گزارشی از اعتیاد و فحشا در بازار آهن
سرویس جامعه جهان-اينجا شب يعني سر و صداي آهن پارههايي كه براي بازار آهن فروشها پول روي پول ميآورد و براي ما بيخوابي... اينها جملاتي هستند كه اگر سري به محلههاي فروش و حسيني و ۱۷ شهريور بزنيم، تك تك مردم محل آن را به زبان ميآورند و شايد با نفرت به كاميونهايي نگاه ميكنند كه با بار آهن در كنار خيابانها ايستادهاند تا ساعت ۱۲ شب كه سر و صداي خالي كردن بار آهن مثل خوره اعصابشان را بخورد.
به گزارش خبرنگار جهان، سال هاست که کودکان این محلهها رویاهای کودکانهشان با صدای آهن پارههایی که برای بازاریها حکم طلا را دارد به کابوس تبدیل شده و وقتی بزرگتر که میشوند در تمام نقاشیهای آنها میتوان یک کامیون بزرگ با رنگ سیاه دید.
برای مردم این محلهها استراحت شبانه و سکوت شب که زمانی در دل باغها و فضاهای سبز باقیمانده از مزارع معنا داشت، تبدیل شده به واژهای بیمعنا. صدای آهنهایی که از روی ماشینها توسط کارگران روی هم می افتد، ساز مخالف شبهای این محلههاست. مادران و پدران زیادی وقتی صدای خالی کردن بار آهن که انگار صدایش در دل شب می پیچد و زیاد می شود آنها را یاد فرزندانی میاندازد که برای بزرگ شدنش کلی آرزو در سر داشتند و عبور یکی از این کامیونها بچههای آنها را به سینه قبرستان فرستاد و داغ آنها را بر روی دلشان نشاند.
آهنگ زندگی در این محلهها صدای ناموزن خالی کردن بار آهن است و صدای کامیونهایی که برای اینکه جای خود را به کامیون دیگری بدهند با تمام قدرت گاز میدهند و به عقب میآیند. اینجا بازار آهن است.
زندگی و کار به روایت بازار آهن
وارد بازار آهن که می شویم، تا چشم کار می کند آهن پارههایی است که در فاصله مغازهها روی هم انبار شده است و برخی کارگرانی که انگار کار کردن در این بازار آنها را به رنگ آهن در آورده است. بازار آهن که در سال ۶۸ به منطقه۱۸ منتقل شده است آنقدر گسترش پیدا کرده است که از شمال به بزرگراه زرند، از سمت شرق به محله فردوس، از غرب به محله ۱۷ شهریور و شادآباد و از سمت جنوب به محله امام خمینی رسیده است. پنجههای اهنی این بازار آنقدر قوی است که با هر حرکت سالانه خود برای خود جا باز می کند و جای آن آهن میکارد.: «اینجا به اندازه فروش روزانه بار تخلیه میشود…» اینها را یکی از
مغازهدارهای بازار آهن میگوید که متعجب از حضور یک زن در بازاری کاملا مردانه شده است.
انگار به هر تازه وارد به مانند یکی از تیرآهنهای زنگ زده نگاه می کند. قانون نانوشته این بازار تنها جا برای رفت و آمد مردها و البته خریداران آهن باز کرده است و بس. جلوی هر کدام از مغازهها تا چشم کار میکند آهن بر روی هم انبار شده است که گاهی وزن آنها به چند تن می رسد. فروشنده دیگری از داخل مغازه خود بیرون میآید و با لهجه ترکی آهنهایی که امروز مقابل مغازه خود خالی کرده معامله می کند. در بازار آهن هر مغازه با مغازه روبرویی ۱۵ متر فاصله دارد و از این فضا تنها ۵ متر برای رفت و آمد داخل کوچه و پس کوچه های بازار جا برای عابران وجود دارد و سهم هر کدام از مغازهدارهای دو
طرف کوچههای بازار ۵ متر برای انبار آهنهاست.
تا چشم کار میکند مردانی هستند که گاهی بر روی بار آهن جلوی مغازه خود استراحت میکنند و داغی آهنها برای آنها لذت بخش است: «این باری که می بینید… تا چند ساعت دیگه آب میشه… بقیه آهنها در انبارها تخلیه شده…» اینها را اکبر آقا می گوید که یکی از حجره دارهای بازار آهن است و دزدگیر ماشین شاستی بلند خود را دائم به صدا در می آورد تا شاید صدای دلنشینتری از داخل دزدگیر بیرون بیاید.
وانتبارهای زیادی برای جابهجایی و حمل آهنهای فروخته شده به داخل بازار می آیندو دوباره آهنهایی راکه شب تخلیه شده بود رابار می زنند تا به دل شهر ببرند. اکبر آقا یک تن از بار آهن فروخته شده را بار وانت می کند و آنقدر سنگین می شود که هر لحظه احتمال میرود تا این وانت بار با آهنها واژگون شود: «… سعید… بپر یه تیکه لنگ از داخل مغازه بیار سر آهنهاببندیم تا پلیس گیرنده…» کار هر روز فروشندگان آهن در این بازار این است که با تکه لنگی قرمز نشان دهند که قوانین راهنمایی و رانندگی را به هنگام بار سنگین رعایت میکنند و وقتی به بار سنگین آهن آن هم بر روی وانت اشاره می
کنیم، میگویند: «اینکه باری نیست، یک تن بار هم شد بار… اینها خرده فروشیه… تا آخر شب کلی آهن داریم که بفروشیم…»
اما اینجا فقط بازار آهن نیست. در داخل بازار آهن بوی عرق تن کارگران و سیگار دلالان و داغ شدن تریاک سوخته هم به مشام می رسد. برخی دلالانی که بر روی آهن پارههای داغ مقابل برخی از مغازهها لمیدهاند و به غیر از دلالی خرده آهنها دلالیهای دیگری هم میکنند: «…عمران کلی جنس توپ آورده… حاجی به قول اون شاعره که میگفت ساقی و ساغر و… همه چی جوره… ول کن این تریاک سوخته رو که همش دود می گیری ازش…» بعد هم صدای خندههای که تنها نشان به یاد مانده از آن دندانهای زرد و برق نگاهی که مثل تیری از بدنت عبور می کند و به عمق جانت مینشیند. نگهبان بازار هر از گاهی از مقابل
مغازهها رد می شود و چاق سلامتیای با فروشندگان میکند و دوباره در کوچهپس کوچههای آهنی بازار رد می شود و گویی لابه لای آهن قراضهها مدفون می شود. هر چه به غروب نزدیکتر شویم حجره داران حساب و کتاب آهنهای فروخته شده را می کنند و کارگرانی که شب در بازار میمانند آمار تمام ماشینهایی که قرار است از راه برسندو بار آنها تا نیمههای شب خالی شود را از فروشندگان میگیرند تا چیزی از قلم نیفتد. اما از ساعات اولیه صبح تا شب برخی از حجره داران در ساعات اوج گرما زندگی پنهان دیگری در کوچه پس کوچههای محله های اطراف دارند. …
زندگی پنهانی در کوچه پس کوچهها
از ساعت ۱۲ تا دو ساعت نهار است و فروش اغذیه فروشیهای و سالنهای چلوکبابی و دیزیفروشیهای محله فردوس شلوغ می شود. هرچند از ۳۰۰ هزار حجرهای که در بازار وجود دارد خیلی از آنها کد اشتراک دارند و غذاهای سفارش شده به بازار آهن فرستاده میشود. «.. از وقتی بازار اهن به اینجا آمده از آخر و عاقبت دخترها و پسرهای خودمون میترسیم…در بعضی از این خونههایی که از بازار آهن به آن سرازیر میشوند، دست زنان خیابانی است… خدا ازشون نگذره…» اینها را طاهره خانم میگویدو سلانه سلانه به سمت مسجد محل میرود تا نماز بخواند.
هراز چندگاهی ماشینهای سفید و سیاه مقابل یکی از خانهها توقف میکند و چند نفری از ان خارج می شوند و به داخل خانهمیروند.: «… بیرون اومدن آنها با خداست… مثل اینکه کلی به اونها خوش میگذره…» محسن دانشجوی ریاضی محض است و وقتی از او درباره این خانههاسوال می کنم از خجالت سرخ می شود و سرش را پایین میاندازد.
نگاهش هنوز به زمین دوخته شده است و شقیقههایش قرمز شده. چند دقیقهای که میگذرد بوی تریاک سوخته و صدای موسیقی و خندههای بلند بیرون می آید.
اينجا محله ای به نام بازار آهن است و گورستان آهن قراضهها در جاييكه زماني باغ بود و الان تا چشم كار ميكند گورستان ماشين است. اگر زماني اين منطقه به خاطر زمينهاي كشاورزي و باغها سبز بود اما حالا خاكستري است.آهنهاي اينجا مثل خوره به جان باغها افتادهاند و درختان آن را براي تبديل كردن به انبار ميخشكانند.