همیشه پای فرزند پسر در میان است
شرق:واقعيت اين است كه والدين اكثر اوقات درباره تربيت بچهها با هم اختلاف دارند و حاضرند با تمام توان در زمينه تربيت يكديگر را به مبارزه بطلبند. متاسفانه انرژياي كه اين جروبحثها را به وجود ميآورد، از عشق پدر و مادر نسبت به فرزندشان تغذيه ميشود، غافل از اينكه شايد اين درگيري و تنش بين والدين نسبت به خود مسالهاي را به وجود آورد كه آسيب بيشتري براي بچهها داشته باشد.
اختلاف در مورد بزرگ شدن و نحوه تربیت کودک باعثایجاد حالت الاکلنگی میشود که موضع «سخت» یکی از والدین با موضع «شل» و سهلگیرانه دیگری به حالت تعادل درمیآید. بسیاری از پدران احساس میکنند همسرانشان بچهها را لوس بار میآورند و در مقایسه با آنها از بردباری بیشتر و قاطعیت کمتری برخوردارند. تفاوتهای زن و مرد را میتوان در همان موقع که نوزاد چند ماه بیشتر ندارد، دید. مادر معمولا بچه را در بغل گرفته و با آرامی با او حرف میزند در حالی که پدر بیشتر از قلقلک و سایر محرکهای فیزیکی استفاده میکند.
ورای روشهایی که پدر و مادر به وسیله آن تربیت و محرک بچه را به حالت تعادل درمیآورند، تقریبا همیشه تفاوتهایی در انتظارات هر کدام از والدین از بچهها وجود دارد. در واقع مسایلی که والدین دربارهاش جروبحثمیکنند، بمبهای عاطفیای هستند که در نواحی مشکلساز دوران کودکیشان عمل نکرده و بر جای مانده است. اکثر اوقات پدر یا مادر سعی میکنند دوران کودکی خود را خنثی یا آن را تکرار کنند و در نتیجه تجارب و احساسات خود را با تجارب و احساسات فرزندشان اشتباه میگیرند. به دلیل اینکه این تعاملات از نظر عاطفی شدید هستند و شناخت چندانی هم از آنها وجود ندارد.
همسری که سعی میکند مداخله کند، خود را درگیر یک مشاجره شدید میبیند. ناگفته نماند که اکثرا والدین بر سر تربیت فرزند پسرشان به مشکل برمیخورند و با یکدیگر بحثو جدل میکنند. والدین پسربچهها، به احتمال قریب به یقین بر سر تمایلات مردانه یا زنانه پسرهای خود بحثدارند. به خصوص مردان که نسبت به رفتارهایی که از نظر آنان دخترانه و زنانه است، دلنگرانی بیشتری دارند. آنها میخواهند پسرانشان مردانی خودکفا، قاطع و مصمم باربیایند و اعتقادشان بر این است که مادر سد راه این فرآیند است.
به عنوان مثال اگر پسربچهاي از رويارويي با موقعيت دشواري مضطرب شود يا از درد و عجز گريه كند، ممكن است مادر او را در آغوش بگيرد و به او قوت قلب دهد حال آنكه پدر بايد پاسخگوي دو مساله باشد؛ يكي نگراني از اينكه مبادا پسرش نياموزد چگونه بر ترسش در زندگي غلبه كند و ديگر نگراني از اينكه پسرش بيش از حد به مادرش وابسته شود و در نتيجه زماني كه پسربچهها به اندازه كافي سرسخت و فعال نيستند، پدرانشان با سر به سر گذاشتن، دست انداختن و حتي گذاشتن اسمهايي چون تيتيش ماماني روي آنها واكنش نشان ميدهند و براي محافظت از فرزند پسر ممكن است كه همسر خود را به ايجاد رفتار غيرقابل قبول
متهم كند و او را آماج حملات خود قرار دهد. متاسفانه بيشتر اين جروبحثها بيمقدمه و جلو بچهها اتفاق ميافتد. اين نوع رفتار نهتنها اوضاع را درست نميكند، بلكه به احساسات عميقي از بيلياقتي و دلخوري هم در مادر و هم در پسر منتهي ميشود و بسياري از اختلافات پدر و پسر در خانواده، از اين موضوع در دوران كودكي بچه نشأت ميگيرد.