تبلیغات
کد خبر: ۵۲۱۶۳

تف به این روزگار

دلم نیامد از جلوی پادگان بی‌تفاوت بگذرم. گفتم بگذار پادگان در آخرین دیدار خوب حاجی را ببیند. عجب لحظه‌ای بود! تف به این روزگار.

به گزارش فارس، لشکر را از طلاییه کشیدند عقب و فرستادند جزیره مجنون. یک حاج همت بود و یک جزیره. از آن روزی که لشکر را آورد توی جزیره. امید همه به او بود. بی خود به حاجی سردار خیبر نگفتند.
بگذارید از روز آخر حاجی بگویم؛ ‌ مرا کشید کنار و گفت: «دو تا از بچه‌های اطلاعات قرار است بیایند. من نشانی تو را دادم. برو کنار خاکریز بایست وقتی آمدند، بتوانند تو را پیدا کنند.»
بچه‌های اطلاعات را نمی‌شناختم. حاجی به آنان نشانی‌هایم را داده بود. بعد هم گفت: «برو سعید مهتدی و حسن قمی را هم توجیه کن.»
آن موقع فکر می‌کردم قرار است آن دو، خط را تحویل بگیرند. نگو لشکر می‌خواست خط را تحویل بدهد و برگردد عقب.
بادگیر آبی رنگ تن حاجی بود. خداحافظی کردم و با پناهنده راه افتادیم و رفتیم جایی که حاجی نشانی‌اش را داده بود، به انتظار ایستادیم. هواپیماها بالا سرمان شیرجه می‌رفتند و مرتب اینجا و آنجا را بمباران می‌کردند. جزیره یکپارچه آتش شده بود.
آن دونفر طبق قرار آمدند. بردمشان خط مقدم و توجیه‌شان کردم: فاصله‌مان با دشمن این قدر است، فلان قدر نیرو داریم، استعداد دشمن این قدر و … کارمان که تمام شد، سوار موتور شدیم و برگشتیم. یک راست راندیم طرف قرارگاه لشکر تا گزارش کار را به حاجی بدهم. آتش دشمن شدید بود و خدایی تند می‌رفتیم. یکباره دیدم یک جنازه وسط جاده افتاده. سرعت را کم کردیم و ایستادیم. به پناهنده گفتم: «بیا این جنازه را بکشیم کنار جاده. این ماشینها تند می‌روند. یک وقت له‌اش می‌کنند.»
پیاده شدیم و دست و پای جنازه را گرفتیم و گذاشتیمش کنار جاده. شلوار پلنگی با گل بوته‌های سرخ و یک بادگیر آبی تنش بود. گفتم: رسیدیم، به بچه‌های تعاون می‌گوییم بیایند جنازه این بنده خدا را ببرند عقب.»
سوار شدیم و یکسره راندیم تا قرارگاه. پیاده که شدیم. چند تا از فرمانده لشکرهای دیگر را هم دیدم. به نظرم وضعیت غیر عادی آمد. داشتند در گوشی با هم صحبت می‌کردند. نگران شدم. رفتم توی سنگر. وسط سنگر، یک پارچه سفید زده بودند که ورود افراد متفرقه به آن طرف ممنوع بود دیدم همه این طرف نشسته‌اند برای خاطر جمعی، پرده را کنار زدم. حاجی آن طرف هم نبود.
یکی از بچه‌ها آمد کنارم و در گوشم پرسید: «حاجی کجاست؟»
یک جوری نگاهم کرد. گفتم: «خودم دنبالش هستم.»
اشاره کرد به دور و بری‌ها و گفت: «اینها یک چیزهایی می‌گویند. می‌گویند حاجی شهید شده.»
صدایش بریده بریده بود. گفتم: «نه بابا، خودم یک ساعت پیش باهاش صحبت کردم. همه‌اش حرف است.
یکهو چیزی مثل برق از ذهنم گذشت. به پناهنده گفتم: «اون که تو جاده افتاده بود، حاجی نبود؟»
یک لحظه تو چشمان هم نگاه کردیم و بی‌آنکه چیزی به هم بگوییم، دودیم بیرون و پریدیم پشت موتور نمی‌دانم چطور به آنجا رسیدیم. انگار توی هوا پرواز می‌کردیم و انگار گلوله‌های توپ و خمپاره، ترقه بچه‌های بازیگوش است که کنارمان منفجر می‌شود. وقتی رسیدیم، دیدیم جنازه‌ای در کار نیست. او را برده بودند. فقط رد خون هنوز روی زمین بود که تا روی جاده کشیده شده بود.
دو روز گذشت، دو روزی که انگار یک عمر بود. روز دوم پیغام فرستادند که شیبانی هر چه سریعتر بیاید این طرف آب. برگشتم ولی دلم توی جزیره بود. گفتند: «جنازه حاجی گم شده!»
باورم نمی‌شد. گفتند از طرف قرارگاه دستور داده‌اند بروی سپنتا و جنازه حاجی را پیدا کنی.
با عبادیان راه افتادیم. قبل از عملیات، عبادیان سه تا زیر پیراهنی قهوه‌ای رنگ و سه تا چراغ قوه قلمی آورده بود و یکی از آنها را داده بود حاج همت.
رفتیم توی سردخانه. جنازه‌ها را دراز به دراز کنار هم چیده بودند. غوغایی بود. شروع کردیم به گشتن. رسیدیم به جنازه‌ای که توی جاده دیده بودمش. شناختمش. دکمه‌های پیراهنش را باز کردم. عرق‌گیر قهوه‌ای رنگ تنش بود. زیپ بادگیر را باز کردم. چراغ قوه قلمی توی آن بود. برخاستم. کمر راست کردم و گفتم: «خودشه، این حاجیه، صد در صد خود حاجیه.»
برگشتیم تا خبر پیاده شدن جنازه فرماند لشکر را بدهیم.
گفتند: «همان کسی که جنازه را پیدا کرده، جنازه حاجی را مخفیانه ببرد تهران.»
گفتم: «یک راننده می‌خواهم.»
یک راننده هم همراهم فرستادند. گفتند: «با بیمارستان نجمیه هماهنگ شده. جنازه را تحویل بدهید و هیچ کس هم خبردار نشود.»
لشکر توی جزیره داشت می‌جنگید چند روز قبل هم «زجاجی» قائم مقام لشکر شهید شده بود. به خاطر همین قرارگاه گفته بود باید شهادت حاجی مخفی بماند. یادم هست وقتی مواضع ما توی جزیره تثبت شد رادیو اعلام کرد که حاجی شهید شده خون خاجی بود که دشمن را از پا انداخت.
رسیدیم جلوی پادگان دو کوهه. ساختمان‌ها غمگین ایستاده بودند تا حاجی را مشایعت کنند گردانها همه‌شان آمده بودند؛ حبیب، عمار، حمزه، کمیل، مالک، مقداد، انصار، ذوالفقار و … همه. پادگانی که حاج همت، لشکر ۲۷ حضرت رسول(ص) را به کمک حاج احمد در آنجا تشکیل داده بود آن دو از هم خاطرات زیادی داشتند. دلم نیامد از جلوی پادگان بی‌تفاوت بگذرم. گفتم بگذار پادگان در آخرین دیدار خوب حاجی را ببیند. عجب لحظه‌ای بود! تف به این روزگار.
فرماندهان، جلوی پادگان ایستاده بودند تا مرا دیدند، ریختند و جلوی آمبولانس را گرفتند. می‌خواسند حاجی را ببرند توی پادگان. نگذاشتم. ده - دوازده نفری به زور سوار شدند حرکت کردیم آمدیم جلوتر ایستادیم و بچه‌ها برای آخرین بار سیر حاجی را دیدند.
نیمه شب بود که رسیدیم تهران و یک راست راندیم تا بیمارستان نجمیه جنازه را تحویل دادم. توی بیمارستان ویلان و سرگردان بودم. یکهو حاج کوثری را دیدم. توی طلاییه مجروح شده بود همدیگر را بغل کردیم. پرسید: «شیبانی! اینجا چه می‌کنی؟»
با بغض گفتم: «یک نفر اورژانس داشتم آوردم.»
گفت: «می‌گویند حاج همت شهید شده و قراره بیارندش اینجا.»
آمدیم توی محوطه. گریه‌ام گرفت. نتوانتستم جلوی خودم را بگیرم. با هم رفتیم طرف سردخانه گریه امانم نمی‌داد.
تا صبح مسئولین وزیران و وکلا یکی یکی می‌آمدند و جنازه حاجی را می‌دیدند من مانده بودم و یک دنیا غم. به خدا حاجی خیلی مظلومانه شهید شد. هنوز هم که هنوز است وقتی به یاد آن لحظات می‌افتم، گریه‌ام می‌گیرد.

راوی: باقر شیبانی

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات