تختجمشید تا ٣٠ سال آینده نخواهد بود
فرسایش، تخت جمشید را دارد کمرنگ و کمرنگتر میکند. به گفتهی کامیار عبدی، باستانشناس، اگر فرسایش به همینگونه پیش رود و برای کاستن از شتاب آن، اندیشهای نشود، ٣٠ سال دیگر، از تختجمشید خبری نخواهد بود.
به گزارش امرداد،عوامل طبيعي و انساني با دستاندازيهاي انجام شده، شتاب بيشتري به فرسايش اين يادگار هزاران ساله داده است.
عبدی گفت: «باد و باران و نور خورشید، عوامل طبیعی فرسایش هستند اما مواد شیمیایی که این روزها در هوا هستند، سرعت فرسایش را چندین برابر کردهاند.»
آنگونه که عبدی گفت، پتروشیمی مرودشت، پالایشگاه شیراز، کارخانههای کوچک و بزرگ منطقهی مرودشت همچون کارخانهی ارج، فضا را پر از مواد شیمیایی کردهاند که این مواد به همراه آب باران یا به خودی خود، بر روی سنگنگارهها و سنگهای تراشخوردهی این گسترهی تاریخی مینشینند و در حال ویران کردنش هستند.
او گفت: «تلختر از همه، این که زبالههای شهر مرودشت، درست پشت کوه مهر(همان کوهی که در دامنهاش، تختجمشید ساخته شده)، سوزانده میشود.»
به گفتهی وی چه توقعی میتوان داشت، هنگامی که دود و گازهای پر از مواد شیمیایی بر روی این آثار مینشینند و ذرهذره، آن را میخورند.
او گفت: «همهی درگاهیهای کاخ صدستون خرد شدهاند و به تلنگری فرو میریزند.»
به گفتهی وی از دودکش پالایشگاه و پتروشیمی و کارخانهها، هزار گونه مادهی شیمیایی بیرون میآید که همهی اینها روی هم، فرسودگی این سازهی بیهمتای جهانی را در پی داشتهاند.
دکتر عبدی به افزایش جمعیت شهر مرودشت نیز اشاره کرد و گفت: «جمعیت مرودشت که در نزدیکی تختجمشید است نیز، افزون شده و این یعنی گرم شدن. و گرم شدن و دگرگونی دمای هوا نیز یکی دیگر از عوامل فرسایش است.»
عبدی گفت: «اگر سازمان میراثاقتدار میداشت نباید اجازه میداد که پالایشگاه و پتروشیمی و این کارخانههای بزرگ و کوچک ساخته شود.»![]()