تبلیغات
کد خبر: ۶۰۵۹۳

۹سال دارم، ۱۰ سال است معتادم!

۹ سال دارد و بزرگترین آرزویش این است كه ترك كند. هر روز مثل تمام همكلاسی هایش ساعت ۶ صبح از خواب بیدار می شود، روپوش و مقنعه اش را می پوشد، كوله اش را می اندازد و راه می افتد تا ساعت ۷ صبح در مدرسه باشد.
وقتی به خانه برمی گردد، خیلی روزها حال خوبی ندارد، دست و پایش سست می شود، دلش درد می گیرد، قلبش تیر می کشد اما به روی خودش نمی آورد. بعد از این که مشق هایش را نوشت، برنامه کودک را تماشا می کند و به جمع دوستانش می پیوندد تا در کنار آنها زخم های کودکی اش را فراموش کند. او درد می کشد، اما از این درد خوشحال است، چون به بزرگترین آرزویش نزدیک و نزدیکتر می شود، همان روز که کاملاً ترک خواهد کرد و این بزرگترین انگیزه اوست، تا تمام گذشته اش را فراموش کند. عاطفه، علیرغم آنکه قد کشیده اما فقط ۹ سال دارد و بزرگترین آرزویش این است که ترک کند.
●بازی زندگی عجیب است و دیدنی. درست است که هیچ یک از ما نمی توانیم تصمیم بگیریم که به دنیا بیاییم یا نه، اما وقتی به دنیا آمدیم می توانیم تصمیم بگیریم چگونه زندگی کنیم و این تصمیم مهمی است، به ویژه اگر بر سرنوشت دیگران تأثیر بگذاریم و به خصوص اگر یکی از آنها فرزندمان باشد که خودمان تصمیم گرفته ایم در کنار ما باشد، مثل ما یا بهتر از ما.
«عاطفه» از آن دست دخترانی است که وقتی خیلی کوچک بود، حتی قبل از این که پا به دنیا بگذارد، همان موقع ها که دنیایش به کوچکی رحم مادر بود، دستان سرنوشت برای او طرح عجیبی از زندگی را کشید.
مادرش ۱۶ ساله بود، خیلی جوان تر از آن که آلوده به تریاک شود اما زندگی در خانه پدری که سالهای سال معتاد بود، کافی بود تا او را با مواد مخدر آشنا کند.
وقتی که ازدواج کرد به خود این اطمینان را داد که زندگی دیگری خواهد ساخت.
یک خانه امن، در کنار همسری که زخمی از اعتیاد به جان ندارد اما گویی سرنوشت او با اعتیاد گره خورده بود و او نه انگیزه ای برای رفتن داشت و نه پایی برای برگشتن. می خواست با همه چیز بسازد، حتی اگر همسرش در تک اتاقی که زندگی می کردند در کنار او در جمع دوستان و مهمانانش تریاک بکشد. آن قدر تحمل کرد تا یک روز به خود آمد و دید، معتاد شده است. یک اتفاق ساده، یک بیماری مقطعی که او را واداشت تا برای رهایی از این درد موقت خود را اسیر یک درد دائمی کند.
بار اولی که استفاده کرد باورش نمی شد که معتاد می شود، تصمیمش این بود تا همان یک بار را استفاده و فردا برای معالجه به پزشک مراجعه کند. حالش خوب شد، اما فقط برای چند روز و درد دوباره به سراغش آمد و دوباره به سراغ تریاک رفت و این روش آن قدر تکرار شد که بدون استفاده از مواد نمی توانست، قدم از قدم بردارد.
در همین سالها، «عاطفه» وارد زندگی شان شد، اما موجودی که می توانست منشأیی باشد برای تحولاتی عمیق، انگیزه ای باشد برای برداشتن گامهای بزرگ، بدون انتخاب خود همگام با آنها شد؛ در بازی عجیبی که پیروز نهایی آن هیچ یک از آنها نبودند.
«عاطفه» که به دنیا آمد، یک نوزاد طبیعی بود مثل همه نوزادانی که همزمان با او در آن شب تاریک به دنیا آمدند و هریک به دنبال سرنوشت خود رفتند.
«عاطفه» یک نوزاد طبیعی بود، مثل همه نوزادانی که حق داشتند گریه کنند، بی تابی کنند و خواسته هایشان را این طور به اطرافیان بفهمانند، اما گویی مهر سکوت او ماده ای بود که برای اولین بار واکنش «عاطفه» نسبت به آن تند بود و باورنکردنی.
اما باید خو می گرفت، به آن نیاز پیدا می کرد، مثل شیر مادر تا اطرافیان به ویژه پدر باور کنند او کودک بی آزاری است.
«عاطفه»، بزرگ و بزرگتر شد، دندان درآورد، قدم برداشت، کلمه «مامان» و «بابا» را بر زبان آورد، شروع به دویدن کرد، شیرین زبانی، بازی و شادی کرد، اما تا وقتی که دردهایش شروع نمی شد. آن موقع این غزال گریزپای تبدیل به موجود زخم خورده ای می شد که دردش را فقط با مادرش درمیان می گذاشت. اما مادری که خود زخم خورده است، چه دارویی برای تسکین این درد دارد، غیر از …؟
حالا عاطفه بزرگ شده است، شاید قد و قواره اش از یک دختربچه ۹ ساله کوچکتر باشد، اما پشت این چهره معصوم، این همه ناز دخترانه و در کنار زیبایی هایی که می تواند در یک دختربچه مثال زدنی باشد، روح بزرگی نهفته که مسائل را بسیار عمیق تر از آنچه توقع می رود، درک می کند و این انگیزه قوی برای ترک که سرانجام منجر به تشویق مادرش برای ترک شده، ناشی از همین اراده ای است که شاید برای خیلی از کودکان هم سن و سال او مفهومی نداشته باشد.
«عاطفه» می فهمد، خیلی چیزها را می فهمد، به همین دلیل است که در زندگی به دنبال مقصر نیست، او می داند که در حال حاضر و در چنین شرایطی که به سر می برد، چاره ای ندارد جز این که تحمل کند. همه چیز را، حتی دردی که گاهی او را از پا می اندازد و نمی گذارد در کنار دوستانش، شادی هایش را به تماشا بگذارد.
اما هیچ یک از این واقعیت های تلخ باعثنشده که او نسبت به درس و مدرسه و معلم بی علاقه شود، کارنامه اش را که می بینم تعجب می کنم که متعلق به زمانی است که او بعد از استفاده از مواد، ساعتها می خوابیده یا اگر بیدار بوده یا حوصله نداشته یا بدنش آن قدر در رنج بوده که تحملش از دختربچه های در آن سن و سال بعید به نظر می رسد.
اما حالا بعد از گذشت کمتر از دو ماه از شروع درمانش وضعیت جسمی و روحی او بسیار بهبود یافته است. دکتر علی فرهودیان، روانپزشک جمعیت آفتاب، همان مرکزی که در حال حاضر عاطفه و مادرش تحت نظارت کمیته ترک اعتیاد مشغول به گذراندن دوره درمان خود هستند.
می گوید: «روزی که عاطفه و مادرش برای ترک به این مرکز مراجعه کردند، نکته جالبی که طی معاینات به آن برخوردم، این بود که او انگیزه بسیار بالایی داشت و خیلی مایل بود که علائم ترک را تحمل کند.
او کاملاً متوجه تفاوت خود با دوستانش بود و وجود برخی وابستگی ها باعثناراحتی او می شد و تا به حال، روش درمانی که از طریق کاهش داروی مخدر اتخاذ کرده ایم به خوبی جوابگو بوده است.»
●هر روز مثل همکلاسی هایش ساعت ۶ صبح از خواب بیدار می شود، روپوش و مقنعه اش را می پوشد، کوله اش را می اندازد تا ساعت ۷ در مدرسه باشد. وقتی به خانه برمی گردد مشق هایش را می نویسد، برنامه کودک را تماشا می کند و به دوستانش می پیوندد تا در کنار آنها شادی هایش را به تماشا بگذارد. او ۱۰ سال دارد و به بزرگترین آرزویش رسیده و کاملاً ترک کرده است.
منبع:روزنامه همشهری

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات