی/ صفحه ۳۴