تبلیغات
کد خبر: ۳۸۷۳۷

ماجرای لعنت شدن یکی ازعلما توسط امام زمان

هر چه مى‌گذشت حسین بن روح به صلاح و درستى نزدیکتر مى‌شد و شلمغانى از صلاح دور مى‌گشت تا جایى که امام عصر(عج) در یکى از نامه هاى خود به شلمغانى لعنت فرستاد.

خداوند در وجود انسان چراغى قرار داده كه در پرتو نورافشانى آن، تاریكىها براى او روشن شده و راه را از بیراهه مىشناسد. كلید این چراغ در دست خود انسان است و اوست كه باید با اراده اى قوى كلید این چراغ را بزند و آن را روشن كند، این چراغ همان عقل است كه مىتواند انسان را به راه راست هدایت كند. عقل، بال و پر آدم و شهوت و غضب بال و پر شیطان است.

به گزارش برنا، از امام على(ع) پرسیدند که، بهترین بندگان خدا بعد از انبیاء و اولیاء چه کسانى هستند؟ ایشان فرمودند: «العلماء إذا صلحوا» ایشان در پاسخ نفرمودند کسى که نماز شب مى‌خواند، کسى که خمس مى دهد و … بلکه فرمودند بهترین بندگان خدا بعد از اینها علما هستند زمانى که صالح باشند.

عالم صالح و فاسد
" حسین بن روح و شلمغانى " هر دو در برهه اى از زمان، از علماى اسلام محسوب مى شدند. آیت الله سید محمد صادق شیرازی در کتاب " ای ابوذر این‌گونه باش " می‌نویسد: ریشه علم در هر دوى آنها وجود داشته است، اما جوهره صلاح فقط در حسین بن روح رشد کرده و تکامل یافت و شلمغانى از صلاح و درستى دور بود.

در این میان شلمغانى از حسین بن روح مشهورتر بود و مردمِ بیشترى براى رفع و رجوع مسائل شرعى به او مراجعه مى‌کردند، اما مى‌بینیم که حسین بن روح سومین نائب خاص حضرت ولى عصر(عج) شد. سالیان متمادى این دو، گره گشاى مشکلات مردم بودند و مسائل شرعى آنان را پاسخ مى‌دادند، اما هر چه مى‌گذشت حسین بن روح به صلاح و درستى نزدیکتر مى‌شد و شلمغانى از صلاح دور مى‌گشت تا جایى که امام عصر(عج) در یکى از نامه هاى خود به شلمغانى لعنت فرستاد.

نباید تصور شود که این حدیثدرباره مراجع و علماى طراز اول وارد شده است، بلکه این حدیثدرباره تمام کسانى است که به اندازه خود به کسب علم پرداخته‌اند.

همه دانشجویان و طلاب علوم مختلف باید نفس خویش را با این فرمایش امیرمؤمنان(ع) تطبیق دهند. موضوع عالم یک موضوع مشکک است، یعنى با وجود تفاوت بسیار بین علماى مختلف، همگى در واژه «عالم» با هم مشترک بوده و مانند یکدیگرند. یک طلبه مبتدى نیز به اندازه یک عالم و دانشمندِ مشهور، باید مواظب باشد که از جوهره صلاح و درستى و پاکى فاصله نگیرد. همگى باید سعى کنند که صالح بودن و عالم بودن را با هم جمع کنند.

براى عملى شدن این کار، تصمیم تنها فایده ندارد، بلکه تلاش و استمرار و تمرین پى در پى لازم است. دعا نیز مانند تصمیم از لوازم کار است، اما باز کافى نیست و نباید به صِرف دعا اکتفا کرد.

آدمى باید یک عمر با شیطان و نفس اماره و شهوات خویش در مبارزه و جنگ و جهاد باشد. همه جوهره لازم را براى رسیدن به مقامِ حسین بن روح، حتى بالاتر از آن را نیز دارند، هیچ وقت به حسین بن روح تضمین داده نشده که کسى بالاتر از شما نخواهد رفت، اما کلید این ارتقا به دست خود انسان است.

از حضرت على(ع) پرسیده شد که: بعد از ابلیس و نمرود و فرعون، بدترین مردم چه کسانى هستند؟ در جواب فرمودند: علما و دانشمندان، هنگامى که فاسد شوند. پس اساس کار در دست خود عالم است و معلول اراده اوست. اگر تلاش کند و علم را با اصلاح جمع کند، از بهترینِ مردمان مى شود و اگر در مبارزه با نفس و شیطان موفق نشود، از بدترین انسان ها خواهد بود.

این دو عبارت نشانگر تأثیر مستقیم و مهم اراده انسان و خواست اوست. البته شرایط جامعه و تربیت نیز هر كدام نقش و اثرى در تربیت و چگونگى پرورش انسان دارند، اما اینها، هیچ كدام دلیل اصلى و عامل اولى نیستند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات