نامه تکاندهنده مادری که فقط ۱چشم داشت
برای من اقتخار بود که پسرم میتوانست با آن چشم به جای من دنیای جدید را بهطور کامل ببیند.
مادر من فقط یك چشم داشت. من از اون متنفر بودم ... اون همیشه مایه خجالت من بود.
اون برای امرار معاش خانواده برای معلمها و بچهمدرسهایها غذا میپخت.
یک روز اومده بود دم در مدرسه که به من سلام کنه و منو با خودش به خونه ببره.
خیلی خجالت کشیدم. آخه اون چطور تونست این کار رو بامن بکنه؟
به روی خودم نیاوردم، فقط با تنفر بهش یه نگاه کردم و فورا از اونجا دور شدم
روز بعد یکی از همکلاسیها منو مسخره کرد و گفت هووو.. مامان تو فقط یه چشم داره
فقط دلم میخواست یه جوری خودم رو گموگور کنم. کاش زمین دهن وا میکرد و منو … کاش مادرم یه جوری گموگور میشد….
روز بعد بهش گفتم اگه واقعا میخوای منو شاد و خوشحال کنی چرا نمیمیری؟
اون هیچ جوابی نداد….
حتی یک لحظه هم راجع به حرفی که زدم فکر نکردم، چون خیلی عصبانی بودم.
احساسات اون برای من هیچ اهمیتی نداشت.
دلم میخواست از اون خونه برم و دیگه هیچ کاری با اون نداشته باشم.
سخت درس خوندم و موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور برم.
اونجا ازدواج کردم، واسه خودم خونه خریدم، زن و بچه و زندگی….
از زندگی، بچهها و آسایشی که داشتم خوشحال بودم.
تا اینکه یه روز مادرم اومد به دیدن من.
اون سالها منو ندیده بود و همینطور نوهها شو.
وقتی ایستاده بود دم در، بچهها به اون خندیدند و من سرش داد کشیدم که چرا خودش رو دعوت کرده که بیاد اینجا؟! اونم بیخبر.
سرش داد زدم: «چهطور جرات کردی بیای به خونه من و بچه ها رو بترسونی؟!» گم شو از اینجا! همین حالا.
اون به آرومی جواب داد: «اوه خیلی معذرت میخوام؛ مثل اینکه آدرس رو عوضی اومدم.» و بعد فورا رفت و از نظر ناپدید شد.
یک روز یه دعوتنامه اومد در خونه من درسنگاپور برای شرکت در جشن تجدید دیدار دانشآموزان مدرسه.
ولی من به همسرم به دروغ گفتم که به یک سفر کاری میرم.
بعد از مراسم، رفتم به اون کلبه قدیمی خودمون؛ البته فقط از روی کنجکاوی.
همسایهها گفتن که اون مرده.
ولی من حتی یک قطره اشک هم نریختم.
اونا یک نامه به من دادند که اون ازشون خواسته بود که به من بدن:
«ای عزیزترین پسرم! من همیشه به فکر تو بودهام، مرا ببخش که به خانهات در سنگاپور آمدم و بچههایت را ترساندم!
خیلی خوشحال شدم وقتی شنیدم داری به اینجا برمیگردی.
ولی من ممکن است نتوانم از جایم بلند شوم و برای دیدنت بیایم.
وقتی داشتی بزرگ میشدی از اینکه دائم باعثخجالت تو میشدم، خیلی متأسفم.
آخر میدانی… وقتی تو خیلی کوچک بودی در یک تصادف یک چشمت را از دست دادی؛
به عنوان یک مادر نمیتوانستم تحمل کنم و ببینم که تو با یک چشم بزرگ میشوی!
بنابراین چشم خودم را به تو دادم.
برای من اقتخار بود که پسرم میتوانست با آن چشم به جای من دنیای جدید را بهطور کامل ببیند.
با همه عشق و علاقه من به تو