تبلیغات
کد خبر: ۳۹۷۹۳

احیای فریضه‌ای که هنوز خون می‌خواهد!

سید محمد مهدی موسوی

شاهرگ غیرت؛ زخمی آفت غفلت

دقیقا یکصد و نوزدهمین روز سال را پشت سر می گذاشتیم که چهارمین جنایت علیه روحانیون ناهی از منکر به وقوع پیوست و این گونه بود که شامگاه نیمه شعبان که همگان در جشن و سرور میلاد منجی موعود، اوقات خوشی را سپری می کردند، یک طلبه متعهد و با وجدان دیگر مورد حمله شدید ۶ تن از اراذل و اوباش قرار گرفت و راهی بیمارستان شد.

ماجرا از این قرار است که راکبان یک خودروی پراید، قصد آزار و اذیت چند خانم جوان با ظاهر و پوشش مناسب در چهارراه سیدالشهدا(ع) واقع در بلوار تهرانپارس را داشته اند که با اعتراض چند نفر از جوانان محل که از هیئت عازم منزل بودند، درگیری میان آنان آغاز می شود و در این فعل و انفعالات، یک طلبه جوان که به رفتار ناشایست راکبان خودروی پراید و موتورسیکلتی که همراه آنها بود، اعتراض کرده بود، از سوی یکی از راکبان پراید و از ناحیه شاهرگ گردن، مورد اصابت چاقو قرار گرفت.

گویا علی خلیلی - این طلبه ناهی از منکر - که در مدرسه علمیه ازگل شهر تهران مشغول تحصیل است، از مراسم جشن نیمه شعبان به سمت منزل راهی بوده و می‌خواسته که ۲ نفر از دانش‌آموزان نوجوان را تا خانه‌هایشان همراهی کند.

از قرار معلوم، بر اثر درگیری، پیکر نیمه جان این طلبه جوان، چیزی در حدود نیم ساعت(!)، روی زمین مانده تا این که سرانجام با یک خودروی پراید به بیمارستان تهران‌پارس رسانده و پس از اتصال دستگاه تنفس مصنوعی به وی، به دلیل نبود امکانات جراحی عروق در این بیمارستان، وی را به یک بیمارستان دیگر می‌فرستند.

حقیقتا بخش تاسف بار ماجرا این جاست که به گفته یکی از نزدیکان این طلبه فداکار و با غیرت، از ساعت ۱۲ تا ۴ بامداد شب حادثه هیچ بیمارستان دولتی حاضر به پذیرش وی نشده است و بنا بر اظهار پزشکان، به دلیل همین دیرکرد در عمل جراحی، احتمال ضایعه مغزی نیز کماکان وجود دارد.

بیمارستان‌های رسول اکرم(ص)، امام حسین(ع)، شهدای تجریش، امام سجاد(ع)، بقیة‌الله، تهران کلینیک، سینا، میلاد، الغدیر، طالقانی، لاله، امام خمینی، جماران و پارسیان، از پذیرش این طلبه جوان خودداری و علت این کار را حال وخیم وی عنوان کردند.

در نهایت همراهان خلیلی، او را به بیمارستان خصوصی عرفان بردند که مسئولان این بیمارستان هم پذیرش وی را منوط به واریز مبلغ ۶ میلیون تومان وجه نقد کرده و سرانجام با واریز ۵ میلیون تومان او را مورد پذیرش قرار دادند!!

باور کنیم همه این ماجرا در جمهوری اسلامی ایران رخ داده و نه یک کشور لائیک یا …، بگذریم گویا امسال، سال چاقو خوردن و مجروح شدن شاگردان امام صادق(ع) در دفاع از ناموس مردم است و در این بین، این نگرانی به شدت احساس می شود که نکند با تکرار این دست حوادث، وجدان جمعی جامعه به تدریج حساسیت کمتری نسبت به این موضوع داشته و بی تفاوتی حاصل از این واکنش های عادی گردد.

«طلبه دلسوز؛ سومین قربانی هوسرانی اوباش» «جولان حاملان سلاح سرد در شهر این بار جان طلبه را گرفت» واقعیت آن است که این جملات دیگر دارد به تیترهای تکراری رسانه ها تبدیل می شود و ناگزیر هر آن چه را که تکرار و تکرار شود، عادی و عادی تر می شود و این در حالی است که متاسفانه هنوز هم این قبیل جنایات ادامه دارد و بی تفاوتی ها و کم تفاوتی ها نیز ایضا!

خوشبختانه با خبر شدیم در پی این فاجعه شنیع که در محدوده کلانتری ۱۴۴ جوادیه تهران پارس قرار گرفته با انجام اقدامات اطلاعاتی و تخصصی پلیس، تمامی اشرار حاضر در حادثه شناسایی و دستگیر شده اند.

سرعت عمل نیروی انتظامی در پیگیری مساله و شناسایی عوامل این جنایت، قابل تقدیر و ستایش است؛ روی سخن اما اینجاست به راستی چه شده که طلاب و روحانیون و دیگر چهره های حزب اللهی به خاطر عمل به فریضه مقدس امر به معروف و نهی از منکر، حتی در اصلی ترین خیابان های پایتخت نیز امنیت جانی ندارند و هر لحظه بیم آن می رود که از سوی اراذل و اوباش و متجازوان به حریم عفت عمومی مورد تعرض جسمی قرار بگیرند.

موضوع فراتر از این حرف هاست که یک نهاد و ارگان را مقصر دانسته و با سر هم آوردن قضیه، این قبیل حوادثرا در جامعه طبیعی و اجتناب ناپذیر قلمداد کرده و برای آن فلسفه بافی اجتماعی و روانی و … کنیم.

به نظر می رسد جریانی در حال وقوع است که خروجی آن نبود امنیت برای متشرعان دغدغه مند و تکلیف مدار است تا این که مردم دیگر میل و رغبتی برای امر به معروف و نهی از منکر به ویژه در حیطه حجاب و عفاف نداشته باشند.

البته حوزه علمیه ای که کارکرد اصلاح گرایانه آن از صدر اسلام تاکنون، نشان داده نسبت به ناهنجاری ها و بی عفتی ها بی تفاوت و منفعل نیست، بی شک مصطفوی ها، فروزش ها، عاشوری ها و خلیلی های بی شماری دارد که همچنان به سان سربازی مخلص و جان برکف، آماده حراست از قلعه فرهنگ و اخلاق جامعه هستند.

اطاله کلام در این باره شاید چندان به کار نیاید، اما ختم کلام این که ای کاش مسئولان درگیر در حواشی سیاسی و اجتماعی، به عنوان قلعه بانان اصلی، نگاهی عمیق تر به اوضاع بغرنج امنیت اخلاقی و فرهنگی جامعه داشتند؛ ای کاش هوای آمرین به معروف را بیشتر داشتند و دست کم با سخنان و عملکرد سنجیده خویش مایه دلگرمی آن ها می شدند نه این که نمک بر زخم ها بپاشند؛ ای کاش…!

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات