قلدری که لباسهایش را نیز به مرجع تقلید داد
آیت الله العظمی بروجردی که از ملاقات با این گونه افراد باصفا خوشحال مى شد به او فرمود: نه تنها این چمدان پول، بلکه لباسهایت را جز پیراهن و شلوار بدن، در اینجا بگذار و برو.
به گزارش برنا، زندگى بزرگان مخصوصاً اولیاى الهى دانشگاهى است انسانساز كه شاگردان آن سلمانها و ابوذرها هستند و بهترین عمل تدبر و تفكر و اندیشه در زندگى اولیاء الهى است .
زیباترین صورتهاى معشوق حقیقى در هر زمان و مکانى تمامى فرزندان آدم(ع) را به عشق بازى فرا مىخواند، اما آدمزادگان چنان سرگرم خورد و خوراک و پوشاکند که از تمام فریادهاى بلند جهان هستى حتى ندایى ضعیف را نمىشنود.
حضرت امیرالمؤمنین(ع) در بیانى نورانى مىفرمایند: مایه عبرت بشر بسیار است، ولیکن عبرت آموزان اندکاند.
و نداى ملکوتى فرشته وحى به تمامى بشر امر میکند: اگر دلى بیدار باشد خواهد دید که سراسر جهان هستى فریاد برمى آورند، یکى هست و نیست جز او.
لیکن اقتضاى زندگى مادى، انسان را از مسیر حق غافل مى کند؛ لذا خداوند انبیاء و اولیاء خود را براى بیدار کردن فطرت خفته بشر مىفرستد تا شاید انسان خاک نشین نظرى به افلاک کند و همراه آخرین فرستاده خود ثقل اکبر و نور مبین قرآن کریم را نازل مىکند و در آن قصه و داستان گذشتگان را بیان مى کند تا شاید «عبرت آموزان» عبرت بگیرند.
در ادامه حکایتی درباره توبه میخوانید که حجت الاسلام و المسلمین شیخ حسین انصاریان آن را در کتاب خود با نام " داستانهای عبرتآموز " اینگونه نقل کردهاند:
به سال ۱۳۳۱ شمسى که بیش از نه سال از سن این فقیر خطا کردار نگذشته بود و پرچم مرجعیت شیعه، به دوش حضرت آیت الله العظمى آقاى بروجردى، آن مرد علم و عمل، و آن چهره نورانى و الهى قرار داشت، در مسأله توبه اتفاقى عجیب افتاد که ذکرش را در این سطور لازم مى بینم.
در محلات پایین شهر تهران مردى بود زورمند، قلدر و زورگو که اغلب قلدران و زورگویان تهران از او حساب مى بردند و در دعواها و چاقو کشى ها محکوم او بودند.
او از مشروبخوارى، قمار، پول زور گرفتن، ایجاد جار و جنجال، دعوا و ستم به مردم امتناعى نداشت.
در اوج قدرت و قلدرى بود که بارقه رحمت حق و لطف حضرت محبوب و جاذبه عنایت دوست دلش را ربود.
آنچه به دست آورده بود تبدیل به پول نقد کرد، و همه را در چمدانى گذاشت و مشرف به شهر قم براى توبه و انابه شد.
به محضر آیت الله العظمى بروجردى رفت، و با زبان مخصوص به گروه خودشان به آن عالم بیدار و بیناى آگاه گفت: آنچه در این چمدان است از راه حرام به دست آمده، اغلب صاحبانش را نمى شناسم، شدیداً بر من سنگینى مى کند، به محضر شما آمده ام که وضعم را اصلاح و راه توبه و انابه را به من بنمایانید!
مرجع شیعه که از ملاقات با این گونه افراد باصفا خوشحال مى شد به او فرمود: نه تنها این چمدان پول، بلکه لباسهایت را جز پیراهن و شلوار بدن، در اینجا بگذار و برو.
او هم لباسهاى رو را درآورد و با یک پیراهن و شلوار، از آن بزرگوار خداحافظى کرد که به تهران بیاید.
آیت الله العظمى بروجردى در حالى که به خاطر توبه واقعى آن قلدر اشک به دیده داشت، او را صدا زد و مبلغ پنج هزار تومان از مال خالص خودش را به او عنایت فرمود، و وى را با حالى غرق در خشوع و اخلاص دعا کرد.
او به تهران برگشت در حالى که غرق در فروتنى و تواضع، و خاکسارى و محبت شده بود، پنج هزار تومان را مایه کسب حلال قرار داد و به تدریج در کسب مشروع پیشرفت نمود تا سرمایه قابل توجهى به هم زد، ابتداى هر سال خمس درآمدش را مى پرداخت و در ضمن به مستمندان و دردمندان هم کمک قابل توجهى مى کرد.
رفته رفته به مجالس مذهبى راه پیدا کرد و عاقبت، بنیانگذار یکى از جلسات مهم مذهبى تهران شد.
تشکیل جلسه مذهبى به دست او مصادف با ایامى بود که من در حدود بیست و شش سال از عمرم مى گذشت و طلبه حوزه علمیه قم بودم، و محرم و صفر و ماه رمضان هم در تهران در مجالس و مساجد براى تبلیغ دین حاضر مى شدم.
از طریق مجالس دینى با چهره نورانى او آشنا شدم، و به توسط یکى از دوستان به مسأله توبه او به دست مرجعیت شیعه آگاه شدم.
دوستى و رفاقتم با او طولانى شد، در حدود سال ۱۳۶۷ به بستر بیمارى افتاد، پیام داد به عیادتم بیا. بنا داشتم روز جمعه به عیادتش بروم ولى ساعت یازده شب جمعه اهل و عیالش را به بالینش مى خواند و از تمام شدن عمرش خبر مى دهد.
به نقل اهل و عیالش نزدیك به نیم ساعت مانده به مرگش ، به محضر حضرت سید الشهداء (علیه السلام) عرضه مى دارد : از گذشته ام توبه كردم ، به سلك نوكرانت درآمدم ، در دربارت خدمتى خالصانه كردم ، ثلثم را به صورت پول نقد براى مدتى طولانى در صندوق قرض الحسنه اى جهت ازدواج جوانان قرار دادم ، آرزویى ندارم جز اینكه لحظه خروج از دنیا جمالت را ببینم و بمیرم . چند نفسى مانده به مرگ با حالى خوش ، سلامى عاشقانه به حضرت حسین (علیه السلام) داد و در حالى كه لبخند ملیحى بر لب داشت ، جان به جان آفرین تسلیم كرد !