تبلیغات
کد خبر: ۴۵۰۵۰

پنگوئنها وکشف شیوه ای جدیدبرای ماهیگیری!

قدس:شمسي خانوم که همه در مجتمع آپارتماني از دست دخالت هايش در امور ديگران کلافه شده بودند و البته خودش، خودش را نه

فضول بلکه کنجکاو می دانست در حالی که به عکس شوهر مرحومش نگاه می کرد، گفت: «آه! مَرد! رفتی و خودتو از دیدن من محروم کردی! رفتی و خودتو از آمار و اطلاعاتی که بهت می دادم محروم کردی! آه! مَرد!»
بوق بوق
«آه! مَرد! خوب شد رفتی و از دست این اکبرآقا راحت شدی! وای! باز این اکبر آقا، از سر کوچه دستشو گذاشته روی بوق و میاد! یکی نیست بهش بگه بوق می زنی که چی؟! به همه اهل محل بگی داری میای؟! خب خودم اطلاع رسانی رو انجام می دادم!»
بوق! بوق!
اکبر آقا: «پیمان! پسرم بدو بیا پایین و ببین بابایی چی گرفته! یه تابلو گرفتم که انگار باهات حرف می زنه!»
پیمان: «اه! بابایی! این تابلو که نقاشیه خره! خره داره باهات حرف می زنه؟!»
شمسی خانوم که از پنجره در حال شنیدن این مکالمه بود با خودش گفت، این کبری خانوم هم چه پولهایی حیف می کنه ها! و باز کنجکاوی اش گل کرد! حالا قراره این تابلو رو کجا آویزون کنه؟! حتماً باز یه تغییر دکوراسیون اساسی تو خونه دارن! در همین لحظه صدای کشیده شدن پایه میز و صندلی ها و بعد هم صدای دلر، گوشهای تیز شمسی خانوم رو به درد آورد! شمسی خانوم که دیگه طاقتش طاق شده بود گوشی تلفن رو برداشت و شماره خونه اکبرآقا رو گرفت! اکبرآقا در حالی که دلرش روشن بود، فریاد زد: «الو! بفرمایین!» شمسی خانوم هم فریاد زد: «مرد حسابی حداقل دلر رو خاموش کن بعد تلفن رو بردار! بیا دم خونه من، همه همسایه ها به خاطر سر و صداها و آلودگی صوتی ای که ایجاد می کنی از دستت شاکی هستن و دم خونه من تجمع اعتراض آمیز کردن!»
اکبر آقا دم در خونه شمسی خانوم رفت، آقای دانشمند که توی دانشگاه پولی کاربردی رتبه یک شده بود و پری خانوم که هفته ای یکبار روی خودش جراحی زیبایی انجام می داد هم بودند.
اکبر آقا گفت: «باز چی شده شمسی خانوم! بله یه تابلو گرفتیم! یه تغییر دکوراسیون دادیم! دیگر آمار جدیدی نداریم! تموم شد کارتون؟!» شمسی خانوم جواب داد: «مگه من فضولم! من چیکار کنم که تابلو گرفتین! حالا کجا آویزونش کردین؟!» اکبر آقا: «تو اتاق نشیمن! سوالاتون تموم شد؟!» شمسی خانوم: «وا! آدم تابلو ۱۰۰ هزار تومنی رو تو اتاق نشیمن نمی زنه که! میزنه تو اتاق پذیرایی!» اکبرآقا: «نظر کبری خانوم بود! بازم سوالی هست؟!» شمسی خانوم: «عجب حواس پرتی هستم من! می خواستم بگم چه خبره اینقدر سر و صدا می کنین؟! نمیگین من پیرزن گناه دارم! می خوام یه کم آرامش داشته باشم!» اکبراقا: «برین خدا رو شکر کنین که ما همسایه طبقه بالای شما هستیم! اگه پری خانوم طبقه بالای شما می شست چکار می کردین؟! باور کنین انگار همش قطار از روی سرمون رد میشه!» شمسی خانوم: «وا! مگه پری خانوم لوکوموتیورانه! چطور شده من متوجه نشدم! یعنی دیگه دارم پیر میشم؟!»
اکبرآقا: «نه! پیر کجا بوده؟! شما هنوز ۱۲۰ سالتون بیشتر نیست! منظورم اینه که پری خانوم با اون کفشای پاشنه بلندش وقتی روی سر ما راه می ره، انگار قطار روی سرمون راه می ره!» شمسی خانوم: «آهان! حتماً اون کفش خاکستری هاشو میگین! همونایی که روش پر قو داره!» اکبرآقا: «من از کجا بدونم کفشاش چه رنگیه! منظورم اینه که سر و صدای پری خانوم بیشتر از ماست!»
پری خانوم در حالی که دستی به دماغش می کشید، گفت: «اوا! من صدای قطار میدم! چرا به این آقای دانشمند چیزی نمیگین! از صبح تا شب صدای ضبطش بلنده، جدیداً دو تا پنگوئن هم آورده توی آپارتمان؛ شما بگین، جای پنگوئن توی آپارتمانه؟! اینه فرهنگ آپارتمان نشینی؟!»
آقای دانشمند هم گفت: «اصولاً آلودگی صوتی چیز بدی نیست! اخیراً در آپارتمانم آزمایشاتی رو انجام دادم که به وسیله اون می تونیم نسل پنگوئن ها که در آستانه انقراض هست رو نجات بدیم! خودم دو تا پنگوئن رو آوردم توی اتاقم تا بهشون یاد بدم چطور میشه از آلودگی صوتی برای سیر کردن شکمشون استفاده کنن! شما هم به جای اینکه از آلودگی صوتی بد بگین برین تحقیقات کنین تا از هر تهدیدی یک فرصت بسازین!»
همسايه ها که ديدن حال دانشمند چندان خوب نيست هر کدوم به خونه هاي خودشون رفتن؛ چند دقيقه بعد يک خودروي تيمارستان جلو در مجتمع بود؛ به نظر شما کدوم يکي از همسايه ها با تيمارستان تماس گرفته بود؟!

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات