محاکمه مهندس متهم به پنج فقره قتل
متهم به قتل مادر، شوهر خواهر و خواهرزاده و دو وکیل و قاضی دادگستری که بر سر ارثیه چند میلیاردی دست به این جنایت زده است راز این قتلهای فجیع را در دسیسههای خواهران و بیتوجهی مادرش به خود دانست.
تهران امروز: آغازگر محاكمه نماينده دادستان تهران بود كه با خواندن كيفرخواست متهم گفت: متهم ۶۰ساله پرونده به نام حميد روز دوم آبان ماه سال ۸۸ طي يك اقدام هولناك و با شليك دهها گلوله فاطمه مادرش، سيامك شوهر خواهرش، صدف خواهرزادهاش، مجيد وكيل مدافع مادر و خواهرانش و محمد منصوري قاضي شوراي حل اختلاف را در آپارتمان مادرش در خيايان مقدس اردبيلي كشته است.
وی مدعی شده به خاطر اختلاف سر میراثپدری دست به این اقدام زده است. با توجه به اینکه متهم از نظر روانی مورد بررسی قرار گرفته و فرضیه جنون وی رد شده است به عنوان نماینده دادستانی برای وی طلب مجازات قانونی را دارم.
سپس وکیل مدافع دو خواهر و خواهر زاده متهم که اولیای دم سه نفر از مقتولان یعنی فاطمه، سیامک و صدف بودند به جایگاه آمده و با بیان اینکه یکی از موکلان من اعلام رضایت کرده اما دو وکیل دیگرم درخواست قصاص متهم را کردهاند با تشریح زندگی متهم گفت: حمید فرزند بسیار محبوب پدر و مادرش بود. پدرش فرش فروشی ثروتمند بود.
حمید در دانشگاه شریف درس خوانده و پس از فراغت از تحصیل در رشته مهندسی سازه برای ادامه تحصیل روانه کانادا شد. وی پس از تحصیل در کانادا روانه آمریکا شده و در کارش بسیار موفق شد طوری که حق امضا در چند ایالت را به دست آورد. مدتی بعد حمید زنش را طلاق داد اما پدر و مادرش از خانوادهای خوب برای او در تهران زن گرفتند.
متاسفانه حمید در مصاحبههایش حرفهایی را علیه مادرش گفته که صحت ندارد. پدر و مادر او به شدت حمید را حمایت میکردند. مادر حمید زمانی که زنان اصلا درس نمیخواندند از یکی از دانشگاههای خارج از کشور فارغالتحصیل شده بود. این زن در خانوادهای معروف بزرگ شده بود و پدرانش نسل اندر نسل پزشک بودند و جد اعلای او هم پزشک دربار نادر شاه بوده است.
در ادامه دو نفر از اولیای دم به جایگاه آمده و برای متهم درخواست قصاص کردند. سپس حمید در مقام دفاع از خود برآمد. وی خطاب به قضات گفت: من سال ۵۴ از دانشگاه شریف فارغ التحصیل شده و به کانادا رفتم اما پیش از خروج از ایران از موضوعی با خبر شدم که تا این لحظه زندگی مرا دگرگون کرده است.
من متوجه شدم مادرم با یکی از شرکای ایتالیایی پدرم رابطه دارد. چون مادرم را خیلی دوست داشتم از فهمیدن این موضوع خیلی معذب شدم. موضوع را به مادرم گفتم و از او خواستم دیگر این رابطه را ادامه ندهد. از آن روز به بعد روابط من و مادرم خراب شد. مادرم از آن روز به بعد شروع به بدگویی از من نزد فامیل کرد و سر زبانها انداخت که حمید شیزوفرنی گرفته است. بعد هم به کانادا رفتم.
در کانادا به خاطر این موضوع دچار افسردگی شدید شده و مدتی در بیمارستان بستری شدم. بعد، مدتی پس از طلاق دادن همسرم به ایرا ن برگشتم اما مادرم و خواهرهایم رفتار خیلی بدی با من داشتند. دوباره در ایران ازدواج کرده و این بار به آمریکا رفتم. آنجا همه مرا به عنوان مهندسی موفق میشناختند و آنقدر اسم در کردم که مشتریانی از سراسر دنیا از من درخواست طراحی نقشه ساختمانهای مدنظرشان را میکردند.
اما این زندگی شغلی من بود، من زندگی عاطفی مناسبی نداشتم. مشکل بزرگ عاطفی من رفتارهای بد مادرم درباره من بود. او به همه فامیل گفته بود حمید آدم منحرفی است و از آنها خواسته بود از زن و فرزندانشان در مقابل من مراقبت کنند. در آمریکا شبانه روز کار میکردم تا زندگی مرفهی برای زن و فرزند چهارسالهام «امید» مهیا کنم.
آنقدر در کار به من فشار آمد که باعثشد به یک بیماری نادر به اسم سندرم خستگی مفرط دچار شوم. این بیماری مثلاماس است. هر چه دارو مصرف میکردم و تحت درمان قرار میگرفتم باز هم فایدهای نداشت و روز به روز مرضم شدت میگرفت. تا اینکه زنم سال ۸۲ به من گفت از دوری از خانوادهاش خسته شده برای همین به اتفاق امید به ایران برگشت. وقتی او در ایران بود پدر و مادرم به او گفته بودند حمید بیمار است و بلایی سرت میآورد بهتر است از او جدا شوی. پدرم به وی گفته بود حمید بالاخره تو را میکشد و من با اطلاع از این حرف خیلی ناراحت شدم.
وقتی به ایران آمدم دوباره حالم خیلی بد شد تا اینکه یک ماه و نیم قبل ازحادثه، پدرم فوت کرد. شب فوت پدرم با اینکه من تنها پسر خانواده بودم مادرم از خانه پدری بیرونم انداخت و با تبانی با خواهرهایم همه حسابهای بانکی پدرم را خالی کرده و یک میلیارد تومان فرش او را هم از حجره برداشتند و بین خودشان تقسیم کردند. آنها گفتند سهم تو فقط ۱۵۰میلیون تومان است در حالی که من مطمئن بودم دروغ میگویند و پدرم ۲۰میلیارد تومان سرمایه داشت.
سر این موضوع کار به شکایت کشید و پای محمد منصوری قاضی شورای حل اختلاف به زندگی ما باز شد. مادرم به جای محبت به من که تشنه آن بودم با من تندی کرده و به من توهین میکرد. من حاضر بودم اگر او با من درست و با مهربانی صحبت کند ارثیه پدرم را به او ببخشم اما وی هر روز رفتارش با من بدتر میشد. روز حادثه برای تحریر ارثیه من و وکیلم به اتفاق محمد منصوری، وکیل مادرم، سیامک و صدف در خانه مادرم بودیم. دفاتر و حسابهای پدرم هم در خانه مادرم پیدا شد.
فرشها هم آنجا بود. بعد از ۷ ساعت جر و بحثبا مادرم آشتی کردم اما کار یکدفعه با دخالت وکیل مادرم خراب شد. او به من گفت چرا به مادرت توهین کردهای و اصلا نسبتی با وی نداری.
من با وکیل مادرم درگیری لفظی پیدا کرده که وی خطاب به قاضی منصوری گفت از من شکایت دارد و از او خواست این دعوا را هم صورتجلسه کند. منصوری هم به نفع او نوشت و فحشهایی را که وی به من داده بود ثبت نکرد. من اعتراض کردم که منصوری با تندی گفت دادبزنی میاندازمت هلفدونی تا حساب کار دستت بیاید.
من عصبانی شده و از اتاق بیرون رفتم. نمیدانم چه شد اما صدایی به من میگفت بزن بکش، بزن بکش. من هم ضامن اسلحهای را که همراهم بود کشیده و دو مرتبه به اتاق برگشتم. دیگر نه چیزی میدیدم نه صدایی میشنیدم فقط شروع به شلیک کردم.
بعد هم از خانه بیرون رفته و با ماشینم به خانه رفته و روی تخت دراز کشیدم. یک کارگر افغانی داشتم که او را استخدام کرده بودم تا تنها نباشم. از او خواستم در را قفل کند و برود. دو روز بعد هم ماموران به خانه ریخته و دستگیرم کردند.
متهم در پاسخ به این سوال که چرا با خود اسلحه حمل میکرده است گفت: من به اسلحه و تیراندازی علاقه داشتم. در آمریکا که بودم همیشه مسلح بودم. به ایران هم که آمدم سلاحها را با خودمآوردم. مدتی پیش فردی با من تماس گرفت و گفت خواهرانت میخواهند تو را بکشند برای همین دیگر هر وقت پیش آنها میرفتم اسلحهای با خود میبردم.
حتی چند روز قبل از حادثه یک مامور قلابی برای کشتن من آمد که فهمیدم از طرف خواهرهایم اجیر شده است اما او را ترسانده و فراری دادم.
جناب قاضی! مقصران اصلی این ماجرا خواهرهایم هستند. آنها این فتنه را به پا کردند. پدرم پول داد تا خواهرم در دانشگاه گران جورج واشنگتن درس بخواند اما من در دانشگاه دولتی کانادا درس میخواندم و همیشه هم کار میکردم. من سرانجام آنقدر کار کردم تا بیمار شدم. الان هم در زندان از داروهای تک نسخهای گرانی استفاده میکنم که بدون آنها نمیتوانم زندگی کنم.
در مورد بیماری روانی هم بگویم دایی من و پسرش هر دو شیزوفرنی داشتند و به همین خاطر هم خودکشی کردند. ما خانوادگی افراد باهوشی هستیم، ما هوش اجتماعی و عاطفی کمی داریم و مشکل هم از این ناحیه است.
شغبه ۱۱۳ دادگاه كيفري تهران هم در پايان جلسه وارد شور شد تا راي خود را درباره متهم صادر كند.