من راضی، تو راضی، گور پدر ناراضی
دفعه اولی که سوار تاکسی های خطی محله مون شدم کرایه اش ۲۵ تومن بود. اون موقع هم جور کردن ۵ تومنی مشکل بود و چون با همسایه مان از مدرسه بر می گشتیم یک نوبت در میون ۵۰ تومنی می دادیم.
هر چند وقت یکبار که میشه سالی یکبار بود اول سال با یک شیب ملایمی این کرایه زیاد میشد. تا پارسال که شیب افزایش قیمت هم یک دفعه جهش کرد هم اینکه به سالی دو سه بار رسید.
آخرین قیمت ۴۲۵ تومن بود. سر اون ۲۵ تومن همش درگیری بود. یا راننده نداشت ۷۵ تومن برگردونه یا مسافر ۲۵ تومنی نداشت که مجبور میشد خردش را ۵۰ تومن بده یا نده. بعضی ها اعم از راننده و مسافر ۲۵ تومن به جونشون وصل بود بعضی ها هم کلا بیخیالش میشدند. خلاصه ۲۵ تومن دردسر سازی بود.
تو یک هفته ای که سفر بودم کرایه ها کلا باز پرید بالا. یعنی اگه می خواهید شدت تورم را بفهمید یک هفته بروید سفر. وقتی که برگردید بالای ۵۰% قیمتها جا به جا شده اند.
به هر حال، این افزایش کرایه ها شامل کرایه خطی محل ما هم شد و کرایه هر سفر ۵۰۰ تومان شده. اگر بدانید چه آرامشی درون تاکسی حکمفرما شده. دیگه جنگ اعصاب پول خرد نیست. یعنی غلط کرده هرکی گفته تورم بده. خیلی هم خوبه! خلاصه راننده راضی، مسافر راضی، گور پدر ناراضی!