گپی با مجری آرام و محبوب تلویزیون
این گفتگو را از دست ندهید.
به گزارش افکارنیوز، زهرا خاتمی مجری آرام و محبوب تلویزیون که در کنار کارش سخت با پسرش مانی مشغول است. مانی هم مانند مادرش هنرمند است و این روزها مشغول بازی در تئاتر است، او مادر سخت گیری نیست و از اینکه زود مادر شده است خیلی خوشحال است. این گفتگو را از دست ندهید.
مجری ای که مهندس کشاورزی است
من زهرا خاتمی راد متولد ۲۶ آذر ماه سال ۶۰ در آلمان، شهر آخن، از سال ۸۴ به صورت جدی و مداوم مشغول کار اجرا هستم. کارم را از شبکه یک با برنامه «دخترانه» آغاز کردم و بعد در شبکه دو برنامه «تصویر زندگی» و… و در شبکه های جام جم، قرآن، یک و دو فعالیت داشتم. بیشترین عمر اجرایم در شبکه یک بوده. در حال حاضر مشغول اجرای «سیمای خانواده» هستم و در کنار آقای فریدزاده و سایر دوستان همچنان اجرا می آموزم.
برنامه ای که از اجرایش خیلی لذت بردم و دوستش داشتم برنامه «شبکه یک شبکه هر ایرانی» بود که واقعاً تجربه دلنشینی برایم بود. دلیلش هم ارتباط زنده و آنلاین(از طریق پیامک) با مخاطبان بود. فکر می کنم با این برنامه توانستم سلیقه های مخاطبان و مردم خوب مان را خیلی بیشتر از گذشته بشناسم.
رشته تحصیلی من مهندسی کشاورزی بود اما کارهایی که انجام داده ام و می دهم به آنها علاقه دارم و هیچ ارتباطی به رشته ام ندارد!
از رنگ می ترسیم؟
انتقادی که همیشه دارم این است که همه ما یا بهتر است بگویم اکثریت ما ایرانی ها از رنگ می ترسیم و فرار می کنیم. به دیوارهای منازل که دقت کنید سفید، بژ، طوسی، سبز مغز پسته ای و در صورت ناپرهیزی «صورتی کم رنگ» می بینید در حالی که امکانات ما برای هزار بار زیباتر کردن منازل و محیط اطراف مان خیلی بیشتر از این حرف هاست. صد البته که امروز با وجود رسانه های مختلف و الگوسازی ها اوضاع خیلی بهتر شده ولی باز هم اگر به مشتری گفته شود این دیوار را می خواهم برایتان رنگ زرشکی بزنم اول جا می خورد و فکر می کند شوخی است و بعد هم تلاش می کند به توجیه کردن شما تا شما را متقاعد کند که کرم خیلی
بهتر از زرشکی است!
گفتم «مشتری» چون چند سال کار پتینه انجام می دادم و اتفاقاً خیلی هم کارم گرفته بود! مشتری های زیادی داشتم تا اینکه آنقدر بی ملاحظه روی سقف و شومینه های بلند کار کردم که دچار دیسک گردن شدم. حالا دیگر جسته و گریخته کار می کنم البته اگر دیسک گردنم اجازه بدهد.
کنار آمدن با آقایان راحت تر است
چندین بار نمایشگاه های مختلف در زمینه کارهای دستی برگزار کرده ام و سعی داشتم از کاری که انجام می دهم هم لذت ببرم و هم پول در بیاورم(با خنده). از پتینه کردن کاسه، بشقاب، آینه، قاب گرفته تا نقاشی روی پارچه، گلسازی، سفره عقد، سفره هفت سین و… به هر کدام گریزی زدم و انصافاً هم تجربه های خیلی خوبی کسب کردم. یکی از آنها به توافق رسیدن با مشتری های خانم بود که به مراتب با کنار آمدن با آقایان خیلی خیلی فرق داشت. در مورد خانم ها فرمول های پیچیده ای کشف کردم که اگر پیدایشان نمی کردم حتی در عرصه اجرا هم به مشکل بر می خوردم!
سلیقه آدم های هنرمند
همیشه در ذهنم آدم های با سلیقه و هنرمند را علاوه بر محیط زندگی و دکور پیرامون شان با دستپخت شان یا غذاهای مورد علاقه شان یا حتی قنادی و رستوران مورد علاقه شان می سنجم. خیلی هم جای تعجب ندارد مثلاً وقتی می بینم کسی یک شکلات بدمزه را می خورد و اصلاً هم متوجه نمی شود که شکلات خیلی خوشمزه تری هم برای انتخاب وجود دارد، کاملاً از او ناامید می شوم البته این یک شوخی است. اینها همه نسبی و سلیقه ای است و ممکن است چیزی که از نظر من درجه یک باشد از نظر دیگری افتضاح باشد.
بزرگترین آرزو در زندگی
آرزو که زیاد دارم. کدام را بگویم؟ اجازه بدهید اول این را بگویم که به نظرم آرزوها همه دسته بندی دارند. آرزوهای شخصی، خانوادگی، مادی، معنوی، در ارتباط با سلامت، اجتماعی و… فکر می کنم بهتر است یکی از آرزوهای اجتماعی خودم را بگویم؛ آرزو دارم سطح درک و شعور ما انسان ها به جایی برسد که جنگ، دعوا و بی عدالتی برایمان خنده دار باشد.
آیا مانی خودش به فعالیت های هنری علاقمند بود؟
بارها و بارها برایم ثابت شده که پدر و مادر و فرزندان شان مثل زنجیر به هم وصل هستند؛ در ادب و آداب، فرهنگ، منش، اعتقادات و باورها، سبک زندگی و… حتی ما از پدربزرگ ها و مادربزرگ هایمان هم تاثیر گرفتیم و می گیریم هر چند اگر آنها را هم ندیده باشیم. من و پدر مانی هرگز به او نگفتیم به هنر علاقمند باش و کار هنری انجام بده اما یکی از انتخاب های او بازی در عرق خورشید اشک ماه بود. من به عنوان یک مادر جدا از این همه حس مسئولیت پذیری مانی متعجب شده بودم! برای یک پسر بچه در این سن هر روز برای تمرین رفتن و بعد حدود ۲ ماه هر روز اجرا رفتن کار ساده ای نبود! اما حتی اگر من از او خواهش می
کردم امروز به علت بیماری استراحت کن و به تئاتر نرو فوراً جواب منفی می شنیدم. به نظرم این تجربه برای بچه هایی که در این تئاتر بازی می کردند از خواندن چندین کتاب مفید هم بیشتر درس داشت. خدا را شکر می کنم که در ۱۰ سالگی چنین فرصتی نصیب مانی شد. قطعاً این روزها را تا ابد فراموش نخواهد کرد. در اینجا حتماً باید از جناب آقای پسیانی به خطر فراهم کردن چنین فرصتی تشکر و قدردانی کنم بابت ریسک بزرگی که کرد و کودکان را روی صحنه سالن اصلی تئاتر شهر برد. همین طور می خواهم تشکر کنم از آقای رضا کیانیان و علیرضا خمسه و خسرو پسیانی که با خوش اخلاقی هایشان این تجربه را برای بچه ها تبدیل
کردند به تجربه ای شیرین و به یاد ماندنی.
چرا مجری شدم
فکر می کنم ۵،۶ ساله بودم که یک روز با یک ماشین پاترول که آن موقع در نقش سرویس کارمندان «صدا» چرخ هایش می چرخید و حرکت می کرد همراه با پدرم به جام جم رفتم. پدرم آن سال ها در رادیوی ایران به زبان آلمانی خبر می گفت. بعد از اینکه عاشق جو و محیط استودیویی خبر شدم رفتیم برای صرف شام در سالن غذاخوری. مکان خیلی بزرگی بود و سور و سات کارمندان هم جور جور. به قدری آن شام و جو شاد و صمیمی آنجا به من چسبید که عشقم به جام جم صد چندان شد. باور کنید شوخی نمی کنم! با خودم گفتم چقدر خوب است اینجا کار کنم.
این مجری الگویم است
همیشه دلم می خواست یک روزی مثل خاله گیتی مجری شوم و با مردم در ارتباط باشم و خدا را هزار بار شکر می کنم که به آرزویم رسیدم. آن سال ها هر روز ساعت ها روی صندلی روبروی آینه می نشستم و برنامه اجرا می کردم و امروز روبروی دوربین واقعی هستم.
در کنار پسرم رشد کردم
وقتی مهر ماه سال ۸۲ مانی به دنیا آمد اولش خیلی سردرگم بودم. مدام با خودم می گفتم واقعاً الان من باید بچه داری کنم. مدام خودم رو با هم سن و سال هایم مقایسه یم کردم و می دیدم آنها مشغول درس و تفریح هستند و از خودم می پرسیدم آیا انتخابم درست بوده؟ باید بچه داری می کردم؟ رفته رفته با گذشت زمان و اتفاقات متفاوت زندگی و تجربه های مختلف درس هایی گرفتم که امروز به نظرم نه تنها انتخاب درستی داشته ام بلکه اگر بخواهم به یکی از بزرگترین نعمت های زندگی ام اشاره کنم قطعاً می گویم «مانی». من در کنار مانی رشد کردم، بزرگ شدم، عاقل شدم، باورهایم عوض شد، نگاهم به زندگی تغییر بزرگی کرد و
کلاً ذهنم را تغییر دادم. امروز خیلی به وجودش افتخار می کنم و امیدوارم همین طور که برای پدر و مادرش باعثخوشحالی است خودش هم همیشه خوشحال باشد.
سيب سبز/ شماره ۱۰۸/ نيمه اول اسفند ماه ۹۲/ نسيم چراغلو/ صفحه ۱۴۸