ورود چیپس و پفک به خانه ممنوع!
شرق:هفته گذشته به والدين عزيزي كه فرزند خردسال دارند، پيشنهاد كرديم از فرصت به دست آمده استفاده كنند و با توجه به اينكه تغذيه كودك در سنين پايين نيازمند دقت و اهتمام ويژه است، چه بهتر كه در اين فرصت، بازنگري هم در منوي غذايي خود داشته باشند. اين نكته از دو جنبه قابل توجه است. جنبه اول، اهميت توجه به سرمشقگيري در سنين پايين است. در كتب و مراجع مختلف روانشناسي رشد، نقش پررنگ پيروي از الگو و سرمشق گرفتن از اعمال اطرافيان در شكلگيري عادات و رفتارهاي شخصيتي كودك به كرات ذكر شده است و بديهي است كه در رابطه با الگوي تغذيه نيز اين مهم صادق است. با طبخ غذاي سرخكرده
و به راه انداختن بوهاي وسوسهانگيز و مصرف اينگونه غذاها توسط ديگر اعضاي خانواده، نميتوان انتظار داشت كه در درازمدت، كودك از غذاي ديگري كه برايش آماده كردهايد، ميل كند. تازه مگر اين دوگانگي غذاي منزل با غذاي كودك تا چه زماني قابل اجراست؟ انتظار درك فوايد غذاي سالم نيز از سوي كودك با استفاده از توضيح زباني بسيار دور از ذهن است، مضاف به اينكه پيش چشمش خلاف آن را هم عمل كنيم! بنابراين با اصلاح منوي غذايي اصلي خانواده (البته به مرور) ميتوانيم علاوه بر تسهيل در تهيه غذاي منزل، در عمل هم به كودك خود نشان دهيم كه حرف و عملمان يكي است. جنبه دوم قضيه آنجاست كه
متاسفانه در سنين بالا تغيير عادات غذايي كاري است دشوار و زمانبر. اما با وجود برخي اهرمها و دلايل همزمان در فرصت اشارهشده، اقدام به تصحيح تغذيه جاري به نظر كمي راحتتر خواهد بود.
از جمله این اهرمهای کمکی که از نظر ذهنی و شرایط محیطی موجود، این دوران را به یکی از بهترین زمانهای ممکن جهت تغییر رویه در نوع تغذیه تبدیل میکنند، میتوان به وجود الزام فکری و ایجاد احساس نیرومند و پرقدرت وظیفه پدر و مادری در تامین غذای سالم برای کودک خود اشاره کرد. اراده قوی مادر برای تضمین سلامت فرزند خویش و آمادگی انجام هر کاری در این جهت میتواند به خوبی در رسیدن به هدف یادشده، یاریگر وی باشد. وقتی اولیا دریابند که الگوپذیری در کودک و همراهی با او تا چه حد در شکلگیری ذایقه سالم و پیروی از یک رژیم غذایی کامل و در نتیجه رسیدن کافی مواد غذایی مورد نیاز به
بدن در حال رشد وی اهمیت دارد، مسلم است که در این راهقادر به هر کاری خواهند بود. مخصوصا اگر این حس در آنها به وجود آید که این حرکت، گامی در جهت دستیابی به سلامتی بیشتر و بهتر خود آنها هم خواهد بود.
اهرم يا به عبارت بهتر، فاكتور ديگري كه قاعدتا در اين دوران بهتر و بيشتر در دسترس است، اطلاعات صحيح تغذيهاي هستند. دستيابي و برخورد بيشتر والدين به تذكرات و راهنماييهاي اطبا يا مشاوران تغذيه در چگونگي تهيه غذاي سالم در اين دوران و كنجكاوي والدين براي كسب معلومات جديد و صحيح ميتواند مزيد بر علت باشد. اين دانستهها آنها را كمك ميكند كه بدانند كدام يك از عادات غذايي آنها غلط بوده يا براي تامين مايحتاج غذايي خود بهتر است از چه روشهايي جهت طبخ يا تهيه غذا استفاده كنند. اينجاست كه با كمي دقت ميبينيم ورود چيپس يا پفك و نوشابه به منزل بايد قطع شود؛ چرا كه همان كلسيم
اندكي هم كه به سختي از راه غذا به دست ميآيد به راحتي با نمك موجود در پفك يا تركيبات موجود در نوشابه از بدن كودك در حال رشد، دفع ميشود يا تشنگي ايجادشده در اثر مصرف چيپس و پفك و جذب آب مصرفي بعد از آن چگونه ميتواند اشتهاي فرزند خردسالمان را كور كند و ديگر قادر به تغذيه وي با غذاي سالم نخواهيم بود و از همين قبيل. البته ممكن است اين سوال به ذهن برخي مخاطبان گرامي خطور كند كه بالاخره چي؟ كودكمان وقتي به مدرسه برود، ذايقهاش با اين قبيل مزخرفات هم آشنا ميشود، آنوقت چه؟ بله، شايد هم زودتر طعم اينگونه مواد را (به عنوان مثال در ميهماني يا در خانه همسايه) بچشد، ولي
برخورد كودكي كه از ابتدا برخوردار از الگوي مناسب تغذيهاي بوده با كودكي كه از اين موهبت بينصيب مانده به مانند برخورد فردي باادب، آموزشديده و غني از تفكرات خانوادگي مناسب در برابر بزه و تخلفات موجود در جامعه در قياس با كودكي است كه از راهنماييها و سرمشقگيريهاي مناسب بيبهره بوده است. به هر ترتيب، نميتوان وجود ناهمواريهاي موجود در جامعه را كه ناشي از بيمسووليتي يا ناآگاهي متوليان امر در نحوه اطلاعرساني به مصرفكننده يا تصحيح ارايه مواد غذايي ناسالم را در سطح جامعه است دليلي بر اهمال خويش قرار دهيم. اميد كه در هفته آينده برگرديم به بحث اصلي و
اشارهاي داشته باشيم به چگونگي آشنايي كودك و ذايقه وي با هرم غذايي.