تبلیغات
کد خبر: ۳۰۶۳۹۶

همه چیز درباره مصطفی زمانی

«زمانی» که پیش از این سابقه بازیگری نداشت، از میان خیل متقاضیان ایفای نقش حضرت یوسف انتخاب شده و با هدایت خوب کارگردان موفق به اجرای درست نقش شد.

همه چیز درباره مصطفی زمانی

به گزارش افکارنیوز، شبکه های تلویزیونی در سراسر جهان با توجه به مخاطبان میلیونی، سکوی پرتاب بزرگی برای بازیگران تازه کاری به حساب می آید که گاه با ایفای یک نقش در مجموعه ای پربیننده یکباره به اوج شهرت می رسند. اتفاقی که بارها تکرار شده و بازیگران بسیار را به وادی سینما فرستاده است. در تلویزیون ایران هم به دفعات شاهد این اتفاق بوده ایم و بازیگران جوان و تازه کار با گل کردن یک سریال تلویزیونی در میان مردم یک شبه ره صد ساله را رفته و به قله های شهرت رسیده اند.

مصطفی زمانی(متولد ۳۰ خرداد ماه ۱۳۶۱ در شهر فریدون کنار) یکی از شاخص ترین افراد این گروه است که با ایفای نقش حضرت یوسف در مجموعه یوسف پیامبر ساخته فرج الله سلحشور به شهرتی عظیم دست یافت، بخش مهمی از این اتفاق را می توان در نقش برجسته و بزرگی دانست که زمانی ایفایش را برعهده گرفته بود. بخشی دیگر نیز به چهره تماشاگر پسند او بر می گردد که در قاب کوچک تلویزیون درخشش خاصی داشت.

«زمانی» که پیش از این سابقه بازیگری نداشت، از میان خیل متقاضیان ایفای نقش حضرت یوسف انتخاب شده و با هدایت خوب کارگردان موفق به اجرای درست نقش شد. شرط هنگام عقد قرارداد مبنی بر عدم پذیرش پیشنهادات سینمایی و تلویزیونی تا پخش مجموعه یاد شده، کمک زیادی به این بازیگر جوان برای برداشتن استوار قدم های بعدی کرد و به خوبی جلوی به هدر رفته شدنش را در این عرصه گرفت.

جذابیت های ظاهری و محبوبیت تنها نقش تلویزیونی «زمانی» تهیه کنندگان سینمایی بسیاری را به سمت او کشاند و تنها یک انتخاب غلط سینمایی می توانست زمینه را برای به حاشیه رفتن زمانی فراهم کند، اما پذیرش نقش اول فیلم «آل» به کارگردانی بهرام بهرامیان مانع از این کار شد. «آل» یکی از معدود نمونه های گونه وحشت در سینمای ایران است که خوب ساخته شده و فقط در بخش فیلمنامه لنگی هایی دارد که مانع از بهتر شدن کلیت کار شده است.

«زمانی» در نقش مهندس جوانی که همراه همسر باردارش به سفر کاری خارج از ایران رفته، حضوری کاملاً متقاعد کننده داشته و نقش را به اصطلاح مال خود کرده است. وی در این فیلم از مانور دادن بیش از اندازه روی صدای خود پرهیز کرده و از چشمانش برای انتقال احساس نقش بهره گرفته است. این امر به خصوص در سکانس های پایانی فیلم شدت بیشتری دارد و «زمانی» را کاملاً از سطح یک بازیگر تازه کار جدا می سازد. با این همه «آل» نتوانست نظر موافق منتقدان را به خود جلب کند و در اکران عمومی هم در کمال تعجب مورد توجه مخاطبان واقع نشد و در میانه های جدول اکران قرار گرفت!

«زمانی» در سال ۸۸ در دو فیلم دیگر هم ایفای نقش کرد: «بدرود بغداد» ساخته مهدی نادری و «کیفر» اثر مهدی فتحی. اولی درامی با محوریت اشغال عراق به دست نیروهای نظامی آمریکاست که در آن به رابطه میان دنیل دلکا(بوکسور سرباز آمریکایی) و صالح مرزوق عراقی پرداخته شده است. تجربه ای سخت و سنگین برای زمانی که می بایست دیالوگ هایش را به عربی بیان کرده و در عین حال حس و حالش هم کاملاً به نقش نزدیک شود. کم بازیگر بودن «بدرود بغداد» و تمرکز قصه روی سه شخصیت اصلی آن نیز بر سختی های کار این بازیگر جوان اضافه کرد که در نهایت با موفقیت از این آزمون سخت بیرون آمد.

«کیفر» را می توان مهمترین فیلم کارنامه بازیگری مصطفی زمانی به حساب آورد که هم از فیلمنامه ای استاندارد بهره گرفته و هم کارگردانی تقریباً بی عیب و نقصی دارد. وی در «کیفر» نقشی را بازی کرده که با وجود تکراری بودن همچنان در صدر نقش های محبوب تماشاگران جهان قرار دارد. نقش یک قربانی به اشتباه متهم شده که برای اثبات پاکی خود دست به مبارزه ای جانانه زده و در آخر هم پیروز از میدان بیرون می آید. نقشی که نمونه شاخصش را هریسون فورد در فیلم فراری(۱۹۹۳) به بهترین شکل ایفا کرده و تا به امروز هم بارها از شبکه های تلویزیونی کشورمان پخش شده است. سیامک دل آرا جوان نوازنده ای است که برای جور کردن پول دیه برادر متهم به قتلش در مجالس عروسی ساز می زند، اما درست موقع تحویل گرفتن پول ها از بانک، هدف سارقان قرار گرفته و برادرش هم به خاطر نرسیدن پول به دست خانواده مقتول به دار آویخته می شود. سیامک برای اثبات خود و بیگناهی اش راهی طولانی و سخت در پیش رو دارد که نیرنگ و دسیسه حرف اول و آخر آن است.

علیرضا نادری در «کیفر» ساختاری معمایی و لابیرنت گونه را طراحی کرده که مخاطب را به خوبی در پیچ و خم هایش غافلگیر می کند. شخصیت سیامک دل آرا نیز به خوبی تمام ویژگی های یک قهرمان قربانی شده را داشته و مخاطب را به همذات پنداری حداکثری با خویش وا می دارد. نقش با وجود تمام قوت هایش روی کاغذ نیاز به بازیگری دارد که فرازونشیب هایش را درک کرده و تمامی خصوصیات یک قهرمان سمپاتیک را داشته باشد. از این منظر انتخاب زمانی برای نقش انتخاب هوشمندانه ای بوده که نقشی کلیدی در کیفیت کار داشته است.

معصومیت چهره «زمانی» نیز بسیار در این نقش به کارش آمده و کیفیت متمایزی بدان بخشیده و آن را به مهمترین نقش دوران کاری اش تبدیل کرده است، مصطفی زمانی برخلاف تلویزیون که در آن فقط با یک کار به شهرت رسید، در سینما بهره چندانی از شانس نبرده و «کیفر» هم با تمام نقاط قوت تماشاگر پسندش در گیشه به موفقیت نرسید، بی مهری داوران جشنواره فیلم فجر به «کیفر» «زمانی» را هم تحت الشعاع قرار داده و در کمال تعجب در فهرست نامزدهای بهترین بازیگر نقش اول قرار نگرفت!

«پریناز» ساخته بهرام بهرامیان و «قصه پریا» به کارگردانی فریدون جیرانی فیلم های بعدی زمانی در مقام بازیگر بود که اولی به واسطه سوژه خاصش توقیف شد. «قصه پریا» هم ملودرام جمع و جوری با قصه ای تکراری، اما خوب ساخته شده است که در آن زمانی جوان دانشجویی است که علاقه اش به همکلاسی معتادش او را نیز به این ورطه می کشاند. «زمانی» به خوبی دو نیمه متفاوت این شخصیت را از کار درآورده و مخاطب، عشق دیوانه وار او به همکلاسی دانشگاهش را باور می کند. البته نباید از نقش باران کوثری و مهناز افشار نیز به عنوان پارتنرهای او در این فیلم به سادگی گذشت که در برجسته تر شدن کیفیت بازی زمانی سهم ویژه ای داشته اند. در این سال هیات داوران جشن خانه سینما زمانی را نامزد تندیس بهترین بازیگر نقش اول مرد اعلام کرد که البته در به دست آوردن آن توفیقی نداشت.

«زمانی» در این ایام با وجود پیشنهادهای مختلف سینمایی همچنان گزیده کاری را در دستور کارش دارد، اما برخی انتخاب هایش اشتباه به نظر می رسد. برای مثال می توان به ملودرام خانوادگی «من همسرش هستم» به کارگردانی مصطفی شایسته اشاره کرد که هیچ تناسبی با نقش نداشته و کاملاً از آن بیرون می زند و به باور مخاطب نمی نشیند. اتفاقی که به شکل بدتری در فیلم «یک عاشقانه ساده» ساخته سامان مقدم هم رخ داده که بیش از هر چیز به نسخه سینمایی و البته هجوآمیز شب های برره مهران مدیری شباهت دارد! حضور زمانی و مهناز افشار و… نیز فیلم را نجات نداده و لکه سیاهی به کارنامه حرفه ای افراد یاد شده اضافه کرده است، اما زمانی در این سال ها انتخاب هایی خوبی هم داشته که از بین آنها می توان به دو فیلم «ملکه» و «جیب بر خیابان جنوبی» اشاره کرد. وی در «ملکه» با وجود کوتاهی نقشش خوش درخشیده و روح یک دیده بان را با ظرافت خاصی به تصویر کشیده است. در حقیقت مخاطب فرازمینی بودن نقش را به خوبی می پذیرد که بازی خوب این بازیگر با استعداد نقش مهمی در آن داشته است. «جیب بر خیابان جنوبی» از آن دسته فیلم هایی است که به فیلم بازیگر شهرت داشته و بازیگر نقش تعیین کننده ای در کیفیت آن دارد. «زمانی» در این فیلم یک دزد خرده پای پایین شهری کلاسیک را ایفا می کند که علاقه اش به دختری جوان زندگی اش را زیر و رو می کند. گریم خوب این شخصیت در کنار بازی روان «زمانی» «جیب بر خیابان جنوبی» را به یکی از فیلم های مهم امسال تبدیل کرده که با استقبال نسبی مخاطبان نیز روبرو شده است. از بین نکات حاشیه ای فیلم می توان به ضرب دیدگی شدید پای «زمانی» و آسیب رسیدن بینایی «نورا هاشمی» به واسطه استفاده از لنز در نقش مقابل «زمانی» اشاره کرد.

«بوی گندم» که بیش از هر چیز یادآور نام فیلمی قدیمی از تولیدات دهه پنجاه سینمای ایران است، از جمله فیلم های ضعیف کارنامه حرفه ای «زمانی» است که تنها از بازیگران گیشه پسند سود جسته و قصه اش را با لکنت بسیار روایت می کند. دیگر فیلم این بازیگر که هنوز به اکران عمومی در نیامده، «برلین ۷» ساخته رامتین لوافی است که زمانی در نقش یک کرد مهاجر حضوری درخشان و متقاعدکننده دارد. لهجه او بسیار خوب از کار درآمده و مخاطب را با رنج های عمیقش همراه و همدل می سازد و در این راه «زمانی» از زبان بدن برای انتقال احساس خود به مخاطب بهره شایسته ای گرفته است.

«مصطفی زمانی» که کارنامه کم حجمی را در سینما دارد، به یکی از بازیگران ماندگار سینمای ایران تبدیل خواهد شد، به شرطی که در انتخاب هایش دقت بیشتری به خرج داده و از تکرار خود در نقش های یکسان پرهیز کند.

خانواده جوان/ شماره ۲۰۰/ بهمن ماه ۹۲/ محمد جلیلوند/ صفحه ۳۶

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات