انتخابات شورای شهر تهران سیاسی نبود
" نه " اعضای شورای شهر به سیاست زدگی
واقعیت این است که موفقیت الگوی مدیریتی «خدمتگذاری» عامل اصلی تغییر ترکیب هیئت رئیسه در شورای شهر تهران است. این یک اتفاق ویژه و مبارک است که پارلمان شهری نشان داد می توان بدون توجه به ماهیت سیاسی افراد، صرفا بر اساس الگوهای مدیریتی، سکان پارلمان را در اختیار افراد قرار داد.
- درباره نتایج انتخابات هیئت رئیسه شورای شهر تهران و تغییر ترکیب هیئت رئیسه، ارزیابی های مختلفی ارائه شده است. در این میان تحلیل های سیاسی از نتایج این انتخابات، بیشتر از سایر تحلیل ها بوده است. شاید دلیل این موضوع، تمرکز جریان اصلاح طلب بر ارزیابی های سیاسی باشد. به همین واسطه نیز پس از ناکامی جریان سیاسی اصلاح طلب در این انتخابات، در واکنش به ارزیابی های سیاسی اصلاح طلبان، جریان اصولگرا نیز تحلیل هایی سیاسی از این انتخابات مطرح کرده است.
به گزارشافکارنیوز، در این میان واقعیت آن است که اگر قرار باشد این انتخابات به صورت واقع بینانه ارزیابی شود؛ باید به دور از علاقه مندی های سیاسی به آن نگاه کرد. درباره این انتخابات چند موضوع را باید در نظر داشت:
۱: آنهاییکه نتیجه این انتخابات را سیاسی می دانند، آیا میتوانند توضیح دهند که چگونه آقای مهندس چمران توانست رای ۱۸ نفر از اعضای شورای شهر را کسب کند؟ آیا جریان اصولگرایی در شورای شهر ۱۸ عضو دارد؟ و اگر دارد چرا سال گذشته احمد مسجد جامعی توانست بر جایگاه ریاست شورای شهر تکیه بزند؟ درباره جریان سیاسی اصلاح طلب نیز همین موضوع صادق است. اصلاح طلبان بر چه اساسی تصور می کردند شورای شهر در اختیار آنهاست؟ آنها پیروزی ۱۵ بر ۱۵ در انتخابات هیئت رئیسه در سال اول دور چارم شورای شهر را به معنای حضور خود به عنوان اکثریت پارلمان شهری می دانستند. اما این نتیجه این انتخابات به
آنها نشان داد پارلمان بهشت در اختیار آنها نیست.
۲: یکی از پیام های انتخابات شورای شهر تهران، " نه به سیاست زدگی " بود. واقعیت آن است که شاید جو انتخاباتی سال گذشته در نتیجه انتخابات شورای شهر بسیار اثرگذار بود اما به مرور چهره ای که از شورای شهر تهران ترسیم شد؛ یک چهره سیاسی بود. البته رفتار رسانه های اصلاح طلب در تثبیت این ذهنیت در جامعه هم بسیار اثرگذار بود. رفتارها به گونه ای بود که سیاست زدگی در انها کاملا مشخص بود. رفتارهایی که یادآور دوره نخست شورای شهر و میراثبه جامانده از اصلاح طلبان در آن دوره بود. شاید یکی از دلایل مهمی که نمایندگان مستقل شورای شهر تهران را مجاب کرد این بار به احمد مسجد جامعی رای ندهند؛
چهره ای باشد که از شورای شهر در افکار عمومی ساخته شد.
۳: " آری به خدمتگذاری " پیام دیگر انتخابات هیئت رئیسه شورای شهر پایتخت بود. مهندس مهدی چمران دو دوره ریاست شورای شهر تهران را برعهده داشته است و اکنون در دوره چهارم هم او اولین سال ریاست خود را تجربه می کند. آن جریانی که در سال ۱۳۸۱ توانست شورای شهر را از چنگ اصلاح طلبان درآورد؛ به مدت ۸ سال بر امورات شهری پایتخت حاکم بود.
در افکار عمومی این جریان یک جریان موجه است. چراکه این جریان با انتخاب ۲ شهردار به نام های محمود احمدی نژاد و محمدباقر قالیباف، الگوی مدیریتی در شهر تهران را تغییر دهد. خدمتگزاری برند این جریان در مدیریت شهری بوده است. اگرچه احمدی نژاد در ۲ سال پایانی دولت خود با انتقادات صریحی از ناحیه دوستان خود مواجه شد و یا محمدباقر قالیباف که از او به عنوان شانس اصلی پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم یاد می شد؛ نتوانست راهی پاستور شود؛ اما آنچه در ذهن مردم بویژه مردم پایتخت ماند؛ تحرک و خدمتگذاری این جریان بود.
واقعیت این است که موفقیت الگوی مدیریتی «خدمتگذاری» عامل اصلی تغییر ترکیب هیئت رئیسه در شورای شهر تهران است. این یک اتفاق ویژه و مبارک است که پارلمان شهری نشان داد می توان بدون توجه به ماهیت سیاسی افراد، صرفا بر اساس الگوهای مدیریتی، سکان پارلمان را در اختیار افراد قرار داد.
اکنون این تهران و این خدمتگذاران.باید دید در یک سال آینده آنها چه برنامه ای برای خدمتگذاری به پایتخت نشینان ارائه خواهند کرد.