موضوع واقعا «آب بازی» است؟
اگر برنامه آب بازی تنها بین پسران یا در پارک بانوان و بین دختران (و بدون انتشار تصاویر) انجام می شد کسی اعتراض نمی کرد، عصبانیتی هم به وجود نمی آمد، نیازی هم به برخورد احساس نمی شد. حتی اگر خبری پخش می شد که چنین برنامه ای در باغی، یا کوه و دره ای و دور از چشم اجتماع بین دختران و پسرانی انجام شده و عکس و تفصیلاتی هم از آن منتشر نمی شد باز هم چنان حساسیتی به وجود نمی آمد.
بنابراین موضوع اصلا «آب بازی» نیست، موضوع «نمایش آب بازی دختران و پسران در ملأ عام» است. موضوع دقیقا اینست که عده ای برای نشان دادن رفتاری خلاف عرف های پذیرفته شده و دهن کجی به قوانین مطابق با عرف، آب بازی بین دختر و پسر را در پارک و در روز روشن، و برای عکس گرفتن و منتشر کردن انتخاب کرده اند.
بی احترامی به الزامات عرفی یا آنطور که در زبان رسمی متداول شده «هنجار شکنی»، اگر هم مشخصه های واضحی نداشته باشد احساس مشترکی بین کسانی که به آداب اجتماعی پایبندی دارند به وجود می آورد؛ حس اهانت به شخصیت یا نادیده گرفته شدن شعور.
وقتی هنجار شکنی به شکلی اتفاق می افتد که علنا هویت جامعه را به سخره می گیرد عصبانیت هم به این حس اضافه می شود.
مسخره کردن هنجارها و هویت ها می تواند موضوع جرم شناخته شود و برای جلوگیری از آن هم به راهکار قانونی نیاز است. راه حل در موارد اینچنینی، به خصوص آنطور که لقلقه زبانها شده «کار فرهنگی»(تبلیغ و نصیحت و انتشار کتاب و فیلم و برگزاری مراسم و …) نیست. کسانی که در این موارد به لزوم کار فرهنگی اشاره می کنند غیر از اینکه ترس و عدم اعتماد به نفس شان را در مخالفت و برخورد نشان می دهند به هیچ چیز دیگری اشاره نمی کنند.
مذهبی های ساده لوحی هم که به فقر ذهنی مبتلا هستند و در رخدادهای مشابه علنا گیج می زنند اکثرا کلامشان را با اینکه «مخالف شادی کردن نیستیم» شروع می کنند. اینها اساسا موضوع را متوجه نشده و در نکته انحرافی ماجرا گرفتارند. اگر مسئله شادی کردن بود با اصلاح شکل آن بر طرف می شد، اما به نظر نمی رسد که مرتکبین آب بازی مثلا تمایلی به آب بازی بدون افراد ناهمجنس داشته باشند.
دسته دوم از حمقاء مذهبی مثل همیشه به ادبیات توطئه پناه می برند و آب بازی را هم به عوامل استکبار جهانی و صهیونیسم ربط می دهند!(مثلا اینwww. farsnews. com / newstext. php) تمسخر هنجارها و هویت ها البته سیاسی هست اما نه به شکلی که با ادبیات توطئه و کشف فراماسونری بیان می شود، بی احترامی به عرف از آن جهت سیاسی است که نظام و
قوانین موجود را مسخره می کند، و حتی می توان گفت که جنبه هایی هم از هماوردخواهی پنهان دارد.
روضه کسانی هم که نبودن وسایل تفریح و شادی را دلیل این رفتارها معرفی می کنند(مثل اینayandenews. com / news / ۳۳۹۹۶ /) دیگر به غایت مضحک است. مرتکبین هنجارشکنی از بیشترین امکانات رفاهی و وسایل تفریح در نسبت با سایر اقشار اجتماع برخوردارند. مشکل آنجاست که این قشر بسیاری از کارها را(به خاطر ثروت یا تافته جدا بافته دانستن خودشان) می توانند انجام بدهند، اما به خاطر قوانین و نظام موجود خیلی از آنها را نمی توانند انجام بدهند.
بخواهیم یا نخواهیم جامعه ما در وضعیت تازه ای قرار گرفته و «خلل سیاسی اجتماعی» ای هم که اخیرا در آن به وجود آمده به وضوح مشدد کوران بوده و به قانون شکنی و هنجارستیزی آشکار دامن زده است. عده ای نمی خواهند این واقعیت را ببینند، یا نسبت به آن توجه وافی ندارند و یا آن را به مسائل دیگر فرافکنی می کنند یا راه حل های معکوس می دهند. «شیوع لاشی گری» یا «تجری اراذل و اوباش» تنها نشانه هایی از اثرات این کوران هستند.
اولین مانع در فهم مسئله و ارائه راهکار، همین تغافل ها و پناه بردن به کلیشه ها و حرفهای تکراری است؛ بحث درباره حق شادی کردن یا توطئه عوامل استکبار یا لزوم کار فرهنگی و حتی فروکاستن آن به دعوای جناحی (مثل این http://weblognews.ir/۱۳۹۰/۰۵/ngo/۱۶۰۷۲/ ) بیش از حد بی ربط و مصداق اتم حرف های مفت است. انکار مشکلی که بروز تازه ای دارد فقط به تشدید آن کمک می کند. اما وضعیت به گونه ای است که حرفهایی غیر از اینها با بی اعتنایی یا واکنش منفی مواجه می شود!