گزارش لحظه به لحظه از واقعه ۱۵ خرداد در گفتوگو با شاهد عینی:
من دستور آتش دارم؛ به مردم بگویید برگردند
تقی علایی گفت: سرهنگ بهزادی گفت " من دستور آتش دارم؛ به مردم بگویید برگردند و نمیگذارم از پل باقرآباد عبور کنید ". شهید عزتالله رجبی جوان رشیدی بود که آن زمان پسر ۲۰ روزهای به نام علی داشت؛ او گفت " اگر ما میخواستیم برگردیم تا اینجا نمیآمدیم ".
به گزارش فارس ، تقي علايي يكي از مبارزان و از شاهدان عيني قيام ۱۵ خرداد است؛ وي در سال ۱۳۱۴ در پيشواي ورامين در خانوادهاي متدين و انقلابي به دنيا آمد. پدر وي محمد علايي كشاورز، شاعر و مرد دانايي بود كه سواد زيادي هم نداشت؛ اما عمجزء قديم را از مكتب آموخته بود. مادر وي نيز گوهرسلطان جنيدي از حافظان قرآن كريم كه دعاي كميل و افتتاح و سحر را نيز از حفظ داشته و ارادت خاصي به ائمهاطهار (ع) به خصوص اباعبداللهالحسين (ع) داشت كه در زمان خود از نوابغ قرآني به شمار ميرفت.
پدر خانواده علایی در پیشوای ورامین به «محمد امین» معروف بود؛ وی بسیار علاقهمند بود که فرزندش تقی به درسهای قرآن، تفسیر، تاریخ و تجوید بپردازد، لذا از ۵ سالگی در کلاسهای درس «حاج میرزا حسن انصاری» حضور یافت و حدود ۱۵ سال در خدمت این استاد بود. «حاج میرزا حسن انصاری» فردی بود که مرحوم «حاجآقا قمی» پدر سردار شهید «علی قمی» درباره او گفته بود «در حوزه علمیه قم مثل حاجمیرزا حسن انصاری از نظر علم و تفسیر، تاریخ و تجوید و ترتیل تعداد انگشت شمار داریم».
«تقی علایی» پدر سردار شهید «محمد علایی» از شهدای شناخته شده غرب کشور؛ امروزه در شهرستان ورامین به عنوان مداح اهل بیت(ع) و پژوهشگر علوم قرآنی شناخته شده است که ماحصل سالها پژوهش و تحصیل قرآنی، مطالبی پیرامون صفات ذاتی حروف، معنی تجوید و ترتیل در حال انتشار است.
وی از مبارزان پیش از انقلاب اسلامی و یکی از شاهدان عینی واقعه ۱۵ خرداد است؛ مطالب زیر حاصل گفتوگوی ۲ ساعته ما با این پیرمرد مجاهد و انقلابی از روزگار مبارزه و قیامی است که به فرموده حضرت امام آینده انقلاب اسلامی را رقم زد:
* تأسیس هیئت مذهبی در پیشوای ورامین؛ محفلی برای مطرح شدن مسائل روز کشور
از دوران کودکی به خاطر دارم پدرم با جلسات و برنامههای رژیم پهلوی در شهر مخالف بود و از حضور ما نیز در آن برنامهها ممانعت میکرد. بنده شاید ۷ یا ۸ ساله بودم که به مکتب میرفتم و از استادم «حاجمیرزا حسن انصاری» شنیدم که گفت " میخواهیم شبهای جمعه هیئت و جلسات قرآنی تشکیل دهیم و هر شب این برنامه در منزل یکی از شما باشد، این موضوع را به پدرتان اطلاع دهید " موضوع را به پدرم گفتم و او گفت " شب اول دعوت کن تا هیئت در منزل ما برگزار شود ".
بنابراین این هیئت هر هفته در منزل یکی از خانوادهها تشکیل شد و از حدود ۷۰ سال پیش تاکنون در پیشوا برگزار میشود.
میرزا حسن انصاری ابتدای هیئت به آموزش میپرداخت، سپس احکام دینی مطرح میشد، در ادامه هم مراسم مداحی و سخنرانی متناسب با مناسبتهای دینی مذهبی با حضور مؤمنی، مرحوم تاجیک، شیخ حاجاصغر کجیئی و مرحوم محمدعلی جنیدی برگزار میشد که بنده نیز از ۳۰ سال گذشته تا امروز قرآن کریم را در این هیئت تدریس کردهام.
از سال ۱۳۴۱ در این هیئت حدود ۱۰ نفر همفکر از جمله حاجعباس رحیمی، حاجحسن جعفری، حسین محمدی، مرحوم پرویز شریعتزاده، محمدعلی تاجیک، حامدی و منصور کریمی، شبهای جمعه پس از برگزاری هیئت، جلساتی برگزار میکردیم؛ کسب و کار حاجعباس رحیمی در بازار تهران بود اما شبهای جمعه به پیشوا میآمد تا هم در هئیت حضور پیدا کند و همین که از وضعیت کشور برای ما خبر بیاورد. در این جلسات در رابطه با موضوعات مختلف بحثمیکردیم و گاهی بنده نکات خروجی جلسه را در قالب شعر تنظیم میکردم و در شب جمعه بعدی در هیئت میخواندم.
در این جلسات مسائل مهم روز از جمله جریان لایحه انجمنهای ایالتی و ولایتی و عکسالعمل امام خمینی(ره) مطرح بود؛ که امام خمینی(ره) نطق تاریخی خود را با «انالله و اناالیه راجعون» آغاز کردند و فرمودند «عزت ما پایکوب شد، عظمت ایران از بین رفت، عظمت ارتش ایران را پایکوب کردند، قانونی را به مجلس بردند که در آن ما را ملحق کردند به پیمان وین که تمام مستشاران نظامی آمریکا با خانوادههاشان، با کارمندهای فنیشان، با کارمندان اداریشان، با خدمهشان از هر جنایتی که در ایران بکنند مصون هستند، آقا من اعلام خطر میکنم، ای ارتش ایران من اعلام خطر میکنم، ای سیاسیون ایران من
اعلام خطر می کنم والله گناهکار است کسی که فریاد نکند. ای سران اسلام به داد اسلام برسید، ای علمای نجف به داد اسلام برسید، ای علمای قم به داد اسلام برسید».
خب در آن زمان حدود ۶۰ هزار آمریکایی در کشور تمام کارهای کلیدی ارتش، صنعت نفت و مسائل دیگر را در دست داشتند و به این صورت بود که ما در جریان رویدادهای کشور و خیانتهای رژیم پهلوی قرار میگرفتیم و آرام آرام این زمزمهها به گوش مردم میرسید و آماده مبارزه با طاغوت میشدند.
* فاجعه مدرسه فیضیه و جریحهدار شدن احساسات مردم مذهبی ورامین
فاجعه دلخراش تهاجم به مدرسه فیضیه و به خاک و خون کشیدن عدهای از طلاب توسط رژیم شاه در دوم فروردین ۱۳۴۲ و روز شهادت امام جعفر صادق (ع) احساسات مردم مذهبی ورامین و پیشوا را جریحهدار کرد. به خصوص اینکه وقتی دولت این حادثه را دعوای بین دهقانان و دهاتیها با مخالفین اصلاحات ارضی اعلام کرد، بر کینه مردم از رژیم افزود. چرا که در منطقه ورامین و پیشوا، اکثر مردم کشاورز بودند و چنین افترایی را نسبت به خود قبول نداشتند. من هم از این موضوع خیلی ناراحت شدم بنابراین همواره به دنبال فرصتی بودم تا بغض و کینهام را از رژیم، نشان دهم و سعی کردم در لابهلای نوحههایم در
هیئتها چند بیت نوحه سیاسی هم بخوانم.
خرداد ۱۳۴۲ از راه رسید؛ روز ۱۲ محرم مصادف با ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ بود؛ دهه اول محرم از «حسینیه بیبی هور» درخواست کردند که هر شب یک ساعت راجع به علت قیام اباعبدالله الحسین(ع) صحبت کنم. ساعت ۸ تا ۹ شب، روحانی سخنرانی میکرد و از ساعت ۹ تا ۱۰بنده نوحه میخواندم و در نوحههایم به علتهای رفتن سیدالشهدا(ع) از مدینه به مکه و سپس به سمت کوفه میپرداختم و ادامه میدادم که اگر ایشان حرکت نمیکردند چه میشد؟ چرا امام حسین(ع) پس از مردن معاویه در نیمه رجب سال ۶۰ با یزید بیعت نکردند؟ سپس این موضوعات را با زمان مطابقت میدادم و به مردم میگفتم امام سوم شیعیان این گونه در مقابل
ظلم ایستادند و امروز وظیفه ما چیست؟ اگر امروز امام حسین(ع) بودند، چه کار میکردند و ما چه کار باید میکردیم؟ چرا امام حسین(ع) بیعت نکردند و چرا امام خمینی(ره) با رژیم پهلوی بیعت نمیکند؟
این موضوع از شب اول محرم تا شب هشتم ادامه داشت؛ اکثر جوانان پیشوا در برنامه حضور پیدا میکردند و طوری شد که دیگر در حسینیه جا نبود و حتی زنان نیز در کنار حسینیه و در چادرهای برپا شده در کوچه مینشستند. شب هشتم محرم مأموران ژاندارمری به حسینیه آمدند تا نگذارند سخنرانی کنم و حتی میخواستند بنده را دستگیر کنند که با خاموش کردن چراغها از پشت حسینیه فرار کردم.
مردم عکس شاه را که در حسینیه نصب بود از روی دیوار به زمین انداختند؛ مأموران پس از دیدن این صحنه پرسیدند " این کار را چه کسی کرده بود؟ " که بچهها گفتند " قاب عکس یکدفعه از روی دیوار افتاد ".
* خواندن نوحههایی علیه یزید زمان در ایام محرم
روز تاسوعای حسینی، تمام هیئتها به سمت حسینیه مرحوم حاج غلامعلی رحیمی حرکت کردند؛ در ابتدا مداحان پیشکسوت از جمله مرحوم کربلایی «عبدالله حیدری» و «حاجحسن مقدس» مداحی کردند؛ وسط بازار رسیدیم و نوبت بنده بود تا مداحی کنم؛ رئیس پاسگاه ژاندارمری در ۵ متری دسته عزاداری نشسته بود و ۸ نیروی ژاندارمری نیز اطراف هیئت ایستاده بود که یکی از آنها «خالدی» و دیگری «اوجی» بود به ما گفته بودند که نیروهای سازمان امنیت نیز از پشت هیئت حرکت میکنند.
محمد رحیمی، پسر حاج محمدابراهیم، موظف بود که چهار پایهای را برای مداحان نگه دارد؛ بنده روی چهارپایه رفتم؛ برای خواندن و تکرار بیتهای نوحه هیئت را دسته کردیم؛ عزادارانی که در جلو صف ایستاده بودند میگفتند «حسین فی یومالعاشورا فرمود هل من ناصرا» و دیگر عزاداران ادامه میدادند «دادند جواب این ندا در فیضیه قالوا بلا» عزاداران در ادامه بلند فریاد میزدند «حسین»؛ این صدا شور و حال عجیبی در فضا ایجاد کرده بود.
این نوحه را که میخواندم دیدم چهارپایه میلرزد به رحیمی نگاه کردم و گفتم " چرا چهارپایه میلرزد "، او گفت " وقتی که تو این نوحه را میخوانی، من میترسم! دست و پایم میلرزد. "
* گرفتن تعهد ژاندارمری برای حضور نیافتنم در مراسم عاشورای حسینی
برخی از بزرگترهای هیئت به بنده ایراد گرفتند که " چرا این نوحه را میخوانی. مگر از جانت سیر شدهای؟ " اما حاج حسن مقدس که خود از مبارزین پیشوا بود و سن و سالش از همه بیشتر بود، دستور داد تا داخل صحن امامزاده جعفر همین نوحه را بخوانم، دسته سینهزن نیز به احترام بزرگ هیئت، با بنده همراهی کردند.
بعد از خواندن نوحه، «حاجحسن مقدس» و «کربلایی عبدالله حیدری» نیز ذکر مصیبت خواندند و بعد از آن هر دسته هیئتی از دسته بزرگ جدا شد تا به سمت حسینیه برود؛ ما نیز برای خوردن غذای نذری به منزل «حاجعباس هادیان» رفتیم که به محض خوردن غذا خبر دادند دو نفر از مأموران ژاندارمری جلوی در کارم دارند؛ آنها بنده را دستگیر کرده و به پاسگاه بردند.
وارد پاسگاه شدم، درجهداری تنومند به نام حیدری جلو آمد و در مقابلم ایستاد، به چشمهایم زل زد و لحظهای بعد چنان با مشت روی صورتم زد که جای آن هنوز روی بینیام مشاهده میشود؛ خون از صورتم سرازیر شد و پیراهن سیاه، شلوار و گیوهای که در پا داشتم، پر از خون شد؛ سپس مرا در زیرزمین حبس کردند.
بین این ژاندارمها یکی به اسم «اوجی» آذری زبان بود این سرباز شبها برای اقامه نماز به ایوان صحن میآمد و پشت «حاجمیرزا یعقوب جنیدی که دایی مادرم بود، نماز میخواند؛ بنده نیز پس از اقامه نماز جماعت، دعا میخواندم بنابراین «اوجی» با بنده دوست شده بود و اگر شبی برای اقامه نماز نمیرفتم فردا شب علت غیبتم را سؤال میکرد،
«اوجی» پس از دیدن وضعیت بنده، آب آورد و صورتم را شست و دلداری داد.
مادرم زنی بود که اگر میخواست چادر یا لباسی برای خود بخرد، بعد از اذان مغرب به بازار میرفت تا کسی او را نبیند؛
وقتی خبر دستگیری من را به مادرم دادند، او چادرش را به سر کرد و راه افتاد که به سمت پاسگاه بیاید. در میانه راه با «حاج سیدمحمدعلی طباطبایی» برخورد کرد. سید وقتی ماجرا را فهمید با اصرار زیاد، مادر را روانه منزل کرد و خود به پاسگاه آمد تا مرا ضمانت کند.
سید، زمانی که با غفاری رئیس پاسگاه روبرو شد گفت " نوحهخوان ما را چرا دستگیر کردهاید؟ " سپس او با رئیس پاسگاه صحبت کرد؛ در نتیجه رئیس پاسگاه گفت " فقط به یک شرط ضمانت شما را میپذیرم و آن هم این است که نگذاری تقی علایی روز عاشورا نوحهخوانی کند و پس فردا هم خودش را به پاسگاه تسلیم کند؛ چون علاوه بر اینکه ما موضوع را گزارش دادهایم، سازمان امنیت در جریان فعالیتهای تقی قرار دارد ".
* دیوارهای بازار پیشوا از ندای «مرده بادا یزید» به لرزه درآمد
روز عاشورا در خانه بودم؛ دلم میخواست در هیئت عزاداری اباعبدالله(ع) شرکت کنم اما در این صورت بدقولی میشد؛ ساعت ۱۰ صبح یکی از بچهها آمد و گفت " هیئت آمده بیرون چرا نمیآیی؟! " گفتم " از من تعهد گرفتهاند و سید هم بدقول میشود " بالاخره دوستان دست مرا گرفتند و به هیئت بردند. رئیس پاسگاه در نزدیکی هیئت ایستاده بود و قرار شد دوستان دور من را بگیرند تا اگر مأموران خواستند مرا دستگیر کنند، زود فرار کنم.
روی چهارپایه رفتم و گفتم این نوحه را تکرار کنید " شیعیان حسین مردانه باشید؛ در عزاداریش جانانه باشید؛ نعره از دل کشید؛ همچو حرّ رشید؛ زنده بادا حسین، مرده بادا یزید " قسمت عقب دسته عزاداری نیز میگفتند " کشته گشت و نداد او دست بیعت؛ هیهات، تن دهیم ما به این ذلت؛ نعره از دل کشید؛ همچو حرّ رشید؛ زنده بادا حسین، مرده بادا یزید ".
وقتی میگفتم «مرده بادا یزید»، با دست طوری اشاره میکردم که همگان میفهمیدند که منظور من از «یزید» همان شاه خائن است و عزاداران با چنان حرارتی پاسخ میدادند که در و دیوار بازار میلرزید.
* دستگیری امام(ره)، خون مردم را در ۱۵ خرداد به جوش آورد
قرار بود روز یازدهم محرم خود را به پاسگاه معرفی کنم، اما نرفتم. معمولاً مردم پس از عاشورای حسینی و روز دهم محرم دیگر عزاداری گسترهای ندارند اما مردم پیشوا دو روز عاشورا دارند؛ یکی روز دهم محرم و دیگری ۱۲ محرم و سومین روز عزای امام حسین(ع) را روز «بنیاسد» مینامیم؛ در آن روز، عزاداران امام حسین (ع) و شهدای کربلا واقعه آمدن طایفه بنیاسد را برای دفن شهدای کربلا به نمایش میگذارند.
این نمایش تأثیر زیادی در راهپیمایی تاریخی مردم پیشوا به سوی تهران داشت. گروهی با لباسهایی به شیوه اعراب با بستن چفیه بر سر، عبا بر دوش و کوزه آب در دست در خیابانها حرکت میکنند. دستههای سینهزنی نیز آن هیئت را همراهی میکنند. در دست برخی از اعضای دسته بنیاسد، بیل یا کلنگ است. گاهی به عربی جملههایی میگویند، اما در حالت سکون و حزن، آنان بیشتر این نوحه را سر میدهند " بنی اسد، بنی اسد، بیا رویم، بیا رویم برای دفن شاه دین " و ادامه میدهند " بنیاسد بیایید؛ سدر و کفن بیارید؛ جسم حسین بردارید " آن گاه بیلها، کلنگها و پرچمهای رنگی به اهتزاز در
میآید.
صحنه کربلا، در صحن امامزاده جعفر(ع) به ظهور کشیده میشود؛ بنیاسد به میدان جنگ میرسند و بعد از برخورد با جنازهها، به علت جراحات وارده، قادر به شناسایی آنان نیستند. در این بین، از گوشهای از صحرا اسبسواری میآید، برابر طایفه بنیاسد میایستد، به منبر میرود و دوباره حادثه کربلا را روایت میکند؛ او تمام شهیدان را نام میبرد و بنیاسد نیز آنها را به خاک میسپارند.
روز بنیاسد مصادف با روز ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ بود؛ ساعت ۷ صبح «حاجعباس رحیمی» در منزل را زد؛ بنده ابتدا فکر کردم مأموران ژاندارمری هستند؛ به محض رسیدن به پشت، حاجعباس گفت " در را باز کن؛ عباسم " در را باز کردم؛ او ادامه داد " دیشب عدهای به منزل حضرت امام خمینی(ره) در قم ریختند و ایشان را شبانه از خانه به تهران آوردهاند؛ عدهای نیز به خاطر ممانعت از دستگیری امام خمینی(ره) پس از درگیری با مأموران شاه کشته شدند. " با شنیدن این خبر فورآً آماده شدم و از خانه بیرون رفتیم.
در حسینیه مرحوم «حاج غلامعلی رحیمی» روضه خواندم. پس از مدتی عزاداران به سوی صحن امامزاده جعفر(ع) حرکت کردند. هیئت از داخل بازار گذشت؛ تعدادی از مأموران ژاندارمری و رئیس پاسگاه پا به پای دسته در حال حرکت بودند؛ هنوز موضوع خبر دستگیری امام منتشر نشده بود و بنده این نوحه را خواندم «ندای ما ندای یزدان بود؛ شعار ما، شعار قرآن بود؛ ما کجا بیعت، تن به این ذلت؛ با خون خود امضا کنیم این دین و قرآن؛ مظلوم حسین جان؛ مظلوم حسین جان» عزادارانی که از عقب دسته حرکت میکردند نیز میگفتند «من عهد و پیمان با خدا ببستم؛ دادم به راه حفظ دین دو دستم؛ این بود شعارم؛ باشد
افتخارم؛ مظلوم حسین جان؛ مظلوم حسین جان».
قرار شد پس از عزاداری «حاجحسن مقدس» قضیه قم و دستگیری حضرت امام خمینی(ره) را به مردم اعلام کند؛ او پشت بلندگو رفت و گفت " امروز ما به دو عنوان عزاداریم؛ یکی عزای امام حسین(ع) و دیگری اینکه مأموران شاه شب گذشته به منزل امام خمینی(ره) رفته و ایشان را دستگیر و به تهران آوردهاند؛ عدهای از مردم قم نیز در این مورد شورش کرده و توسط مأموران شاه کشته شدند؛ بنابراین هر کسی دلش میخواهد قدم در این راه بگذارد، اکنون به خانه برگردد و بعد از ظهر ساعت یک برای آزادی آقا در صحن آماده حرکت به سوی تهران باشند ".
* از آغاز حرکت مردم پیشوا تا شهادت ۷۰ نفر از مردم در باقرآباد
ساعت ۲:۳۰ سینهزنان از صحن امامزاده جعفر(ع) به طرف پل حاجی، قلعهسین حرکت کردیم؛ تمام مردم با این ایمان و یقین راه در پیش گرفته بودند؛ از پل کارخانه قند نیز عبور کردیم؛ جمعیت رو به افزایش بود؛ در طول مسیر زنان و مردان زیادی و حتی پیرمردانی از جمله مشهدی حسن جعفری قصاب، حاجرحیم قالیباف و پیرمردان قدیمی به ما پیوستند. نزدیکی موسیآباد رسیدیم؛ ایستادیم تا جاماندهها به ما برسند و مبلغی هم جمعآوری کردیم تا عدهای به شهرری بروند و غذا و مکانی برای جمعیت تدارک ببینند.
به اول جاده پوئینک رسیدیم از آنجا تا باقرآباد یک کیلومتر راه است؛ در واقع با آن جمعیت نزدیک ۱۵ هزار نفری ۲۲ کیلومتر راهپیمایی کردیم؛ و موقع اذان مغرب به باقرآباد رسیدیم.
در بین فلاسفه بحثی بین عقل و عشق وجود دارد. بعضی میگویند عقل مقدم بر عشق است و برخی دیگر معتقدند عشق مقدم بر عقل است. به نظر من عشق مقدم بر عقل است. زیرا گاه عشق، عقل را غافلگیر میکند. عشق کاری میکند که عقل بعد از ۴۰ سال میگوید " چه کاری کردی! " عقل در آن زمان میگفت " بازاریهای تهران، دانشگاهیها، حوزههای علمیه، شهرهای بزرگ چه کار میکند؟ اگر آنها قیام کردند شما هم قیام کنید؛ اما عشق میگفت " وظیفه خودت را انجام بده؛ هر کس هر چه میخواهد انجام دهد ".
ما عاشق راهمان بودیم و همین باعثشد که تمام کسانی که همراه ما بودند، از باقرآباد برنگردند و تا جایی رفتند که تیر به سینههایشان اصابت کرد؛ عدهای شهید و مجروح شدند و مردم ناچار عقبنشینی کردند.
نیروهای نظامی روی پل باقرآباد ایستاده بودند؛ با این حال جمعیت با همان صلابت پیش رفت، تا به پل رسیدیم؛ علیرغم هشدارهای پی در پی نیروهای نظامی، جمعیت همچنان به سوی پل در حرکت بود و هر لحظه متراکمتر میشد. سرهنگ بهزادی فرمانده نیروهای نظامی، وقتی دید که هشدارهایشان نتیجهای ندارد، خودش پا پیش گذاشت و با صدای بلند گفت " چه کسی رئیس شماهاست؟ " و پاسخی نشنید. دوباره سؤال خود را تکرار کرد. در این لحظه «سیدمرتضی طباطبایی» قدمی جلوتر گذاشت و گفت " این جمعیت رئیسی ندارد. همگی به تهران میروند تا برای آزادی مرجع تقلیدشان حضرت آیتالله خمینی تحصن کنند. "
سرهنگ بهزادی گفت " من دستور آتش دارم؛ به مردم بگویید برگردند و نمیگذارم از پل باقرآباد عبور کنید ". شهید عزتالله رجبی جوان رشیدی بود که آن زمان پسر ۲۰ روزهای به نام علی داشت؛ او گفت " اگر ما میخواستیم برگردیم تا اینجا نمیآمدیم ".
سرهنگ بهزادی دستور آتش داد؛ جمعیت به صف ایستاده بودند؛ سید مرتضی طباطبایی و عزتالله رجبی از نخستین شهدای این قیام بودند؛ من صف دوم و پشت چاههای قدیمی ایستاده بودم؛ خیلی از مردم که در صف اول بودند تیر خورده و به شهادت رسیدند.
* پیکرهای شهدا و مجروحان ۱۵ خرداد را با کامیون از باقرآباد خارج کردند
حدود ۷۰ نفر شهید و ۱۲۰ نفر مجروح شدند؛ دست مرحوم «حاجاحمد جنیدی» نیز در آنجا تیر خورد؛ مأموران چند دقیقهای تیراندازی کردند و لحظهای آرام گرفتند؛ هوا تقریباً تاریک بود؛ خودمان را به مجروحان و شهدا رساندیم؛ مرتضی مهابادی شهید شد و برادرش رضا بر اثر اصابت سر نیزه فرق سرش شکافته شده بود که سال گذشته به رحمت خدا رفت.
سیدحسن طباطبایی در گوشهای پای خود را در آغوش گرفته بود؛ خود را به او رساندم از احوالاتش پرسیدم و او گفت " پایم تیر خورده است " پای سیدحسن طباطبایی را بستیم که خونش بند بیاید زیر بغل او را گرفتیم آوردیم لب خیابان تا به عقب برگردانیم.
هوا تاریک شده بود و مأمورین ما را زیر نظر داشتند و به طرف ما به صورت رگبار شلیک میکردند. ما سید را همان لب خیابان رها کردیم و رفتیم داخل گندمزار پنهان شدیم، من از داخل گندمزار میدیدم که ماشینها را آوردند و شهدا و مجروحین را از روی خیابان و حاشیهی گندمزارها جمعآوری میکردند. آنها نورافکن ماشینهای نظامی را روشن کرده بودند و شهدا و مجروحین را داخل کامیون ارتشی میریختند که برای معالجه مجروحان آنها را به بیمارستان فیروزآبادی شهرری بردند.
در این قیام سه اتوبوس و یک جیپ از تشکیلات ژاندارمری، یک اتوبوس از گروهان ورامین، به فرماندهی سرهنگ بهزادی از تهران و سرگرد کاویانی از شهرری به آنجا آمده بودند. از گندمزارهای باقرآباد در حالی که پایم مجروح شده بود، خود را به پیشوا رساندم؛ در شهر پیشوا حکومت نظامی برقرار بود؛ عدهای از مردم را دستگیر کرده بودند و با کتک از آنها اعتراف میگرفتند؛ چند نفر در اعترافاتشان اسم مرا برده بودند و حتی از ۶ ماه قبل از قیام تمام برنامههای بنده را گزارش داده بودند.
از پاسگاه پیشوا به سراغم آمدند و بنده نیز دستگیر شدم؛ مأموران ژاندارمری ۳ بار در پاسگاه از بنده بازجویی کردند و بنده فقط میگفتم " من با آنها نبودم " سپس مرا از پیشوا به پاسگاه ورامین منتقل کردند.
* سروان هاشمی پس از توهین با امام، دو پایش قطع شد
من آن روزها جوان ۲۸ سالهای بودم و هنور موی زیادی توی صورتم رشد نکرده بود؛ سروان هاشمی در پاسگاه ورامین روبروی من ایستاد و با اهانت به بنده، خانوادهام و امام خمینی(ره) موی صورتم را با دستش میکند. من و «حاجحسن اردستانی جعفری» او را نفرین کردیم. سروان هاشمی غروب که در حال بازگشت به منزل و سوار ژیان بود، ترمز ماشین دچار مشکل شد و که پس از تصادف دو پایش قطع شد.
پس از این ماجرا مادر وی به زندان شهربانی آمد و گریهکنان گفت " از پسرم بگذرید، پسرم میگوید میآیم دادگاه و از شما حمایت میکنم ".
روز شنبه ۲۰ خرداد سال ۱۳۴۲ بنده و آقای محمدی را به ژاندارمری تهران بردند؛ این ساختمان مکان آسایشگاه مأموران ژاندامری و تشکیلات نطامی بود؛ سرهنگ بهزادی فرمانده نیروهای نظامی، مرا برای بازجویی به داخل ساختمان تشکیلات فراخواند؛ از پلهها بالا رفتیم؛ داخل ساختمان سالنی با عرض ۹ موزائیک و طول ۹۰ موزائیک بود که در اطراف سالن اتاقهای متعددی مشاهده میشد.
سرهنگ بهزادی در حال بررسی پرونده بنده بود که سرلشگر اویسی رئیس ستاد کل ژاندارمری کشور با جثهای متوسط، وارد ساختمان شد؛ در حالی که میخواست به اتاقش برود، از سرهنگ بهزادی سؤال کرد " اینها کی هستند؟ " سرهنگ بهزادی گفت " یکی از عوامل ۱۵ خرداد هستند " سرلشکر دستور داد تا ما را به اتاق وی ببرند.
* بازجویی سرلشکر اویسی؛ سیلی محکمی که مرا دور خودم چرخاند
سرلشکر اویسی جایگاه بلندی در اتاقش داشت و بالای سرش قاب عکس شاه و فرح مشاهده میشد؛ در دو طرف وی نیز، دو سه نفر به نگارش رویدادهای روزانه میپرداختند. سرلشکر اویسی در حالی که خیلی عصبانی بود، گفت " پدر فلان شدهها! اعلی حضرت شما را صاحب نصب کرده و دهقان شدید؛ او تقسیم اراضی کرد و زمیندار شدید. حالا چوب برداشتهاید با او بجنگید؛ پدرتان را درمیآورم و شما را به دریا میاندازم " او پس از گفتن این حرفها پشت میزش نشست.
از روز ۱۵ خرداد خواب و خوراک درستی نداشتم؛ در زندان هم که بودم سربازان ژاندارمری باقیمانده غذایشان را به ما میدادند، و نمیتوانستیم بخوریم. شبها خواب نداشتیم و همش چهارزانو مینشستیم و به دیوار تکیه میدادیم و به این فکر میکردیم اگر ما را برای بازپرسی بُردند چه بگویم.
سرلشکر اویسی در ادامه گفت " چند تا سؤال میپرسم؛ اگر راستش را بگویی همین جا آزادتان میکنم و اگر دروغ بگویی میگویم الان آنقدر تو را بزنند تا اعتراف کنی " گفتم " من تا حالا راست گفتم ".
او پرسید " این جمعیتی که از پیشوا حرکت کردند از چه گروهی بودند؟ کشاورز بودند، بازاری بودند، فرهنگی بودند، جنبشی بودند، تودهای بودند، آیا فئودالها نیز نقش داشتند؟ این جمعیت از شهرهای دیگر تهران هم بودند یا نبودند؟ شعارشان چه بود؟ رهبر این جمعیت چه کسی بود؟ چه کسانی این جمعیت را راهاندازی کردند؟ چه کسی این جمعیت را تغذیه فکری میکرد؟ آخوندهای شهرتان هم نقش داشتند؟ اگر نقش داشتند چه کسانی بودند و چه میگفتند؟ جمعیت چقدر بود و اکثریت از چه گروهی بودند؟ تو چه کار کردی؟ "
در پاسخ به این همه سؤال او گفتم " من قبلاً عرض کردم؛ من در ماجرا نبودم ". سرلشکر اویسی پاهایش را جفت کرد از روی کرسی پایین آمد و چنان سیلی به صورتم زد که یک دور، دور خودم چرخیدم و حالت تهوع گرفتم سپس مرا با لگد زد و گفت " او را ببرید و آنقدر بزنید تا حرف بزند ".
مأموران بنده را روی زمین کشیدند و روی تخت انداختند؛ «اوجی» نیز در آنجا بود با دیدنم گفت " اگر میدانستم با تو این کار را میکنند، در پاسگاه پیشوا تو را فراری میدادم ". به شدت بیحال بودم و «علیمحمد محمدی» هم در کنارم افتاده بود و من را نصیحت میکرد.
*شکنجه عاملان ۱۵ خرداد از جمله شهید طیب و رضایی
ساعت ۱۲ شب ژاندارمها ما را به کماندوها تحویل دادند و آنها نیز ما را به اطلاعات منتقل کردند؛ در آنجا یک اتاقی بود که فرش ۱۲ متری در آنجا پهن بوده و تخت بزرگی وسط این اتاق گذاشته بودند؛ و اتاق کوچکی بود که من و آقای محمدی را به آنجا بردند.
«سیدعلی کاشی» جوان ۳۵ ساله که از میدانیها بود و شال سبز رنگی برکمر داشت او هم آنجا بود و روبروی ما «آقای طیب حاجرضایی» را میزدند؛ «طیب» کسی بود که به دستور وی «محمد قمی» در ۱۵ خرداد از دکانها یک نیسان چوب جمع کرده بود تا به مردم بدهد.
آن فردی که «طیب» را شکنجه میکرد، همزمان به «سیدعلی کاشی» میگفت " سیدعلی کاشی بعد از این ُنوبت توست ". با گفتن این حرف به قدری به «سیدعلی کاشی» فشار روانی وارد شد که یک دفعه او از حال رفت؛ با لگد به در کوبیدم و گفتم «سیدعلی کاشی مُرد» آنها در را باز کردند و ۲ نفر از سربازان دست و پای سیدعلی کاشی را گرفتند و بیرون بردند.
«محمد قمی» را نیز رها کردند و ما را به زندان بردند تا بعداً بازپرسی کنند.
* حضور آیتالله فلسفی در زندان شهربانی
ساعت یک و نیم شب، ما را به بند ۲ زندان شهربانی بردند؛ در بند را باز کردند. بوی تعفن و نجاست در آنجا پیچیده بود؛ میخواستم بنشینم جایی برای نشستن نبود؛ پایمان را هر جا میگذاشتیم روی دست و صورت زندانیان بود.
حدود ۷۰۰ نفر در آن بند زندانی بودند؛ با عدهای از میدانیها، بازاریها و پیشواییها بودند و اکثر آنها به نام ۱۵ خرداد در آنجا زندانی بودند. بنده و آقای محمدی در گوشهای که از اتاق و همجوار با توالت، رویمان پتو کشیدیم و تا صبح آنجا نشستیم.
در زندان شهربانی حدود ۷۰ تا ۸۰ نفر از علما از جمله آیتالله فلسفی زندانی بودند که ملاقاتی با آنها نداشتیم.
۲ نفر از پیشوا به زندان آمدند تا علیه من شهادت بدهند؛ یکی از آنها گفت " تقی علایی، به مردم گفته بود حدود ۴۰ دختر در خیابان بهارستان با تیر زدهاند؛ مردم پیشوا شما از آنها کمتر هستید " در حالی که بنده اصلاً چنین حرفی نزده بودم و در جریان این موضوع قرار نداشتم.
یک روز «حاج حسن اردستانی جعفری» ما را به بند خودش برد و به بنده اطلاع داد که در بین کسانی که در بند ۲ بودند اسامی ۱۸ نفر از دانشجویان، بازاریان، بنده و خودش و هادی جعفری آن زمان معلم بود را نوشتند تا به جایی دیگر منتقل کنند. از صبح که قرار بود این کار صورت گیرد، هر کسی حرفی میزد؛ یکی میگفت میخواهند این ۲۸ نفر را به دریا بیاندازند؛ دیگری میگفت میخواهند بکشند تا اینکه ساعت ۱۲ ماشین را به جلوی در، بند ۲ آوردند و ما را به شماره ۴ زندان قصر منتقل کردند.
* شهید آیتالله طالقانی در زندان قصر تفسیر قرآن میکرد
در آن بند از زندان قصر، حدود ۳۰ نفر زندانی بودند که ۱۱ نفرشان از سران نهضت آزادی از جمله شهید آیتالله طالقانی، مهندس بازرگان، دکتر یدالله ساقی و فرزند وی عزتالله ساقی، حاجعلی بابایی و دکتر شیبانی حضور داشتند که حدود ۷ ماه با این گروه در زندان قصر همخرج بودیم. در این مدت صبحها در ابتدا ورزش میکردیم؛ نمازهای جماعت به امامت آیتالله طالقانی برگزار میشد؛ روزها تدرس و تحصیل میکردیم؛ شبهای جمعه آیتالله طالقانی سخنرانی کرده و سوره والنازعات و عبس را تفسیر میکرد.
در این میان آقایان جعفری، محمد بستهنگار و مفیدی نیز مطالب ایشان را یادداشت میکردند. شهید طالقانی خیلی خوش برخورد بود و با عنوان «علایی جان» بنده را خطاب میکرد. مهندس بازرگان در شبهای شنبه روی مباحثجامعهشناسی، حقوق و تشکیلات صحبت میکرد و دکتر یدالله ساقی مطالبی پیرامون فلسفه ارائه میداد. سران نهضت آزادی جز نان چیزی از زندان نمیگرفتند و برنج و روغن و مواد غذایی را از منزل برایشان میآوردند؛ روزهایی که خرج با ما بود، خانواده جعفری برایمان برنج و روغن میآورد تا غذا درست کنیم. البته به خاطر اینکه منزل آنها داخل تهران بود و مسیر ما دورتر بود مقداری به
آنها بدهکار شدیم.
بعد از چند روز که به زندان قصر منتقل شده بودیم، پرونده ما را به دادگاه اول ارجاع دادند؛ حتی نوحهها و شعرهای بنده در پرونده ثبت شده بود؛ منتظر مشخص شدن وضعیتمان بودیم؛ یکی از مأموران به ما گفت " این دادگاهها ساختگی است و دو نفر از پیشواییها و میدانیها را اعدام خواهند کرد " که همینطور هم شد؛ «طیب حاجرضایی» و «اسماعیل رضایی» را اعدام کردند.
* دیدن خواب امام خمینی(ره) مرا از غم زندان رهایی بخشید
دادگاه محاکمه میدانیها با همان چارچوب برای ما تشکیل شد؛ ۳ ماده برای ما گرفته بودند که بنابر ماده ۷۰ کسانی که علیه امنیت کشور اقدام کنند، اعدام میشوند؛ بنابر ماده ۲۵ کسانی که علیه رژیم شاهنشاهی قیام کنند و قیامشان مؤثر واقع شود، اعدام میشوند؛ بنابر ماده ۳ یا ۵ کسانی که در زمان حکومت نظامی از یک نفر تا ۳ نفر را علیه حکومت بشورانند از یک سال تا ۵ سال زندانی میشوند.
دادستان در زمانی که دادخواست را میخواند، روی ما ۴ نفر خیلی فشار آورد و به بنده عنوان «متهم ردیف اول» را میداد.
در زنگ تنفس دادگاه به آقای جعفری گفتم " مثل اینکه اینها میخواهند، دو نفر از ما را اعدام کنند قطع به یقین من جزو یکی از دو نفر هستم. امروز در دادگاه جرم شما را هم به گردن میگیرم تا شما آزاد شوید ". در نتیجه دادگاه اول ما را محکوم به اعدام کرد.
بنده را از زندان قصر برای بازجویی به لشکر گارد منتقل کردند؛ به قدری بنده را تحت فشار قرار دادند تا اسم دو نفر از دوستان در پیشوا را آوردم تا بیایند و شهادت بدهند بنده در ۱۵ خرداد در معرکه نبودم. در زندان قصر با خود گفتم " اگر این دو نفر را از پیشوا بیاورند، این دو نفر که نمیدانند، من چه اعترافاتی کردهام. ملاقات ممنوع هم که هستم و نمیتوانم به پیشوا پرواز کنم و به آنها بگویم چه حرفی بزنید " با ناله و گریه متوسل به امام زمان(عج) شدم. یک لحظه خوابم برد؛ در خواب دیدم حضرت امام خمینی(ره) از در وارد شدند؛ ما زندانیها در دو طرف راهرو ایستاده بودیم. آقا نزد من رسیدند به
ایشان سلام کردم و گفتم " آقا این ملعونین چه از جان ما میخواهند چرا ما را رها نمیکنند تا برویم مگر ما چه گفتیم آخر این زنده باد خمینی این قدر گرفتاری دارد " امام(ره) دستشان را به طرف در نشانه گرفتند و فرمودند " راه را باز کردم تا بروی " خیلی منقلب شدم؛ اهل گریه نبودم اما خیلی گریه کردم و امیدوار بودم که فرجی در کارم ایجاد خواهد شد.
* سه روز، روزه برای یافتن راهی برای نجات
سه روز، روزه گرفتم تا خداوند مرا کمک کند؛ غروب بود، در حیاط لباس میشستم و همزمان باران میبارید. بچهها در اتاق میگفتند " علایی بیا افطار کن " یکی از پاسبانها دزدکی مرا زیرنظر داشت؛ او به بهانه شستن دستهایش نزدیک شیر آب شد و به بنده گفت " اگر پیام برای خانه عمهات داری بده تا من به بگویم " به او گفتم " من ۱۱ ماهه با تو هستم اما تو به من نگفتی عمه من را میشناسی " او در حالی که مراقب اطرافش بود ادامه داد " مگر عمهات زهرا خانم مادر حسن آقا و همسر کرباسیان نیست؟ " گفتم " چرا " گفت " من مستأجر منزل عمهات هستم پیامت را بگو ". حرفهایی را که باید به آن دو نفر که «محمود
هادیان» و «محمدحسن جنیدی» بودند، منتقل میکردم را به پاسبان گفتم تا او آنها را توجیه کند.
آن شب مادرم در منزل عمه زهرا بود؛ پس از شنیدن این پیامها شبانه به آن دو نفر پیام را میرساند؛ ۲ روز بعد هر دوی آنها را به دادرسی ارتش لشگر گارد آوردند؛ سرهنگ اختراعی و دولو قاجار چند نفر دیگر وارد شدند.
سرهنگ دولو قاجار از محمود هادیان پرسی " تو میراب آبی؟ " او گفت " جناب سرهنگ، تلفن پیش شماست با ژاندارمری پیشوا تماس بگیر و بگو محمود و عباس هادیان میرآب آب هستند یا نیستند ". برادرم عباس میراب است و من فرمانبر وی هستم. سرهنگ دولو قاجار ادامه داد " تو کی علایی را خبر کردی؟ " هادیان پاسخ داد " داداشم به من گفت برو در خانه علایی بگو برود بند سید عبدالله را از حاجمحمد حسین جنیدی آب بگیرد تا امشب باغش را آب بدهد؛ ساعت ۴ بعدازظهر در خانه علایی رفتم فکر نمیکردم علایی خانه باشد چون همه مردهای پیشوا به باقرآباد رفته بودند تا در را زدم علایی پشت در آمد و پیغام را دادم ".
محمود هادیان تمام کلماتی را که سفارش کرده بودم، بیان کرد و در ادامه «محمدحسن جنیدی» هم این موضوع را تأیید کرد البته بنده را با این شواهد آزاد نکردند اما کمک زیادی به من شد تا از اعدام نجات پیدا کنم.
* ترور «کِندی» در آمریکا؛ تزلزل رژیم شاه و رهایی زندانیان سیاسی
در دادگاه دوم تقاضای تجدیدنظر کردیم؛ دادستان دادگاه گفت " تقی علایی برای آخرین بار از خود دفاع کند " آخرین دفاع را کردم و دومین نفری که میخواست دفاع کند، تلفن دادستان به صدا درآمد؛ او تلفن را پاسخ داد و سپس به صورت مخفیانه و درگوشی حرفهایی به افسرانش زد؛ در این فاصلهها ما را از اتاق بیرون کردند و دادگاه تعطیل شد.
منتظر خبر بودیم که چه بر سرمان خواهد آمد؛ آنها میخواستند دو نفر از ما را اعدام کنند که خبر دادند «جان اف کندی» رئیس جمهور آمریکا ترور شد؛ با شنیدن این خبر تزلزلی در ارکان رژیم شاه اتفاق افتاد به طوری که فردای همان روز به ما و تعداد زیادی از زندانیان سیاسی گفتند " علی حضرت شما را بخشید؛ تعهد و ضمانت بدهید که دیگر در کار سیاسی دخالت نکنید ".
از زمانی که آزاد شدیم تا پیروزی انقلاب اسلامی با ژاندارمری و سازمان امنیت درگیر بودیم؛ به عنوان مثال یک روز با تعدادی از دوستان نشسته بودیم به آنها گفتم " خدا رو شکر علت زندان رفتنم به خاطر شعار زنده باد خمینی بود ". فردای آن روز، یک نامه آمد و مرا به سازمان امنیت فرا خواند.
سرگرد غفاری مسئول سازمان امنیت ورامین به بنده گفت " این روزها چه گفتهای؟ " گفتم " حرف خاصی نگفتهام " سپس حرفی را که در جمع دوستان زده بودم را تکرار کرد؛ سرگرد غفاری ادامه داد " بلند شو برو اما این را بدان هر جا ۵ نفر نشسته باشند یک نفرشان از ماست ".
* بعد از پیروزی انقلاب منافقین ۲۵ بار مرا تهدید کردند
پس از پیروزی انقلاب اسلامی با منافقان درگیر بودم؛ حدود ۲۵ نامه از طرف منافقان به دست من رسید که بنده را تهدید به اعدام و قتل کرده بودند. یک بار در نیمههای شب باغچه را آبیاری میکردم که تیری به سمت من شلیک شد اما به من اصابت نکرد و حتی چندین بار در خیابانها مورد هجوم منافقان قرار گرفتم.
با آغاز جنگ تحمیلی، فرزندانم به جبههها رفتند؛ یک روز امام جمعه اهواز گفت " از ملت ایران تقاضا داریم ما را تنها نگذارید " بلند شدم، لباسهایم را پوشیدم؛ همسرم گفت " کجا میخواهی بروی، محمد و عباس در جبهه هستند " به او گفتم " امروز ما را دعوت کردهاند که در مقابل یزیدیان بایستیم " به دوکوهه رفتم؛ در روز اول که به آنجا رسیدم ۵ هزار نیرو در آن منطقه حضور داشت و در طول یک هفته ۱۰۰ هزار بسیجی و رزمنده از دوکوهه عازم جبههها شدند. همه آنها به عشق امام خمینی(ره) به جبهه کشیده شده بودند. بنده در دوکوهه مجروح شدم که حجتالاسلام محمودی امام جمعه ورامین نیز در آنجا حضور داشت؛
آن شب یک لحظه به آن دنیا رفتم و برگشتم.
من توفیق شهادت نداشتم، اما پسر بزرگم «محمد» در حالی که ۵ فرزند داشت، به جبهه رفت و با مسئولیت پشتیبانی لشکر کردستان در جوانرود، کرمانشاه و بازی دراز به شهادت رسید.
* امام فرمود " آمریکا را زیر پا میگذاریم " و همین گونه شد
بنده معتقدم در روی زمین یک دسته اهل نجات هستند که اسلام را پیاده میکنند و راه پیامبر(ص) را میروند و بقیه بیخودی معطلاند و دستشان خالی است. هیچ فرقهای و صنفی غیر از حضرت امام(ره) نتوانست انقلاب اسلامی را به پیروزی برساند زیرا مردم از ظلم خسته شده بودند و زمانی که صدای امام از قم بلند شد که به داد اسلام برسید، مردم دور ایشان جمع شدند چون پیام و هدف ایشان الهی بود. ما به خاطر تبعیت از دستورات امام خمینی(ره) پیروز شدیم امام فرمودند " ما آمریکا را زیر پا میگذاریم، آمریکا هیچ غلطی نمیتواند بکند " ما اکنون از آمریکا عبور کردیم و او در چنگال ما له شده است.
* دولتهای اصلاحات و سازندگی انقلاب اسلامی را عقب انداختند
متأسفانه در دولتهایی که در جمهوری اسلامی ایران روی کار آمدند، از دولت هاشمی رفسنجانی و خاتمی راضی نیستم زیرا این دو نفر انقلاب ما را عقب انداختند و رشد و پیشروی که باید انقلاب ما داشت، در دوران این دو نفر صورت نگرفت؛ خاتمی اغفال شد و مدتی ما را از انرژی اتمی تعطیل کرد.
بنده در هر دو دوره ریاست جمهوری آقای احمدینژاد به او رأی دادم. در دوره اول از او راضی بودم اما اخیراً احساس میکنم در در دستگاه وی افرادی هستند که به عناوین متعدد مغلطه میکنند تا ریاست جمهوری را از گردونه آنها بیرون نرود و زمینهسازی و القائات میکنند تا با یک راه و روش سیاسی بعضی افراد را به طرف خودشان بکشند در حالی که این افراد به حیثیت احمدینژاد لطمه میزنند.
مسلمان هستم، اگر هر جا بمیرم بنده را در قبرستان مسلمانان دفن میکنند. هر جا هم بروم میگویم، مسلمان ایرانی هستم؛ نمیگویم که مکتب ما مکتب ایرانی است. امام خمینی(ره) ۴۰ سال تلاش کردند تا بگویند نهضت ما نهضت اسلامی است حالا یکی پیدا شده که میخواهد القا کند مکتب ما ایرانی است؟
او اخیراً با ادعای اینکه ظهور صغری نزدیک است، میخواهد افکار عمومی را پریشان کند در صورتی که پیامبر عالیقدر اسلام فرمودند " ظهور فرزندم مهدی را جز خداوند کسی نمیداند " ما باید برای ظهور دعا کنیم اما نمیتوانیم زمان آن را تعیین کنیم این حرفها اصلا به او ربطی ندارد که دخالت کند.
* مردم همیشه حامی ولایت فقیه و انقلاب اسلامی هستند
این امید در دل ما هست که مردم ایران روشن هستند و میدانند نهضت امام خمینی(ره) اکنون به جهان صادر شده است و میدانند درخت انقلاب میوه میدهد و مردم در حماسه ۹ دی و ۲۲ بهمن نشان دادند که حامی ولایت فقیه و انقلاب اسلامی هستند.
آمریکا از رهبر ما میترسد، اگر رهبر روزی بفرمایند از ۱۵ سال به بالا اسلحه بر دست بگیرید، ۲۰ میلیون آماده جنگ میشوند. فرزند من بیشتر از اینکه به حرف من گوش بدهد، گوش به فرمان امام خامنهای است زیرا ایشان به همه عزت و شخصیت داده است. ولیفقیه دلها را جذب و عاشق کرد و اگر ما ولایت فقیه و رهبر نداشتیم به این نقطه نمیرسیدیم و دنیا نیز به این نتیجه رسیده است که هیئت نخبگان مصری به ایران آمده بودند.
* کشورهای اروپایی روزی دستشان را به سوی مملکت اسلامی ما دراز خواهند کرد
اکنون بحرین، لیبی، عربستان و یمن شاهد انقلابهایی هستند که تمام اینها از پرتو نور امام خمینی(ره) و انقلاب اسلامی بوده است. از ۳۲ سال گذشته شخصیتهای بزرگی مانند مطهری، بهشتی و ۷۲ نفر از بهترین شاگردان امام، رجایی و باهنر و بازاریها و علما و آیتالله مدنی، آیتالله اشرفی اصفهانی و آیتالله دستغیب شیرازی را ترور کردند این اتفاقها در این کشورها نیز رخ میدهد تا انقلابی پایدار داشته باشند.
هر کسی یک قدم از راه شهدا و رهبری فاصله بگیرد، شکست میخورد؛ ایران پای خود را به قلهای گذاشته است که روزی کشورهای اروپایی دستشان را به سوی ما دراز خواهند کرد زیرا ما حسینی و علوی هستیم و اسلام ناب و حقیقت در مملکت ماست.