تبلیغات
کد خبر: ۶۰۱۴۹

به مناسبت شهادت امام محمد باقر(ع)؛

بزرگ مردی که در گفتار راستگوترین بود

به گزارش برنا، سالروز شهادت ابو جعفر محمد بن علی(ع)امام پنجم از ائمه اثنی عشر (ع) و هفتمین معصوم از چهارده معصوم (ع) را محضر مبارک ولیعصر ارواحنا له الفداء که در کنار مزار بی زائر آن امام معصوم به سوگ نشستهاند، تسلیت میگوییم. ...

مادر او حضرت فاطمه دختر امام حسن مجتبی(ع) است که مکنی به ام عبد الله یا ام‌الحسن بود و با این ترتیب آن حضرت هم از جانب مادر و هم از جانب پدر فاطمی و علوی بوده است، لقب ایشان به دلیل دانش بیکران باقر یا باقر العلوم بوده است …شیخ صدوق و شیخ طوسی در امالی خود روایت کرده‌اند که رسول الله(ص) آن حضرت را باقر نامید و به جابر بن عبد الله انصاری فرمود: «ای جابر زمان یکی از اولاد مرا که از فرزندان حسین است درک خواهی کرد، او هم نام من است و علم را با مهارت بسط می‌دهد و می‌شکافد، وقتی او را دیدی سلام مرا به او برسان».

شخصیت اخلاقی
در گفتار راستگو ترین و در دیدار گشاده رو ترین و در بذل جان در راه خدا بخشنده ترین و در اخلاق متواضع ترین مردمان بود.

از خوف خدا بسیار می‌گریست و هنگام مشکلات اهل بیت(ع) را جمع می‌کرد و با هم به ذکر و استغفار می‌پرداختند. قسمت عمده درآمد خود را در راه خدا انفاق می‌فرمود و خود مانند غلامانش در مزرعه کار می‌کرد. در زهد و فضل و تقوی و آشنایی با رموز قرآن و سنت و تفسیر و احکام شرع سرآمد همگان بود.

اصحاب امام باقر(ع)
آوازه علوم و دانش امام باقر(ع) چنان اطراف و اکناف پیچیده بود که ملقّب به باقرالعلوم؛ یعنی شکافنده دانش ها گردید. در مکتب امام ابوجعفر باقر العلوم - که درود فرشتگان بر او - شاگردانی نمونه و ممتاز پرورش یافتند که اینک به نام برخی از آنان اشاره می‌‏شود:
۱ - ابان بن تغلب: او محضر سه امام - امام زین العابدین، امام محمد باقر و امام جعفر صادق علیهم السلام - را درک نمود. ابان از شخصیتهای علمی عصر خود بود و در تفسیر، حدیث، فقه، قرائت و لغت تسلط بسیاری داشت. والایی دانش ابان چنان بود که امام باقر(ع) به او فرمود: در مسجد مدینه بنشین و به رای مردم فتوا بده، زیرا دوست دارم، مردم فردی چون تو را در میان شیعیان ما ببینند.

۲ - زراره: دانشمندان شیعه از میان شاگردان امام باقر و امام صادق علیهما السلام، شش تن را فقیه تر می شمرند که زراره یکی از آنها است. از امام صادق نقل است که فرمود: اگر " برید بن معویه "، " ابوبصیر "، " محمد بن مسلم " و " زراره " نبودند، آثار پیامبر(معارف شیعه) از میان می رفت، آنان بر حلال و حرام خدا امین هستند. باز فرمود: برید، زراره، محمد بن مسلم و احول در زندگی و مرگ نزد من محبوبترین مردمان هستند.

۳ - کمیت اسدی: شاعری سر آمد بود و زبان گویایش در دفاع از اهل بیت، اشعاری پر مغز می سرود. اشعارش چنان کوبنده و رسواگر بود که پیوسته از طرف خلفای اموی تهدید به مرگ می شد.

۴ - محمد بن مسلم: فقیه اهل بیت و از یاران راستین امام باقر و امام صادق(ع) بود. چنان که گفته شد، امام صادق او را یکی از آن چهار تن به شمار آورده که آثار پیامبر به وجودشان پا برجا و باقی است.

شخصیت علمی
بی‌تردید چنان که بسیاری از علمای اهل سنت، نیز گفته اند، امام باقر(ع) در زمان حیات خویش شهرت فراوانی داشته و همواره محضر او از دوست دارانش، از تمامی بلاد و سرزمینهای اسلامی، پر بوده است. موقعیت علمی ایشان، به مثابه شخصیتی عالم و فقیه، به ویژه به عنوان نماینده علوم اهل بیت، بسیاری را وا می داشت تا از محضر او بهره گیرند و حل اشکالات علمی و فقهی خود را از او بطلبند. در این میان، اهل عراق که بسیاری از آنان شیعه بودند بیش از دیگران مفتون شخصیت آن حضرت شده بودند.

مراجعه کنندگان، خضوعی خاص نسبت به شخصیت علمی امام داشتند چنان که عبدالله بن عطای مکی گوید: علما را در محضر هیچ کسی کوچکتر از زمان حضور در محضر امام باقر(ع) ندیدم. حکم بن عینیه با تمام عظمت علمی‌اش در میان مردم، در برابر آن حضرت مانند دانش آموزی در مقابل معلم خود به نظر می رسید.

دوران زندگی و شهادت ایشان
امام باقر(ع) با پنج خلیفه از خلفای بنی امیه معاصر بود که عبارتند از: ولید بن عبد الملک(۹۶ ق) و سلیمان بن عبد الملک(۹۹ ق) و عمر بن عبد العزیز(۱۰۱ ق) و یزید بن عبد الملک(۱۰۷ق) و هشام بن عبد الملک(۱۲۵ ق) معاصر بوده است. و همه آنان جز عمر بن عبدالعزیز در ستمگری و استبداد و خودکامگی دست کمی از نیاکان خود نداشتند و پیوسته برای امام باقر(ع) مشکلاتی فراهم می نمودند.

ولی در عین حال، او از طریق تعلیم و تربیت، جنبشی علمی به وجود آورد و مقدّمات تأسیس یک مرکز علمی اسلامی را در دوران امامت خود پی ریزی کرد که در زمان فرزند بزرگوارش امام جعفر صادق(ع) به نتیجه کامل رسید.

وجود مقدس امام باقر(ع) و روش و حرکات او در مدینه، گرچه مبارزه‏ی رو در رو و علنی با دستگاه طاغوتی هشام نبود، ولی همه‏‌ی آن برنامه ‏ها نشانه‏ یکنوع مخالفت با آن دستگاه بود، سرانجام هشام تصمیم گرفت تا آن حضرت را از مدینه به شام تبعید کند. مامورین، آن حضرت را با پسرش امام صادق(ع) از مدینه به شام آوردند و برای اهانت به مقام آن حضرت سه روز به او اجازه‏ ورود به نزد هشام ندادند و حتی آن‏ها را در اردوگاه غلامان جای دادند هشام بن عبدالملک به درباریان خود گفت: وقتی که محمد بن علی(ع) وارد مجلس شد، نخست من او را سرزنش می‌کنم، وقتی که سکوت کردم شما به اتفاق او را سرزنش کنید. بعد از آن اتفاق هشام دستور داد آن حضرت را به زندان افکندند. ولی طولی نکشید که روش آن حضرت در زندان، همه زندانیان را به سوی او جلب کرد، جریان را به هشام گزارش دادند، سرانجام هشام دستور داد آن حضرت را تحت نظر به سوی مدینه باز گرداندند.

آنچه مسلم است این است که امام باقر(ع) با طرح مرموز و مخفیانه هشام بن عبدالملک، مسموم شده و به شهادت رسید، ولی عامل و چگونگی آن به روشنی مشخص نیست. بعضی می‏‌نویسند: ابراهیم ‏بن‏ ولید بن یزید بن عبدالملک(پسر برادر زاده‏ی هشام) آن حضرت را مسموم نمود و بعضی می‌‏نویسند: زید بن حسن به دستور هشام، زهر را به زین اسب مالید و اسب را به حضور امام باقر آورد، و اصرار کرد که آن حضرت بر آن سوار گردد، آن حضرت ناگزیر بر آن سوار شد و سرانجام به شهادت رسید. آن حضرت ساعات آخر عمر، کفنهای خود را که پارچه سفیدی که با آن احرام به جا آورده بود مشخص نمود.

سرانجام، امام باقر(ع) که پیوسته مورد خشم و غضب خلیفه وقت، هشام بن عبدالملک بود، در روز دوشنبه ۷ ذیحجّه سال ۱۱۴ هجری قمری در ۵۷ سالگی به شهادت رسید. بدن مطهر آن دریای بیکران دانش خدایی در خاک بقیع، در کنار پدر و جد بزرگوارش امام حسن مجتبی و امام سجاد(ع) به خاک سپرده شده است.

کلماتی از آن بزرگوار
۱ - همانا خداوند عز و جل نگاه دارد بوسیله تقوی بنده را از آنچه عقلش بدان دسترسی ندارد.
۲ - بردباری جامه شخص دانا و عالم است مبادا خود را از آن برهنه کنی.
۳ - خدا بر خویش مهرورزی را لازم کرده و رحمت او بر خشمش پیشی جسته و از روی راستی و درستی به انجام رسیده، پس چنان نیست که خداوند به بندگان خشم آغاز کند پیش از آنکه آنان او را به خشم آورند…
۴ - هر ملتی که کتاب خدا را به پشت سر انداخته خدا نیز علم کتاب را از آنها بگیرد …
۵ - حریص بر دنیا، همچون کرم ابریشم است که هر چه پیله را بر خود بیشتر بپیچد، بیرون آمدنش مشکل تر می شود.

کرامات امام جواد(ع)
نقره از برگ زیتون
ابوجعفر طبری از ابراهیم بن سعید نقل می‎کند که حضرت امام جواد(ع) را دیدم که بر برگ درخت زیتون دست می‎زد و آن برگ‎ها به برگ نقره تبدیل می‎شد. من آنها را از حضرت گرفتم و با آنها در بازار معامله نمودم. آن برگ‎ها نقره خالص بودند و هرگز تغییری نکردند.

طلا شدن خاک
اسماعیل بن عباس هاشمی می‎گوید: در روز عیدی به خدمت حضرت جواد(ع) رفتم، از تنگدستی به آن حضرت شکایت کردم. حضرت سجاده خود را بلند کرد، از خاک قطعه‎ای از طلا گرفت. یعنی خاک به برکت دست حضرت به پاره‎ای طلای گداخته مبدل شد. آن را به من عطا کرد. من آن را به بازار بردم شانزده مثقال بود.

جای انگشت بر سنگ
عمر بن یزید می‎گوید: امام محمد تقی(ع) را دیدم. به آن حضرت گفتم: یابن رسول الله(ص)، نشانه امامت چیست؟
حضرت فرمود: امام کسی است که توان چنین کاری را داشته باشد. دست خود را بر سنگی نهاد و جای انگشتش بر آن ظاهر شد.

نرم شدن آهن
راوی نقل می‎کند: حضرت امام جواد(ع) را دیدم که آهن را بدون آن که در آتش نهد می‎کشید و سنگ را با خاتم خود نقش می‎زد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات