پای سفره سادگیهای چند رفتگر
لذت خوردن آخرین سحری ماه رمضان با رفتگران شهرداری در یک کوچه بنبست خاطرهای است که هرگز فراموش نمیشود.
به گزارش فارس امروز آخرين روز ماه مبارك رمضان است و رسم است در سحرگاه اين روز دعاي چهل و پنجم صحيفه سجاديه كه وداع با ماه رمضان است را ميخوانند.
برای آنکه حداقل بعد از گذراندن خوب و بد این ماه وداع خوبی با این ماه داشته باشی یه یکی از هیئتهای مذهبی تهران میروی تا در زیر سقف خانه خدا با ماه خدا وداع کنی.
ساعت از ۳:۳۰ دقیقه گذشته دعا را خواندهای، به سمت خانه حرکت میکنی تا لقمه سحری خورده باشی و آخرین روز از ماه رمضان را هم روزهدار باشی.
مینشینی پشت فرمان و تازه پاهایت بعد از ۳ ساعت نشستن و چمباتمه زدن کمی درد می گیرد اما گرسنگی و شوق خوردن سحری کلید را در قفل میچرخاند تا هرچه سریعتر به خانه برسی.
در حال و هوای خودت هستی و داری ۲۹ روز گذشته را مرور میکنی که در انتهای خیابان محل عبورت جسم متحرکی را میبینی که لباس شبرنگی به تن دارد و با نور بالای خودروی تو رنگینتر هم شده است.
کمی جلوتر که میآیی میبینی یکی از روفتگران شهرداری تهران است که حداقل ۵۰ سال سن دارد و با یک جارو خیابان را تمیز میکند تا برای تردد عابرانی که فردا قصد رد شدن از این خیابان را دارند پاک باشد.
مرد رفتگر زحمت کش را رد میکنی و اندکی جلوتر جرقهای در ذهنت میزند و میایستی و دنده عقب میگیری تا چند کلامی با این رفتگر هم صحبت شوی.
رفتگر که او هم در حال و هوای خودش است بدون توجه به تو که در کنارش خودروی خود را پارک کردهای دارد کارش را میکند و با سلامی که تو به او میکنی تازه به خود میآید و " علیک " میگوید.
به رسم ادب دستت را دراز میکنی تا گرمای دستش را حس کنی اما در کمال ادب میگوید دستانش زیاد تمیز نیست و تو بیشتر ترغیب میشوی تا صمیمیت را به او منتقل کنی. خودت به زور دست را میفشاری و او هم خوشحال میشود.
بعد از چاقسلامتی و احوالپرسی میپرسی شما تا کی مشغول کار هستی و سحری را کجا میخوری که میخندد و میگوید همین کف خیابان سحری میخوریم.
او میخندد و تو هم میخندی و فکر میکنی سر کارت گذاشته اما وقتی برق بُهت را در چشمانم میبیند اصرار میکند که بمانم و سحر را مهمان او و دوستانش باشم.
ساعت به ۴ رسیده است و تنها ۶۰ دقیقه تا اذان صبح باقی مانده، دست پاچه میشوی که تو هیچ توشهای برای قسمت با او و دوستانش نداری که خودش میگوید غذا به اندازه همه هست؛ بمان و نگران نباش.
در همین حال و هوا هستیم که به بنبستی میرویم که گویا میعادگاهشان هست و در عرض کمتر از ۵ دقیقه ۳ رفتگر دیگر هم میآیند و میشویم ۵ نفر.
با همهشان دست میدهم و به جزء یکیشان که کمتر از ۳۰ سال سن دارد مابقی پا به سن گذاشتهاند و میانگین سنیشان احتمالاً همان ۵۵ سال است.
آنها از من اجتماعیترند و قبل از اینکه من فرصت کنم با آنها گرم بگیرم آنها خودشان را معرفی میکنند و تو میمانی با بهتی که داری از این همه صفا و لطف.
تکه مقواهایی را دور هم میگذارند و با اندکی آب دست و رویشان را میشویند و هر کدام بقچهشان را باز میکنند و ظرفهای غذا یکی یکی از داخلش بیرون میآید.
در کنار چند برش کوکو سیبزمینی چند تکه بادمجان سرخ شده که شبیه کشک و بادمجان است یک قابلمه کوچک هم قیمه و برنج در سفره داریم و این تنها داراییمان نیست بلکه یک ظرف که اندکی بزرگتر است استامبولی نیز داریم و نان و پنیر و کمی هم سبزی هست.
سفره رنگینی است در همان تاریک و روشن خیابان و تو ماندهای با دستان خالی که حتی تکه نانی هم در بساط نداری تا گوشه ای از این سفره را پر کنی و همه مغازهها هم تعطیل است.
همگیشان شروع میکنند به خوردن غذا و تو دستت داخل سفره نمیرود که چند نفرشان موضوع را میفهمند و با تعارف اصرار میکنند که سفره را از خودم بدانم و یکیشان هم برای آنکه مرا بیشتر ترغیب کند میگوید اگر نخوری فکر میکنیم از غذایمان خوشت نیامده و دیگر مجبور میشوی تو هم وارد سفره شوی.
بعد از خوردن غذاهایی که خوشمزگیشان قابل توصیف نیست آبی هم میخوری تازه میبینی فلاکس چای را در میآورند که دور هم چای بنوشند.
فرصتت به پایان رسیده و تنها ۱۵ دقیقه تا اذان صبح وقت داری؛ تشکر میکنی که تو را در بین خودشان پذیرفتهاند و مزاحم سفرهشان شدی و خداحافظی میکنی.
در خلوتی خیابان تا خانه تنها ۵ دقیقه فاصله داری. به خانه میرسی که بعد از انجام بعضی کارها منتظر میشوی تا ندای اذان سر دهند و نماز بخوانی و بخوابی، اما لحظهای خاطره آخرین سفره سحری امسال از خاطرت خارج نمیشود.
نمازت را خواندهاي. چند دقيقهاي ميخواهي دراز بكشي تا صبح بروي سركار اما رنگ و لعاب همان غذاهاي ساده نميگذارد خواب به چشمانت بيايد.