تبلیغات
کد خبر: ۴۳۲۹۹

آیا در حضورید یا از او دورید

وه که چه اندک هستند روزه داران و چه بسیارند کسانی که گرسنگی می کشند.

آیا در حضورید یا از او دورید

نامه عرفانی عارف بزرگ علامه حسن زاده آملی

علامه حسن زاده در نامه ای برای کسی که برای سلوک در ماه رمضان دستوری خواسته بود اینچنین نوشت:(این نامه در کتاب تازیانه سلوک / ص۹ آمده است)

متن نامه به این شرح است:

تن به دنیا دار و دل به مولا

«ربّ أدخلنی مُدخَل صدق و أخرجنی مُخرج صدق و اجعل لی من لدنک سلطانا نصیرا» «الإسراء. ۸۰»، ربّ أنزلنی منزلا مبارکا و أنت خیر المنزلین «المؤمنون. ۲۹» کتب الله تعالی علیکم الرحمة. آقا در چه حال است؟ آیا چون «رجال لا تلهیهم تجارة و لا بیع عن ذکرالله» النور. ۳۷؛ از زرق و برق دنیا رهایی یافته است واز ما سوا روی بر تافته است و یا چون صبیان خاکبازی می کند که: التراب ربیع الصبیان(خاکبازی بهار کودکان است) آیا در حضور است یا دور است؟

حضوری گر همی خواهی ازو غایب مشو حافظ

متی ما تلق مَن تهوی دع الدنیا و أهملها

«حضوری» را علایم است، رأس آنها الأدب مع الله است[یعنی متأدب به آداب الهیه بودن و در همه حال خود را در محضر حق دیدن و جانب حق را رعایت نمودن] الذین یذکرون الله قیاما و قعودا و علی جنوبهم «آل عمران. ۱۹۱»

از خدا جوییم توفیق ادب

بی ادب محروم گشت از لطف رب

در سورة «والنجم» از اوصاف رسول الله(صلی الله علیه و آله) است که «و ما ینطق عن الهوی إن هو إلا وحی یوحی» از آن بزرگوار باید سر مشق گرفت که میزان قسط[اعتدال] است «لقد کان لکم فی رسول الله أسوة حسنة» احزاب / ۲۱ که زبان اگر یله و رها شود از مار گزنده تر است، در زیان زبان داستانها گفته اند.

آقای عزیز هیچ موهبتی از نعمت ترک علایق دنیوی بزرگتر نیست که همة مفاسد به این علاقه متعلق است.

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود

زهر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است

اگر دستور العمل می خواهی مگر این آیه را تلاوت نکرده ای؟ «ومن اللیل فتهجد به نافلة لک عسی أن یبعثک ربک مقاما محمودا» اأسراء / ۷۹، و مگر نشنیده ای؟

دوش وقت سحر از غضه نجاتم دادند

وندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

و مگر برایت نخونده ام؟

در خلوت شبهای تارت می توانی

آری بکف سرچشمة آب بقا را

خلاصه مرد سحر باش که:

صمت و جوع و سحر و خلوت و Иر به دوام

نا تمامان جهان را کند این پنج تمام

و دست از دامن دوست بر مدار.

به واللّه و به بالله و تالله به حق آیة نصرٌ من الله

که مو از دامنت دست بر ندیرُم اگر کشته شوم الحکم لله

اگر در شب نگرفتی در روز بگیر، و اگر روز را به رایگان از دست دادی شب را دریاب. این راه و رسم گدایی را خود جناب دوست به ما یاد داده است که فرمود: «وَهُوَ الّذی جعل اللیل و النهار خلفةً لمن اراد اَن یذّکّر او اراد شکورا» الفرقان / ۶۲. سرّش این است که جواد است و جود، گدا می خواهد.

بانگ می آید که ای طالب بیا جود محتاج گدایان چون گدا

جود محتاج است و خواهد طالبی همچنانکه توبه خواهد تائبی

جود می جوید گدایان و ضعاف همچو خوبان کآینه جویند صاف

روی خوبان زآینه زیبا شود روی احسان از گدا پیدا شود

چون گدا آیینه جود است هان دَم بود بر روی آیینه زبان

پس از این فرمود حق در والضّحی بانگ کم زن ای محمّد بر گدا

(مثنوی ملّای رومی)

وچون جناب معشوق فرماید: «وامّا السائلَ فلات نهَر» والضّحی / ۱۰، خود با سائل چگونه بود؟ عارف رومی نثراً و نظماً چه خوش گفت؟! نظمش آن بود و نثرش این:

«چنان که گدا عاشقِ کریم است، کریم هم عاشقِ گدا است. اگر گدا را صبر بیش بود کریم بر در او آید، و اگر کریم را صبر بیش بود گدا بر در او آید، امّا صبر، کمال گداست و نقص کریم.»

این بنده اگر چه هنوز در خواب خرگوشی است ولی به ظاهر در بدو بیداریش می گفت: «الهی اگر چه درویشم ولی داراتر از من کیست که تو دارای منی». و پس از مدتی می گفت: «الهی تو را دارم چه کم دارم پس چه غم دارم.» تا پس از چندی می گفت " «الهی شکرت که از شرق تا غرب عالم به حسن خدمت می کنند.» این نیز بگذشت و تا اینکه می گفت: «الهی تاکنون می گفتم جهان را برای ما آفریدی ولی الان فهمیدم که خودت هم برای مایی.» این هم بسر آمد و انک می گوید: «الهی داراتر از من کیست که تو دارایی منی.» غرض اینکه:
خدا آنِ تو و تو مانده عاجز زتو بیچاره تر کس دید هرگز

(گلشن راز شبستری)

خوشا به طیور أولی أجنحه که با جناح عشق و همّت از دامگاه علایق برجسته اند..



(دیوان حضرت آقا)

امید است که در حال حضور تامّ و توجّه کامل، شکارهای خوبی نصیب آقا بشود.. به قول عارف رومی:
آن خیالاتی که دام اولیاست عکس مه رویان بستان خداست

آری عکس مه رویان بوستان خدای متعالی خیالات روحانی اولیاء الله است که آنان را به سوی دوست می کشانند که می نمایند و می ربایند، نه خیالات بوالهوسان دنیاوی که چنان آنان را در غواسق طبیعت پابند کرده اند که در یک عمر یک آن از خود سفر نکرده اند و گامی از خودکامی برنداشته اند.

آن خیالاتی که دام وپابند اولیاء الله است و آنان را الهی کرده است، تجلیّات و مکاشفاتی اند که از بطنان و ممکن غیب خزنه «کن فیکون» بر سر سالک شیدا افاضه می شوند، و رؤیت صور بی مادّه روحانیان و تشرّف در حضور انبیا و ائمّه و وسایط فیض الهی است که مه رویان بوستان خدایند. صور این مه رویان از ماورای طبیعت که عالَم مثال و خیال است در صفحه نورانی قلب عارف منعکس می شوند. خیالات اولیاءالله علّیّینی اند، خیالات بوالهوسان سِجّینی. آن خیالات فرشتگانند و انها دیوان. آنها سماوی اند و اینها ارضی. آنه نورانی اندو اینها ظلمانی. آنه به خدا کشانندو اینها به دنیا. صاحبان آن ملائکهاولی اجنحه اند اینها بهائم و سباع.

آه آه اگر وقتی بیدار شویم که کاروان رفته اند و خبردار شویم که این نبود که ما می پنداشتیم و بدان دلخوش بودیم.

خصوصیّت عدد چهل و اربعین کلیمی

خواجه آگاه است که عدد اربعین در تکمیل ناقصان دخلی عظیم دارد، چه در عالم اسراری عجیب است. مثلا اولوالعزم پنج تن و اصحاب کساء پنج تن، وانگهی هر یک خامس اهل کساء، و نماز واجب شبانه روز در پنج وقت، آری «الأرواح جنود مجندة». اربعین کلیمی در پیش داری «و واعدنا موسی ثلاثین لیلة و أتممناها بعشر فتمّ میقات ربه أربعین لیلة…» الأعراف / ۱۴۲. به هوش باش و این کمترین را فراموش مکن.
سعدی مگر از خرمن اقبال بزرگان یک خوشه ببخشند که ما تخم نکشتیم

دل، آیینة جمال نمای هو، و سفینة دریای اوست. خود را باش که یار طبیب دردمندان است. وه لسان الغیب چه خوش گفته است:
عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد ای خواجه درد نیست، و گرنه طبیب هست

خدای متعالی سینه ات را طور سینا کند، و دیده ات را به نور لقایش رشگ ضیاء گرداند. بزرگان فرموده اند: هر که بعد از نماز صبح و مغرب هفت بار «بسم الله الرحمن الرحیم لا حول و لا قوّة إلاّ بالله العلیّ العظیم» وسی مرتبه «سبحان الله و الحمد لله و لا إله إلا الله و الله أکبر» بگوید از جمیع آفات و بلیّات در امان خدای تعالی است.
به می سجّاده رنگین کن گرت پیرمغان گوید که سالک بی خبر نبود ز راه و رسم منزلها

تن به دنیا دار و دل به مولا، تا نام و مونست شود و پیغام او آرامشت دهد که دلِ عاشق به پیغام بسازذ. و حقیقت کشف این است که میان دل و دلدار حجاب نبود. جهد کن که در همه حال سرت با یار بود، نه در کوچه و بازار! بخصوص در هنگام نماز که «المصلی یناجی ربّه» و مناجات بین دو کس است، بنگر تا با که نجوی داری و دو بودن چگونه است؟

العبد الآبق حسن حسن زادة آملی. ۲۱/۹ / ۱۳۵۰ ه ش. "

مطالب مرتبط

فیلم های از آیت الله حسن زاده

گرگ هایی که روزی آدم بودند

قرآن دریایی بی انتها

چه کسی به درستی آمد و برگشت!

صوت

داستان های حکیمانه

منبع اندیشه خبر آنلاین

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات