عقربه عمر مخترع «ساعت اتمی» ایستاد!
«نورمن فاستر رمزی» از برندگان جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۸۹ برای تحقیق در زمینه سطوح انرژی اتمی در سن ۹۶ سالگی درگذشت.
به گزارش ايسنا، رمزي كه تحقيقات وي در زمينه اتم به ساخت ساعت اتمي و دستگاههاي امآرآي منجر شده، روز جمعه در هنگام خواب در خانه سالمندان درگذشت.
رمزی که یک استاد بازنشسته فیزیک در دانشگاه هاروارد بود، در زندگینامه خود برای جایزه نوبل فیزیک که به طور مشترک با هانس جورج دهلمت و وولفگانگ پل دریافت کرده بود، نوشته که از شکست خود در آزمایش رزونانس مغناطیسی پرتو مولکولی در اواخر دهه ۱۹۴۰ الهام گرفته و شیوه جدیدی برای اندازهگیری فرکانس پرتو از اتمها با استفاده از دو میدان الکترومغناطیسی ابداع کرده است.
به گفته دانیل کلپنر، استاد ممتاز بازنشسته فیزیک موسسه فناوری ماساچوست و دوست قدیمی و شاگرد رمزی، این شیوه که به «روش میدان نوسانی جدا» یا «شیوه رمزی» مشهور است، در میزر هیدروژن استفاده شده که برای اندازهگیری تاثیر گرانش بر زمان ساخته شده بود.
این امر به ساخت دقیقترین ساعت زمان موسوم به ساعت اتمی سزیوم توسط دانشمندان دیگر منجر شد. از سال ۱۹۶۷، ثانیه به عنوان زمانی انتخاب شد که اتم سزیم در آن ۹۱۹۲۶۳۱۷۷۰ نوسان انجام دهد.
رمزی در سال ۱۹۸۹ پس از دستیابی به جایزه نوبل، این ساعت را که در ستاره شناسی رادیویی، جهتیابی ماهوارهیی، کاوشهای فضایی و آزمایش نظریه نسبیت مورد استفاده قرار گرفته بود، یک ابزار ارزشمند خواند.
به گفته کلپنر، تحقیقات رمزی همچنین به اختراع دستگاه امآرآی منجر شد که امروزه به طور گستردهای در پزشکی کاربرد دارد.
کلپنر اظهار کرد: کار رمزی از تاثیرات بزرگی برخوردار بوده و مفاهیم وی فراگیرند.
رمزی در پی آگاهی از دستیابی به جایزه نوبل در گفتوگو با خبرگزاری آسوشیتدپرس دلیل علاقه خود را به علم را جالب بودن آن توصیف کرده بود.
رمزی که در واشنگتن آمریکا متولد شده، آغاز علاقمندی خود به فیزیک را در دوران جوانی و در پی خواندن مقالهای در مورد نظریه کوانتوم اتم عنوان کرده بود. وی تحصیلات خود را در سال ۱۹۳۱ در دانشگاه کلمبیا آغاز کرد.
در طول جنگ جهانی دوم به تلاشهای جنگی برای کار بر روی پروژههای راداری در موسسه فناوری ماساچوست پیوسته و در آخر به عنوان مشاور رادار وزیر جنگ، کار خود را در پروژه منهتن ادامه داد که به ساخت بمب اتم منجر شد.
وي پس از جنگ به تاسيس كتابخانه ملي بروكهاون در نيويورك كمك كرده و در سال ۱۹۴۷ به جمع هيات علمي دانشگاه هاروارد پيوسته و تا سال ۱۹۸۹ به تدريس فيزيك در آن ادامه داد.